Het was de laatste literaire pubquiz. De werkgroep ZinIn Taal vond het genoeg na 15 jaar. Het was ook de laatste keer in de Smidse, een voormalige fabriekshal van Ten Cate sinds enkele jaren omgetoverd in een klein intiem cultuur centrumpje. Er komt een fietsenspecialist in het gebouw. Het was eveneens de laatste keer dat de vragen voor een groot deel waren bedacht door Frits Korver. Frits overleed precies een maand eerder op 19 februari 81 jaar oud na een kort ziekbed.

De deelnemers aan de pubquiz namen met verdriet, teleurstelling en spijt kennis van alle veranderingen. Voor de quiz begon hadden ze het glas geheven op het leven van Frits, een van de initiatiefnemers van de quiz. Een toast uitgebracht op wat hij bijgedragen had aan de avonden in de jaarlijkse boekenweek. Een ode aan zijn drijvende kracht. Zijn vragen voor de quiz hadden klaar gelegen op de plank toen hij overleed.

Pittige vragen, onverwachte vragen, creatief gevonden vragen. Ieder jaar komen de deelnemers weer een heleboel wijzer terug van de quiz. In kleine groepjes strijden ze om de eer. Zuchten ze samen over: ‘hoe heet hij ook alweer’, ‘ik weet het maar kan er niet opkomen’, ‘geen idee’, ‘volgens mij is het toch antwoord B’. Want wie won dit jaar de PC Hooft prijs en met welk boek werd zij/hij bekend? En hoe heet de schrijver van Onder de Paramariboom? En 3 schrijvers van de vijftigers? De karakteristieken van de boomers?

Dit jaar deden zes teams mee. Het team van de Eetlezers, een leesclub waar Frits Korver lid van was, won. Drie leden van het clubje aangevuld met de dochter van Frits gingen strijken met de eer. Een mooi ‘afscheid’ van, en eerbetoon aan de grondlegger van de quiz. De prijs was een stapeltje boeken. Een boek voor ieder lid van het team.

De dochter van Frits vertelt dat zij nooit boeken hoefde te kopen. Als haar vader, die altijd aan het lezen was, een boek uit had kreeg zij het als hij vond dat het de moeite waard was. In haar handen heeft ze het boek ‘Alles voor de reis’ van Adriaan van Dis dat ze zojuist gewonnen heeft. Ze vertelt dat dat het laatste boek was dat haar vader gelezen had voor hij stierf. ‘Het boek gaat over een ongeneeslijk zieke vrouw. In de weken die haar resten ontvangt ze haar minnaar in het hospice. Samen maken ze in hun verbeelding een denkbeeldige reis. Een reis door het leven, over liefde, verlies, over trouw en levenskunst.’ Een heel mooi boek’, zegt ze. Ze wrijft met haar handen over het boekje. Ze lacht. Ze is blij.

Boeken lezen, het delen, erover van gedachten wisselen met elkaar, het is zo mooi.

* Foto: Marga Wind, De Smidse donderdagavond 19 maart 2026, 23.00 uur.

Daniel Lohues vertelt in zijn nieuwe theatervoorstelling wat zijn moeder zei: pak het toch niet van me af.’ In het plat natuurlijk: ‘pak het tochnie vammie af.’

Zijn moeder ging ‘door het huis’ als hij op reis was. Als Daniel terugkwam moest het hele huis spic en span zijn. Ze vulde ook nog alles aan in de voorraad en in de koelkast stond eten voor de eerste dagen. Op de tafel een bloemetje met een briefje er bij.

Op een dag zei hij dat het afgelopen moest zijn met het geboen en gepoets in zijn huis. Een bloemetje en een gevulde koelkast was ok maar hij vond het niet meer nodig, het eigenlijk niet meer kunnen dat zijn moeder dat nog voor hem deed.

‘Pak me dat toch niet af.’

Op een dag zegt het kind: Zelf, ik wil het zelf doen, ik kan het zelf. Op weg naar groot zijn, op weg naar de volwassenheid. De ouders halen opgelucht adem. Goed zo, ik hoef je niet meer te voeren, je kan zelf je veters strikken. Maar het betekent ook dat je je er niet meer mee mag bemoeien ook als je denkt dat doe je niet goed. Je kiest de verkeerde vrienden, de foute partner, je leeft niet gezond, je werkt te hard, je voedt je kinderen niet op, waarom leef je in zo’n troep. De ouders zwijgen, de ouders doen hun handen op de rug. Ongevraagde adviezen zijn niet welkom, werken meestal averechts.

Gelukkig af en toe en als het uitkomt mag het wel, kan het wel. Op de kleinkinderen passen, klussen, raadgeven. Iets uit handen nemen. Meehelpen. Er zijn. Zorgen. Moederen. Vaderen. Een cadeau van kinderen aan hun ouders. Gun ze dat. Niet afpakken. Zolang het nog kan. Voordat de rollen omgedraaid zijn.

In de bibliotheek van Nijverdal werd zaterdagmiddag een zogenaamde Living Library georganiseerd. In plaats van een boek lenen kon je het verhaal van een persoon, in levende lijve aanwezig, aanvragen. Omdat het de dag er op Internationale Vrouwendag was waren de onderwerpen aangepast aan dat thema. Zo kon je een gesprek aanvragen met een voormalig vrouwelijke burgemeester of een Dolle Mina, of een vluchtelinge uit de Oekraïne. Ik koos voor de laatste. De vrouw sprak Engels en was sinds een half jaar in Nederland. Boven in de bibliotheek gingen we op gemakkelijke stoelen gedurende een half uur met elkaar aan de praat. Ze vertelde hoe ze hier gekomen was en hoe haar leven er uit zag. Toen ik vroeg waarom ze uitgerekend naar Nederland wilde komen vertelde ze dat had gehoord dat de meeste mensen in Nederland meerdere talen spreken en dat ze altijd al veel over Nederland had gehoord van haar vader. Die had ook een boek gelezen over een dappere Nederlandse koningin. Ene Wilhelmina. Ze sprak de naam wat onduidelijk uit. En ik vroeg of ze echt Wilhelmina bedoelde. Yes, yes Wil-hel-mi-na. Ik was verbaasd en verrast. Ik vertelde haar dat ik zo heette, sterker nog dat ik naar haar vernoemd was. Ik werd geboren na de troonsafstand van de ‘oude’ koningin en omdat de oma’s en geliefde tante Rie vernoemd waren kreeg ik als vierde dochter van mijn oranjegezinde ouders de naam van de geliefde vorstin Wilhelmina. We moesten allebei lachen om dit bijzondere toeval.

Gisteravond zocht ik naar boeken over de ‘ouwe’ koningin in de boekenkast. ‘Eenzaam maar niet alleen’ het boek dat ze zelf schreef over haar leven. En de biografie van Henriette de Beaufort. Toen ik het boek pakte viel er een kaartje uit. Het was een briefje van mijn moeder, een heel lief briefje. Mijn tweede doopnaam is haar naam: Clazina. Het kon geen toeval zijn.

Op de zondagmiddag van 8 maart hadden we met een paar vrouwen Internationale Vrouwendag gevierd met zelfgemaakte hapjes en soep in een gezellig samenzijn. We hadden verteld welke vrouw voor ons een voorbeeld, of heel belangrijk was geweest in onze levens. Iemand vertelde over haar moeder, hoe belangrijk die was en is nog iedere dag. En dat ze ook veel van zichzelf in haar moeder herkende. En dat ze daar heel dankbaar voor was. Toen ik het briefje van mijn moeder las dacht ik aan haar woorden. Hoe belangrijk de vrouw is die jou het leven gaf. En dat alles wat ze was en alles wat ze niet was ook in mij zit.

Het was een mooi Internationaal Vrouwen Weekend.

In het Leo ten Brinke parkje voor mijn huis is een vlindertuin aangelegd. Het hele jaar staat er een kleurig bordje waarop je leest dat hier een vlindertuin is en dat het verboden is die te betreden. Binnenkort zullen de eerste bloemen gaan bloeien en niet lang daarna zal de vlindertuin in volle bloei staan. Dan wordt de vlindertuin een veelkleurig boeket van bloemen. Een prachtig gezicht.

In de loop van het jaar, als het zomer wordt, verdwijnt de veelkleurigheid. Er zijn een aantal bloemen die het lang volhouden, maar de tijd dat de vlindertuin een lust voor het oog is, is relatief kort. Het grootste deel van het jaar ligt de tuin er wat rommelig bij. Tegen de herfst zijn er nog een paar laatbloeiers maar dat is het.

Vanmorgen viel mijn oog op een ‘hokje’ midden in de tuin bij een struik. Toen ik goed keek zag ik nog een ‘hokje’ achter dezelfde struik. Ik zag gelijk kabouters voor me: een kaboutermannetje met een kruiwagentje in zijn tuintje en het kaboutervrouwtje in de deuropening met over haar dikke buik een veelkleurig schortje.

Naast me kwam een jonge vrouw staan die haar hond aan het uitlaten was. Zij haalde me uit mijn fantasieën. Ze vertelde dat het een egelhuisje was. Ik vroeg haar waarom er voor egels huisjes geplaatst worden. Ter bescherming, zei ze. Maar waarom? Egels hebben zichzelf toch altijd uitstekend gered, vroeg ik. Ze hield haar telefoon voor mijn neus. Ze had het razendsnel opgezocht op AI: Egelhuisjes worden geplaatst om egels een veilige, droge en beschutte plek te bieden om te schuilen, te slapen en te overwinteren. Door verstedelijking en opgeruimde tuinen vinden egels minder natuurlijke netstplekken las ze hardop. Ik hield mijn scepcis maar wilde de vrouw niet haar enthousiasme ontnemen. Leuk he, zei ze. Ze vertelde dat ze zelf ook zo’n huisje in haar tuin had. En dat dat zo gaaf is. En dat je ze geen melk moet geven maar water. En dat dat geritsel in de tuin zo mooi is. En dat ze hoopte dat er een keer jonge egeltjes zouden komen.

Ik ga weer verder, zei ik. Ik ga genieten van de lente. Van alle bloemetjes die te voorschijn komen. Jij ook? Haar gezicht betrok. ‘Ja ik geniet nu maar ik zie er tegenop. Straks ontploffen alle bomen. Ik heb hooikoorts en ben dan een hele periode gewoon doodziek.’ ‘Nee niets helpt.’

Daar had ik niet bij stilgestaan. Dat de lente niet voor iedereen een feest is. Niet voor deze jonge vrouw die zo van egeltjes houdt. Ze leek me zo’n vrolijk mens. Ik wilde iets opbeurends zeggen. Ik kon niets bedenken. Toen ik thuis was wist ik het wel. Ik had moeten zeggen dat ik hoopte dat ze jonge egeltjes in haar tuin kreeg. Als ik haar weer zie zal ik dat zeggen.

Twee weken Olympische Spelen. Het is voorbij. ‘Het was echt genieten‘, schreef mijn sport-kijken-maatje in de app. ‘Of er even geen oorlog was in de wereld…alleen maar sport…’

Behalve de sport prestaties ook alles er om heen. De persoonlijke verhalen, de woorden die gesproken werden bij het behalen van de medaille, of het verlies. De mislukkingen, de blikken in de ogen. Wat je zag bij het spelen van het volkslied. De verslagenheid als het net niet was gelukt, de vreugde als het net wel…

Ja het was genieten. Het was ontroerend. En mooi, heel mooi.

Ik ga niet vergeten hoe blij Kjeld Nuis keek toen hij brons won. Ik ga niet vergeten hoe Mattie Bergsma superieur goud won en brons en hoe blij hij was met die bronzen medaille.

Op een plein in Milaan staan twee jongens. Jens en Melle van ‘t Wout. Ze zijn behangen met medailles. Goud, zilver en brons. ‘Wat hun mooiste medaille is ?’ De met goud behangen Jens van ‘t Wout pakt de bronzen medaille in de hand en zegt dat het deze medaille is. Omdat hij in die wedstrijd was verslagen door zijn broertje Melle, die het zilver won. ‘Ik was zo blij voor hem.’ Broertje Melle die zo uit zijn dak ging toen zijn broer het goud won in een eerdere race. Intens blij voor en met je broer. Blij zijn voor en om de ander. Melle voor Jens. Jens voor Melle. Broederliefde. Onvoorwaardelijke liefde.

Ja het was genieten. Het was ontroerend en mooi, heel mooi.

Foto: Schaatser Jens van ‘t Wout heeft zijn eerste gouden medaille op de Olympische Spelen in Milaan gewonnen op de 1000 meter. Na de race met zijn jongere broer Melle.

Voor ons ligt ‘De Redding’ van Judith Koelemeijer. Een novelle. Een dun boekje over een waar gebeurd verhaal.

Op een koude winteravond in januari, komt een zeventigjarige vrouw in het koude water terecht met haar auto. Binnen korte tijd staat de kade vol met mensen. Een jonge vrouw springt het water in en redt de vrouw. Van de grote groep mensen aan de kant is er één persoon die 112 heeft gebeld. De rest kijkt toe, loopt door. En er zijn er die het voorval filmen. De oude vrouw overleeft het. De vrouwen houden voor de rest van hun leven contact met elkaar.

Wat zou jij doen vraagt de gespreksleider van ons boekenclubje. Geen van ons zou in het water springen. 112 Bellen wel. ‘Wie heeft zoiets wel eens meegemaakt? Ik wilde al zeggen ‘ik niet’ tot ik me herinnerde dat nog niet zo lang geleden op een kruispunt hier vlakbij een jongen op de fiets met een enorme klap op de motorkap van een auto zag komen. Hij vloog door de lucht voor hij op de straat terecht kwam. De automobilist stopte met gierende banden. Ik liep naar de jongen toe samen met de mobilist die aan kwam gerend en een andere mevrouw die het ook had gezien. Zij kende de jongen en sprak hem toe, de jongen zei direct dat het meeviel. Terwijl de vrouw de moeder van de jongen belde krabbelde de jongen over eind. Ik vroeg of ‘het ging’ en legde mijn hand op zijn rug. Een paar minuten later kwam zijn moeder eraan gerend en niet veel later liep moeder met zoon richting huis. Zelfs de fiets had nauwelijks schade. De automobilist had zich over de fiets ontfermd en die tegen een boom gezet. We adviseerden de moeder om toch nog wel even naar de dokter te gaan.

Wat zou ik doen is wat anders dan wat heb ik gedaan en wat doe ik. Ik zou niet in het water gesprongen zijn en als er anderen zijn die er zich mee bemoeien en actie ondernemen trek ik me terug. Ik houd het bij een vriendelijk woord en een hand op de rug. Als ik verder niets kan doen loop ik door. Maar had ik de automobilist niet moeten vragen hoe het met hem was?

Vanmorgen liep ik langs het halfbevroren vennetje. Nee ik zou niet in het water springen. Maar als het nou een kind was? Of iemand die ik ken? Of? Ik zou heel hard gillen om hulp, 112 bellen. Ik zou. Maar als er niemand kwam? Zou ik dan toch niet? Jas en schoenen uit en springen? Ja toch? Ik wil er niet aan denken.

Nog steeds geen medailles voor de Nederlandse schaatsers. Maar dat mag de pret niet drukken. Tijdens de Olympische Spelen zit ik aan het beeld gekluisterd. De openingsceremonie bekeken en op de eerste dag het schaatsen. Dat de Italiaanse Francesca Lollobrigida heel hard aan het schaatsen was, had me niet verontrust. Ik was er van overtuigd dat er na haar wel iemand ‘over heen’ zou gaan. En dan bij voorkeur onze eigen Twentse Joy Beune. Maar dat was niet het geval. Dat Francesca al 35 is en moeder: ach wat leuk. Maar ik werd enthousiast toen ik haar op het podium zag. Groen gelakte nagels. De hand op het hart. Uit volle borst het Italiaanse volkslied meezingend. Alle regels. Ik werd er blij van. Vrolijk. Ontroerd.

Gek eigenlijk, die volksliederen. Dat het je ontroert als je het ziet zingen zo uit volle overtuiging. De tekst van het Italiaanse volkslied is net zo onbegrijpelijk als het onze met de Koning van Spanje die we altijd geëerd zouden hebben. Het Italiaanse volkslied is een strijdlied tegen de Oostenrijkse overheersers. Het roept op tot eenheid en plichtsbesef en trots en liefde voor Italië. ‘Wij zijn tot de dood bereid’, zo eindigt het.

En dat wordt dan uit volle borst gezongen door de mooie Francesca, in de verte nog familie van de beroemde schoonheidskoningin, actrice Gina Lollobrigida.

Sporten voor het vaderland, nationalisme en sport, het is een wonderlijk fenomeen. En dan is er ook nog politiek en sport. Ik doe er niet aan mee, ik ga genieten van sporters. Van sport. ‘De mooiste bijzaak in het leven’ hoorde ik laatst.

Daar was je dan. Daar ben je. Het lijkt wel of je vliegt. Zweeft. Maar je bent er. Naar voren gestapt. In het licht. Vrij. Vrolijk.

Om je heen en daar op de achtergrond zijn ze nog steeds. Onduidelijke grijze en donkere vlekken. Schaduwen. Het zwart. Dat er altijd zal zijn. Die vlekken. Die gaan altijd met je mee. Zullen altijd om je heen zijn. Soms zwarter dan anders. Soms dichter bij. Grote en kleine. Beangstigend en dan weer op de achtergrond. Gewoon om dat ze er nou eenmaal zijn.

Maar wie is die andere figuur. De persoon met de rug naar je toegekeerd. Misschien omdat het tijd was om je los te laten? Om te gaan? Om je te laten gaan? Om niet meer alles te zien wat je doet en laat?

Maar wees niet bang. Die is niet ver weg. Die is net zo licht als jij. Die kan je roepen. En je kan er zelf naar toe lopen. Dansen misschien wel of zweven.

• Op een klein tekentabletje maakte kleindochter Anna met een krijtje in een paar minuten dit krijttekeningetje al vegend en tekenend. Daar maakte ik dit verhaaltje bij.

Wij hadden een buurvrouw die op de verjaardagsvisite van mijn moeder altijd het hoogste woord had. Ze vond ook overal wat van. Het viel niet mee om het gezellig te houden als ze kwam. Haar man was het tegenovergestelde. Hij sprak nauwelijks, lachte vriendelijk, dronk zijn koffie en peuzelde omstandig zijn gebakje op. Af en toe knikte hij en lachte hij minzaam. Echt gênant werd het als zijn vrouw haar man bekritiseerde en min of min meer belachelijk maakte. De goede man bleef dan stoïcijns vriendelijk voor zich uit kijken en ging verder met zijn koffie en gebak.

De meningen over dit gedrag werden na het vertrek van het echtpaar wel eens besproken door ons als broers en zussen. Mijn moeder nam het altijd voor de man op, dat hij eigenlijk zo’n goeie aardige man was en zij zo’n vreselijke heks. Maar sommigen namen het ook op voor de vrouw: met zo’n man zou je toch helemaal gek worden? Een man die alleen maar ja en amen zegt, waar niks bij zit. Niet gek dat zijn vrouw zo deed. We vroegen ons af hoe het daar thuis toe ging. Zou hij ooit wel eens tegen haar ingaan? Had die man geen zelfrespect? Had die man geen ego? Waarom liet hij dit allemaal over zich heen komen?

Later nodigde mijn moeder de buren apart uit. We hoorden dat de man was overleden en dat de buurvrouw daar heel veel verdriet van had en iedere visite klaagde dat ze haar man zo miste. Dat hij zo zorgzaam voor haar was en dat hij het zo fijn had gevonden dat ze het zo gezellig hadden als buren. Volgens mijn moeder hadden ze echt van haar elkaar gehouden.

Mark Rutte wordt verweten dat hij zo slijmt. Je kunt je afvragen waarom hij doet zoals hij doet. In een interview met Humberto Tan zegt hij het oprecht te menen als hij Trump prijst. Ik dacht dat het tactiek was. Ik weet bijna zeker dat het tactiek is. En ik snap dat hij dat ook niet hardop kan zeggen. Maar ik legde de bewegende voet van zijn adviseur op het moment dat hij dat zei uit met: nu lieg je.

In 2016 schreef ik over Rutte na zijn optreden in Zomergasten. Ik schreef toen dat je Mark nooit echt leert kennen. Je eigenlijk nooit weet wie hij echt is. Een gladde man waarvan je niet weet of je hem nu ‘bij de kop hebt of bij de kont.’ Mensen prijzen hem om wat hij bereikt heeft in zijn onderhandelingen met Trump. Ik ook. Men noemt hem egoloos. Het gaat niet om hem maar om de zaak. Het gaat erom de vrede in de wereld te bewaren. Ik kan niet ontkennen dat hij daar knap in lijkt te slagen zo af en toe. Hij weet dingen te bereiken. Ik denk dat Mark Rutte niet een man is die over zich heen laat lopen. Een man die wel zeker een ego heeft anders had hij het nooit zo ver gebracht. Maar hij weet wanneer hij het opzij moet zetten. En dat kan hij ook. Daar mogen we blij om zijn. Dat er leiders zijn die hun ego opzij kunnen zetten. Omdat het niet om hen gaat maar om de wereld. Dat het niet om mij gaat of om jou, maar om ons.

Foto: Wiske Schrijft Mark over Interview 2016 Zomergasten met Mark Rutte

Midden in het Drentse land ligt Amen, een piepklein dorpje: een paar boerderijen, nog geen 100 inwoners. Er is een camping en een kroeg, café De Amer. Op deze zondagmiddag in januari staat de parkeerplaats bij het café vol met auto’s. Op de weg voor het café staat een man met een geel hesje om de automobilisten te wijzen hoe ze het best langs de kant van de weg kunnen parkeren. Het optreden, een Try Out van Alex Roeka begint pas over een uur maar ook binnen is het al dringen om een plaatsje te vinden in het kleine zaaltje, theatertje, waar plaats is voor 100 mensen. Op de tafels liggen rode tafelkleden zoals vroeger thuis. In de pauze zijn er zelfgemaakte gehaktballen op een bordje geserveerd, zo uit de pan, met een rood servetje. Alles wordt gerund door vrijwilligers, iedereen wordt welkom geheten, er wordt gegroet, geknuffeld, gekust. Veel mensen lijken elkaar te kennen. Aan het eind van de voorstelling bedankt een mevrouw uit het publiek Alex, Reyer en Jeroen voor het optreden. Ze verwoordt precies wat de meeste mensen hebben gevonden denk ik, van deze middag. Zij vond het optreden ‘bloedstollend mooi.’

Al jaren ben ik Roekafan. Ik ga als het even kan en niet te ver uit de buurt. In Amen was ik nog nooit geweest, ik kende het plaatsje niet. Toen ik de uitnodiging kreeg om mee te gaan naar Amen een half jaar geleden aarzelde ik geen moment. ‘Roeka in Amen, dat moet je een keer meemaken, ik neem je mee.’ Het klopt, Roeka en zijn mannen in Amen is Roeka in de overtreffende trap.

De mevrouw die bedankte had het over een dichter, een filosoof, een musicus, een cabaretier, een woordkunstenaar, een verteller met twee geweldige muzikanten.

Op de terugweg door het mistige landschap, probeerde ik de woorden op te slaan die ik wilde onthouden. Zonder succes. Ik bedacht dat ik van de middag had genoten zoals je kan genieten van lekker eten, zoals je er van op kan knappen, energie krijgen, inspiratie.

Roeka zong een ode aan Mozart. Ik heb de tekst beluisterd op Spotify. De laatste woorden had ik onthouden. Ik vind de tekst van het lied wel passend en vergelijkbaar met de bewondering die ik heb voor Alex Roeka. Ruim 80, geen hapering, energiek, scherp en teder, onnavolgbaar, met niemand te vergelijken. Ontroerend, humoristisch, filosofisch. Tovenaar van woorden, van muziek.

: jij bent het grootste, het allerhoogste wat de wereld ooit heeft gezien, je geeft me de rijkdom waar ik bij thuis kom, die ik eigenlijk niet verdien

ik voel een dringen door een schaamteloosheid springen, je mateloos zingende geest

het leven hoeft geen zin te hebben sinds jij er bent geweest

Die laatste zin zou je tegen ieder mens kunnen zeggen. Zeker tegen Roeka, Maar ook tegen jou. Jij die dit leest. Ja zeker.

• Amen ligt aan de weg van Rolde naar Hooghalen. Langs het dorp stroomt het Amerdiep (Bovenloop van de Drentsche Aa)

• Cultureel Cafe De Amer is een bekend klein podium met intieme concerten van bekende muzikanten zoals Muskee, Spigt, Daniel Lohues en Douwe Bob
• Voorstelling Alex Roeka op Drift Theatertour 2026

• Ode aan Mozart, zittend op een stoel, ingetogen gezongen: jij bent het grootste, het allerhoogste wat de wereld ooit heeft gezien
• Het is een gebruik in De Amer dat de kunstenaar wordt bedankt door iemand uit het publiek. Voor de voorstelling wordt iemand benaderd of die het wil doen. Geen bloemen, geen fles: woorden.