In de bibliotheek van Nijverdal werd zaterdagmiddag een zogenaamde Living Library georganiseerd. In plaats van een boek lenen kon je het verhaal van een persoon, in levende lijve aanwezig, aanvragen. Omdat het de dag er op Internationale Vrouwendag was waren de onderwerpen aangepast aan dat thema. Zo kon je een gesprek aanvragen met een voormalig vrouwelijke burgemeester of een Dolle Mina, of een vluchtelinge uit de Oekraïne. Ik koos voor de laatste. De vrouw sprak Engels en was sinds een half jaar in Nederland. Boven in de bibliotheek gingen we op gemakkelijke stoelen gedurende een half uur met elkaar aan de praat. Ze vertelde hoe ze hier gekomen was en hoe haar leven er uit zag. Toen ik vroeg waarom ze uitgerekend naar Nederland wilde komen vertelde ze dat had gehoord dat de meeste mensen in Nederland meerdere talen spreken en dat ze altijd al veel over Nederland had gehoord van haar vader. Die had ook een boek gelezen over een dappere Nederlandse koningin. Ene Wilhelmina. Ze sprak de naam wat onduidelijk uit. En ik vroeg of ze echt Wilhelmina bedoelde. Yes, yes Wil-hel-mi-na. Ik was verbaasd en verrast. Ik vertelde haar dat ik zo heette, sterker nog dat ik naar haar vernoemd was. Ik werd geboren na de troonsafstand van de ‘oude’ koningin en omdat de oma’s en geliefde tante Rie vernoemd waren kreeg ik als vierde dochter van mijn oranjegezinde ouders de naam van de geliefde vorstin Wilhelmina. We moesten allebei lachen om dit bijzondere toeval.

Gisteravond zocht ik naar boeken over de ‘ouwe’ koningin in de boekenkast. ‘Eenzaam maar niet alleen’ het boek dat ze zelf schreef over haar leven. En de biografie van Henriette de Beaufort. Toen ik het boek pakte viel er een kaartje uit. Het was een briefje van mijn moeder, een heel lief briefje. Mijn tweede doopnaam is haar naam: Clazina. Het kon geen toeval zijn.

Op de zondagmiddag van 8 maart hadden we met een paar vrouwen Internationale Vrouwendag gevierd met zelfgemaakte hapjes en soep in een gezellig samenzijn. We hadden verteld welke vrouw voor ons een voorbeeld, of heel belangrijk was geweest in onze levens. Iemand vertelde over haar moeder, hoe belangrijk die was en is nog iedere dag. En dat ze ook veel van zichzelf in haar moeder herkende. En dat ze daar heel dankbaar voor was. Toen ik het briefje van mijn moeder las dacht ik aan haar woorden. Hoe belangrijk de vrouw is die jou het leven gaf. En dat alles wat ze was en alles wat ze niet was ook in mij zit.

Het was een mooi Internationaal Vrouwen Weekend.