In het kleine kerkje van Ginnum zit een groepje mensen in een halve kring bij elkaar. De kunstenaar heeft aangegeven dat ‘we gaan beginnen’. Er wordt een kaars aangestoken als teken van licht. Er volgt een lied, een Iers lied, dat weemoedig klinkt en waarvan de tekst vervliegt. Teksten uit het Johannes evangelie worden gelezen met op de achtergrond het geluid van het raderwerk van de torenklok. Ratelende kettingen. Gelijkmatige tikken. Op het hele uur tien luide slagen. Stilte. Een kort gebed en ter afsluiting weer een onmiskenbaar Iers lied.

En dan koffie met oranjekoek van de bakker uit een naburig dorp.

Kunstenaar Annewil Jansen gaat ieder jaar in de zomer een weekje naar Ginnum. Ze mag dan de hele week werken in het eenbeukige kerkje uit de 12e eeuw op de terp midden in het dorpje. Deze keer was ze aan het werk gegaan met klei van het wad nadat ze geïnspireerd was geraakt door het lezen van ‘Earth, Our Original Monastery,’ van Christine Valters Paintner. De schrijfster wil bewondering en dankbaarheid cultiveren en bevorderen door in contact te treden met de natuur. Ze noemt het intimiteit met de natuur. Met de wind, de wolken, de zee, de bomen, de vogels, met stenen, met klei.

In het Friese kerkje lagen kleine kunstwerkjes op de eeuwenoude plavuizen als resultaat van een weekje Ginnum. De bijeenkomst op de zondagmorgen met enkele zielsverwanten was de afsluiting.

In de afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen dit weekend viel het woord dystopie. De wereld als Dystopia. Dystopia staat tegenover utopia, een wereld zoals wij die zouden wensen. Een dystopisch wereldbeeld schetst een negatieve, akelige toekomst. De kunstenaars die de afsluitingsceremonie ontwierpen wilden ons een hoopvolle boodschap meegeven met mooie beelden. De Spelen hadden dat ook al laten zien. Hoe je iets kan bereiken als je het echt wil. Maar ook momenten van saamhorigheid, medeleven, van schoonheid, van liefde, van ultiem geluk. ‘Parijs was een week een wereld, zoals die zou moeten zijn’, sprak een bezoeker van de Spelen met een oranje hoedje voor de camera.

In een klein Fries kerkje, in een vol stadion, bij een kopje koffie ergens: Utopia.