‘Alle jongens en meisjes van mijn leeftijd lopen twee aan twee door de straat, hand in hand, oog in oog, ze weten wat het is om gelukkig te zijn, ze hebben geen angst voor morgen, ze zijn verliefd, ze maken plannen voor de toekomst.

En ik? Ik ga alleen door de straat. Iedere dag, iedere nacht is hetzelfde. Zonder plezier, met zorgen. Niemand fluistert in mijn oor: je t’aime, ik hou van jou.

Wanneer dan gaat voor mij de zon schijnen, wanneer zal ik hand in hand lopen met iemand, wanneer komt de dag dat ik blij kan zijn, zonder angst voor de dag van morgen? De dag dat ook ik iemand zal hebben die van mij houdt? ‘

Dat is zo ongeveer de vertaling van het lied dat in 1962 de wereld veroverde: Tous les garçons et les filles, van Francoise Hardy. Het lied sloeg in als een bom. Ik was 13 en ik was voor altijd verliefd op het liedje. Ik denk dat ik niet eens helemaal alle woorden begreep, maar het melancholische, de tristesse, van een pubermeisje kwam over. Daar kwam nog bij dat Francoise een hele mooie jonge vrouw was, met prachtig lang sluik haar. Zo wilden we ook zijn. En. Het was in het Frans. De taal, waar ik sinds een paar jaar mee kennis had gemaakt, de taal die mijn hart veroverd had, de taal waar ik van hield, die mij een haast zintuigelijk genoegen gaf als ik de zinnetjes uitsprak: Et la main dans la main, et les yeux dans les yeux. Frans: de mooiste taal die er bestond.

Die er bestaat. Frans. Als ik in een ander milieu zou geboren zijn was ik Frans gaan studeren aan de universiteit. Nu werd het schooljuf en heb ik pas op latere leeftijd de studie Frans opgepakt. Frans en Frankrijk, mijn taal, mijn land. Ik ben er van overtuigd dat daar mijn ‘roots’ liggen. Merci meester Douw van de lagere school in Tilburg die vanaf de 5e klas mij Franse les gaf na schooltijd en merci Francoise Hardy voor jouw chansons, jullie waren de richtingaanwijzers naar Frans, naar Frankrijk. Mon pays a moi.

Vandaag is de verjaardag van mijn oudste broer. Vorig jaar overleed hij kort na zijn 87e verjaardag. Op zijn begrafenis werd Tous les garçons et les filles ten gehore gebracht. Hij was gek op het lied en speelde het vaak af op zijn laptop. Ook toen hij Alzheimer kreeg. Een van de laatste keren dat ik bij hem was luisterden we er samen naar. Hij zong het woord voor woord mee. Mijn broer Gilles met zijn Franse naam, Gillus in het Nederlands, Zjiel in het Frans. Ja het kan niet anders: wij komen uit Frankrijk.

* Francoise Hardy overleed vorige week op 80-jarige leeftijd, ze had een carrière van ruim 30 jaar en werd de Franse variant genoemd van de Britse beatmuziek. Hardy was behalve zangeres ook filmster en model. ‘Stijlicoon voor vrouwen die haar androgyne look omarmden.’ (Trouw) Tous les garçons et les filles schreef ze na haar eindexamen in 1962 op achttienjarige leeftijd. Het nummer werd 2,5 miljoen keer verkocht. De laatste jaren zong ze niet meer, ze was al jaren ernstig ziek.