“Nee ze is in het moment.” Het antwoord van mijn zoon op de vraag of zijn dochtertje van twee haar moeder heeft gemist tijdens het meerdaagse tripje van hem met zijn dochters. Ik dacht gelijk terug aan leraar Harry die op de kennismakingsbijeenkomst van de Zencursus uitlegde hoe we moeten proberen te leven ‘in het moment’. “Eet als je eet, poets je tanden, als je je tanden poetst. Doe wat je doet met aandacht. Leef in het hier en nu. In het moment.”

Zo zit ik op dit moment aan het tafeltje met uitzicht op de tuin te schrijven. De woorden van Harry en de Zencursus hebben mij heel erg geholpen om te leven in het hier en nu. Het leven te nemen zoals het naar je toe komt. Geen stip meer op de horizon, geen doelen, maar meedrijven op de stroom. Het leven als een rivier. Af en toe komt er iets moois voorbij en spring je er achteraan. Of je laat het aan je voorbijgaan. Dat kan ook.

Het kleine meisje is weer thuisgekomen en is verder gegaan met eten, slapen en spelen. Ze is naar haar popje gelopen en heeft het in haar armen genomen. Ze heeft iets tegen het popje gebrabbeld waar we niets van begrijpen. Haar moeder heeft haar naar bed gebracht en samen hebben ze een liedje gezongen. Is ze al weer vergeten waar ze is geweest? Denkt ze er nog aan terug? Verlangt ze misschien naar opnieuw een uitje met haar grote zus en haar papa?

‘Het kind in jezelf bewaren’, als volwassene kan die raad je helpen om het leven te nemen zoals het is. Maar vóór alles, je zou het ieder kind gunnen: te kunnen leven als een kind. Onbezorgd, verwonderd, tevreden, geliefd: veilig.