Als ik naar het filmhuis ga in het ZINiN Theater in ons dorp, blijf ik meestal zitten na de film. Ik wil de film nog even op me in laten werken, om na een paar minuten terug te kunnen komen op aarde. Dat doe ik niet alleen, er zijn meer mensen die dat doen. Het gebeurt wel dat mensen doodstil de zaal uit ‘sluipen’ na het indrukwekkende slot van een film. Zoals het ook wel gebeurd is dat er een spontaan applaus opstijgt na een prachtige film of een film die eindigt in ‘eindelijk gerechtigheid, eind goed al goed.’

Gister was ik met mijn oude buurjongen naar Jesus Christ Superstar in de uitvoering van Ivo van Hove in theater Orpheus in Apeldoorn. Buurjongen wist dat er 2100 zitplaatsen zijn in het theater. We hadden het idee dat wij van die 2100 mensen de enige twee waren die aan het eind van de voorstelling liever stil waren gebleven. We begrepen het donderend applaus dat losbarstte op het moment dat de laatste noot was gespeeld niet.

We waren onder de indruk van de voorstelling. Het verhaal over Jezus is ons met de paplepel ingegoten. Maar deze eigentijdse versie laat opnieuw zien dat het verhaal universeel is; van alle tijden; het verhaal van mensen: de mens. ‘Een groep mensen wil de wereld veranderen, en hoe dat eindigt in de grootste beweging ooit. Een voorstelling over aanbidding en verraad. Verheerlijking en laster. Macht en opstand. Maar vooral: een verhaal van hoop’ hadden we in de aankondiging gelezen. ‘Puur en rauw. In een industriële vormgeving en een unieke setting’. Daar had mijn kunstminnende buurjongen erg van genoten. Wij waren ook onderdeel van het decor geweest. Weliswaar hadden we niet de exclusieve plaatsen op het podium, die waren uitverkocht, maar ook van af balkon 2 waren wij omstanders die keken naar wat er op het podium gebeurde. Vanuit de verte kijken naar wat zich ‘daar ergens’ afspeelt. Ons dagelijks werk zou je bijna zeggen. Je ziet en hoort van alles, hoe moet ik me er toe verhouden, wat moet ik er mee, kunnen we, kan jij, kan ik er wat aan doen? En wat dan? En hoe?

Maar dan is daar de slotscène: de gestorven mens in een cirkel van wit licht. We weten dat na de dood van de hoofdfiguur zijn verhaal eeuwen lang mensen zal blijven inspireren en hoop geven. Niet alleen een verhaal van hoop, maar ook van troost. Niets gaat verloren. Het is niet voor niets geweest.