Nijverdalse wielrenner Rob Harmeling zei het in een interview op de Lokale Omroep: Je verliest meer dan je wint. Wie vandaag je vriend is kan morgen je concurrent zijn.

De Tour is voorbij en daarmee ook de heerlijke reportages en avond programma’s. ‘The winner takes it all’ en ‘Als je wint dan heb je vrienden.’ Maar de mooiste momenten waren rondom de verliezers. En de reactie van de winnaars daarop. Dat was nieuw voor mij en verrassend. Terwijl de commentatoren oorlogstaal bezigden toen Pogacar de tour verloor tijdens de tijdrit was de reactie van winnaar Vingegaard rustig en ingehouden, meelevend bijna. Ploegleider Zeeman reageerde hetzelfde. Geen overwinninngsretoriek. Geen ‘uitgerookt’ of ‘afgeslacht.’ Maar begrip en respect.

Op 21 juli ging Matej Mohoric, de winnaar van de 19e etappe nog een stapje verder. Hij verontschuldigde, ja, hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij Kasper Asgreen op de meet versloeg. Met tranen in de ogen vertelde hij na afloop hoe moeilijk hij het had gevonden voor Kasper na de beslissende jump. Het bijna als verraad voelde. ‘In this Tour, the suffering and sacrafice people go through, you,d want each rider to have this chance to win a stage.’ Hij gaf de wereld een preek voor het leven mee waar iedere gelovige en ongelovige zijn of haar voordeel mee kan doen:

Het betekent heel veel. Je moet veel opofferen om hier te zijn en te presteren. Als je hier bent realiseer je je hoe sterk en snel iedereen is. Je weet dat je alles moet geven om hier te winnen. De werkdagen duren voor iedereen, van mechaniekers tot fysiotherapeuten en renners, van 06.00 uur tot 23.00 uur. Soms voelt het alsof je hier niet hoort omdat het zo zwaar is om drie weken op niveau te presteren. Om het dag in, dag uit te doen is ontzettend zwaar, maar ik ging er vandaag voor. Voor het team, voor Gino. (Gino Mader, ploeggenoot die maand geleden overleed) Soms voelt het alsof je ze in de steek laat, maar ik ben blij dat ik Kasper in de laatste meters nog kon passeren en hier kon winnen.

Toch wel die genadeklap uitgedeeld zou je kunnen zeggen. Cynisch misschien, maar wel waar. Benoemen dat het een lastig gevoel is om winnaar te zijn, omdat je daar mee iemand anders verliezer maakt dat is toch een goed ding. ‘Daar waar jij staat kan een ander niet staan’, zei iemand eens tegen mij. Dat is dit precies. Je er van bewust van zijn en dat hardop zeggen is lovenswaardig. Dat jij nu in de spotlights staat maar dat je dat te danken hebt aan een hele grote groep van mensen om je heen, ook de onopvallende en onbeduidende wielrenners in het peloton. En wij als kijkers naar dat mooie sportgebeuren niet te vergeten.

Foto: Matej Mohoric na etappe 19. Vertaling van Engelstalig interview van het AD