‘Dan krijg je een hele aardige buurvrouw’, zei iemand tegen mij toen ik vertelde waar ik binnenkort ging wonen. Het klopt. Het is een fijne buurvrouw, een hele aardige inderdaad: een opgewekt, hartelijk en zorgzaam mens. Ze zwaait als ze langs loopt en is altijd in voor een praatje, ze kijkt om naar de mensen om haar heen. Soms staat er een plastic emmertje van Greek Style Yogurt voor de deur. Dan zit er een lekker soepje of stamppotje in. Omdat ze nou eenmaal aan het koken was en dacht…

Buurvrouw is ook creatief. Ze kan koken als de beste, zoals ik uit ervaring weet, ze kan schilderen en beeldhouwen en ze heeft een creatieve geest. En nu kom ik op het verhaal over Jeroen Krabbe. Creatieve buurvrouw had bedacht dat de jaarlijkse expositie Eigen Oogst (een tentoonstelling waar amateurkunstenaars en creatievelingen in de maand november hun ‘werk’ mogen laten zien aan de bevolking op een mooie locatie) zou moeten worden geopend door een ‘beroemd’ persoon. Een klapper, een klinkende naam. Burgemeesters, wethouders, prominente inwoners, waren aan de beurt geweest voor de feestelijke opening, maar buurvrouw had wat anders bedacht. Wat groters.

Hier niet ver vandaan, in Dalfsen woonde een man die behalve groot acteur ook groot kunstschilder was: Jeroen Krabbe. Als die nou eens. Ze schreef een lange brief, waarin ze de kunstenaar vriendelijk verzocht in november de opening te verrichten van de expositie Eigen Oogst in de Gemeente Hellendoorn. Ze legde uit wat de expositie precies inhield en schreef een uitgebreid verhaal over het belang van kunst en ‘dat hij daarom als bekend en groot kunstenaar misschien wel bereid zou zijn om de handeling van de opening te verrichten?’ ‘En Dalfsen Hellendoorn was toch ook niet zo’n grote afstand?’ Ze had nog een laatste troef. Ze nodigde hem na de feestelijkheden van harte uit om eventueel samen met zijn vrouw een door haar verzorgde rijsttafel te genieten, een rijsttafel waarvan ze in alle bescheidenheid wel durfde te zeggen dat dat een rijsttafel was waar je je vingers bij af kon likken. Ze deed de brief op de bus: Jeroen Krabbe, Dalfsen. Er van uitgaand en hopend dat de brief wel bij de beroemde inwoner van Dalfsen zou aankomen.

Er kwam geen antwoord. Ze had de moed opgegeven en was op zoek gegaan naar een andere persoon voor de opening. Totdat. Maanden later. Op 6 juli 2015 lag er een envelop in de bus. In de envelop een handgeschreven kaart van beroemde Jeroen. Nee hij kwam niet, hij was te druk, maar hij had de moeite genomen haar brief te beantwoorden.

Uit de kaart, die door Marianne natuurlijk heel zorgvuldig wordt bewaard, krijgen we toch wel wat informatie over de binnenkort 80-jarige Krabbe: hij heeft de brief goed gelezen, hij houdt van rijsttafel, hij vond de brief leuk, hij heeft een heel bijzonder handschrift, iedere g is een klein tekeningetje op zich, en, hij schrijft zijn naam in hoofdletters. Hmm. Nou vooruit om dat hij tachtig wordt. Vandaag mijn column met een titel in hoofdletters. Gefeliciteerd!