
Het is koud. Het is mistig. Het is nog voor achten als ik Nelson ophaal bij zijn rechtmatige baasje. Hij wacht al voor het raam. Kwispelend loopt hij naar de deur. We gaan. Paar brokjes mee en de riem. We slaan linksaf aan het eind van het pad naast het huis. De Emmastraat in, oversteken bij de Oranjestraat, over de parkeerplaats bij de Evenementenweide naar de Duivecatelaan en dan het bos in. Het Doktersbos met het vennetje.
Het is een heerlijke lucht, fris en licht, en het bos is prachtig. De bladeren van de bomen zijn oranje, bruin, rood, groen en geel in alle tinten. Nelson geniet ook. Ik zie het aan de manier waarop hij loopt, soepel, beetje hoog op de poten, als een paard bijna en de staart omhoog. Samen lopen we over een tapijt van bladeren.
Op de terugweg door de Duivecatelaan lopen we tussen de hoge bomen met boven ons een boog van herfstbladeren. We lopen midden op de weg. Het is stil. Magisch bijna. En daar staat Roelie. Met haar blonde krullen, haar fiets tegen de boom. Roelie is aan het fotograferen. Hoe kan het anders.
Natuurlijk is Roelie al in alle vroegte op deze mistige morgen op pad gegaan om foto’s te maken van de natuur, de vogels en de dieren om ons straks te verrassen met haar wonderschone foto’s. Regelmatig worden haar foto’s gebruikt op de media. Dan zie ik op tv het weerbericht met een foto van Roelie. Ik zie haar vaak op de fiets met de camera om de hals tijdens mijn ochtendwandeling. Als ik op weg ga is zij meestal op de terugweg. Voor dag en dauw stapt ze op de fiets, de natuur in.
Ik vraag haar een foto van Nelson en mij te maken en dat wil ze ‘natuurlijk’. We maken even een praatje over hoe het is, hoe mooi de morgen is en hoe het gaat met een bekende van ons. Als ze weer op haar fiets stapt roept ze: mooie hond!
* Foto: Roelie van de Vegt
* Wandelingen met Nelson, reeks van 7 verhalen. Eerste aflevering: het dorp









