Mijn broer heeft een groot pakket in zijn hand als hij binnenkomt. Hij omhelst me, feliciteert me met mijn verjaardag en overhandigt me het loodzware cadeau. Ik ben verrast als ik het cadeau uitpak.

Het zijn de Verzamelde Gedichten van Ida Gerhardt, de dichteres die me zo lief is. Het ontroert mij. Want. Hij heeft nagedacht over mij. Hij heeft aan mij gedacht toen hij naar de tv serie van Huub Stapel keek over de IJssel waarin de dichteres Gerhardt werd genoemd. Hij is op zoek gegaan op internet naar een gaaf exemplaar van dit kolossale boekwerk. Hij heeft er vervolgens een lief kaartje bij geschreven. Ik ben ontroerd, omdat we weten dat wij er nog zijn: de jongste twee uit het gezin van zes. Omdat hij mijn kleine broertje is. Mijn rustige bedachtzame broer van het water, de wolken, de wind: een zeeman.