De broers Hakkert met hun mooie ogen konden goed leren en goed voetballen. Vrolijke jongens. Ze hadden hartelijke ouders. Altijd positief over school en meelevend. Er kwam nog een broertje achteraan. Peter het jongste broertje. Die was anders. Net zulke mooie ogen en vrolijk maar voetballen was niets voor hem. Het advies om ‘eens te gaan kijken bij de basketbal of dat misschien iets voor hem was?, wuifde hij weg. Een wegwerpgebaar en gefronste wenkbrauwen. Er werd nog een schepje boven op gedaan: en wie weet kom je ooit nog wel een keer in het eerste! Hij lachte hard en liep weg.

Maar Peter ging naar de basketbal. En hij is er nooit meer weg gegaan. Hij was er als een vis in het water. Prestatie was niet het belangrijkst bij de kleintjes. Plezier in het spelletje en de vereniging. Gek genoeg ging Peter langzaam maar zeker steeds fanatieker worden. Prestatie was ook belangrijk. En ja hij heeft gespeeld in ‘ het eerste.’ En als ik in het persbericht van de gemeente lees wat ‘decorandus’ Hakkert allemaal nog meer heeft gedaan in de basketbal wereld worden mijn ogen steeds groter. Trainer, coach, scheidsrechter, voorzitter van de technische commissie, organisator van toernooien, basketbalkampen en grote basketbalfeesten. En niet alleen voor de plaatselijke Basketbal vereniging Valley Bucketeers, ook in de regio, zoals bij de Uitsmijters in Almelo.

Vrijdagavond werd hij verrast met een lintje in sporthal Het Ravijn. Zijn hele familie was er, leden en oud leden, de tribunes zaten bomvol. Ondanks de hitte, ondanks de Avondvierdaagse. Even was hij volkomen beduusd toen de burgemeester hem vertelde wat hij kwam doen. Maar al gauw herpakte hij zich. ‘Speech, speech’, werd er geroepen, maar dat deed hij natuurlijk niet. Das niks voor Hakkert. Want zo wordt hij al sinds jaar en dag genoemd door iedereen die van hem houdt. Geen Peter, laat staan decorandus Hakkert. Hakkert, van de basketbal, van Dauwpop, van de Zwarte Cross. Burgemeester Jorrit Eijbersen wist heel goed dat deze man het lintje niet kreeg om wat hij allemaal gedaan heeft, maar om wie hij was, wie hij is. Een klompje goud in een vereniging die deze week haar 50 jarig jubileum viert.

The strenght of a team is each individual member. The stength of each member is the team, zegt de beroemde basketbalcoach Phil Jackson. Helemaal waar en voor team kun je ook club of vereniging invullen. Gefeliciteerd member Hakkert, gefeliciteerd Valley Bucketeers!

Foto: Fotografie Mike Rikken