Ze had het toch goed gedaan: Marlous. Toen ze zag wat er naast haar gebeurde, sprak ze hem er op aan. Toen hij zich daar niets van aantrok, ging ze naar de politie. Toen na het bezoek van de politie er niets veranderde, schakelde ze haar buren in om ook te reageren. En weer kwam de politie. En weer veranderde er niets. Bij de politie was men echt wel aan het werk gegaan. Strafbare feiten werden op papier gezet. Er was een veroordeling van mishandeling van dieren gekomen. Ook het Openbaar Ministerie had niet stilgezeten. Een brief naar de examencommissie van het Erasmus MC met een niet mis te verstane waarschuwing: komt een man met een veroordeling voor dierenmishandeling, een alcoholprobleem en depressieve klachten wel in aanmerking voor een basisdiploma voor arts? Vrij uitzonderlijk dat dat gebeurt.

Je zou kunnen zeggen, ieder heeft gedaan wat hij of zij kon doen. De buurt was volkomen op de hoogte van het labiele gedrag van de man, bleef hem bij voorkeur uit de buurt en belde de politie als het te gek werd. En toch ging het mis. Wat kun je doen. Wat zou jij hebben gedaan? Ons systeem kan ons niet beschermen tegen levensgevaarlijke mensen. Iemand krijgt een straf, betaalt of zit een poosje in de cel, krijgt een aantekening op zijn strafblad en de persoon kan weer naar huis.

De directe nabestaanden hebben aangegeven geen prijs te stellen op een stille tocht en dat de uitvaarten een besloten karakter zullen hebben. Een buiging voor een dappere vrouw en haar dochter vandaag.

En voor de man die geheel toevallig lijkt het, ook in dit drama terecht kwam.

Een groet op deze stille herfstige morgen in oktober.