Vandaag is de geboortedag van mijn zus Rieteke. Mijn zwager appte me al vroeg in de morgen om me te herinneren aan haar geboortedag met een foto en de woorden: ik mis haar.

Ja we missen haar. Rieteke was behalve echtgenote, moeder, oma, zus, vriendin, familielid, collega, buurvrouw, dorpsgenoot, clublid, meelevend kerklid en een heleboel meer. Ik weet zeker dat zij gemist wordt.

In mijn poëziealbum heb ik haar versje opgezocht. Het is een portret van mijn zus. Meer dan een foto is het dat handschrift. Bescheiden, niet te groot, keurig en net, zorgvuldig. Haar gezicht zie ik vaag in mijn herinnering, maar haar stem kan ik zo oproepen in mijn hoofd. Zo is ze voor altijd bij mij net als de andere stemmen uit ons gezin die er niet meer zijn. Het versje is lief: lieve Willy, al met ygrec geschreven. Over beuken en linden. Een bijpassend plaatje. De fouten voorzichtig weggewerkt, want er was nog geen tippex. Maar ook wel even zich laten zien met die ‘soort van’ handtekening.

Nee ik ga je niet vergeten Rieteke. Vanmorgen heb ik gewandeld onder de wolkenhemel met een streepje blauw, langs wegen, water en bomen. Ik heb een beuk gezien, maar geen linde. Wel heb ik heel veel sneeuwklokjes gezien. Ik heb gedacht aan jou, hoe we konden lachen; hoe het was in ons gezin; hoe pa uit de bocht kon vliegen; aan al die aanbidders van je; hoe ik moest huilen toen je ging trouwen en je heel ver weg ging wonen; aan je gastvrijheid, je gezellige gezin daar in Friesland.

Jij en ik vroegen ons wel eens af of we ook dement zouden worden net als onze oudere broer en zussen. Maar jij werd ongeneeslijk ziek en overleed na een paar maanden op 71-jarige leeftijd in 2017. Je was nog zo jong.