Een tweet van Theo Hakkert. Commentaar eronder: de tweede al binnen 5 dagen.

En er zullen er meer volgen. De blaadjes vallen van de bomen, voorbeelden in de krant, Robin Williams. “Aanrijding van een persoon met de trein”. In de bijzondere uitzending van Zomergasten met de Vlaamse schrijver David van Reybrouck werd het ook aangestipt: Zelfmoord, zelfdoding, suïcide. Op de plaats waar 100 jaar geleden de 1e wereldoorlog woedde is het aantal ongekend hoog. Van Reybrouck rekende uit: tienduizenden nabestaanden dragen het leed mee van 3000 zelfmoorden in 10 jaar in een relatief klein gebied in Vlaanderen.

In Nederland maken jaarlijks ongeveer 1700 mensen een eind aan hun leven. Meer dan het aantal verkeersslachtoffers. Toch is er nog steeds geen deltaplan ter voorkoming van. Onderzoeken naar de oorzaken zijn er nauwelijks. En het blijft onveranderd moeilijk bespreekbaar. Nabestaanden worstelen met de zelfgekozen dood van hun familielid of vriend. Niet onverwacht meestal, maar ook geheel uit het niets, zelfs geen briefje. Onbegrip, Schaamte, Schuld.

Isa Hoes begint haar boek over de zelfdoding van haar man Anthonie Kamerling met de beschrijving van een feestelijke maaltijd. In het begin snap je niet waar ze heen wil, maar aan het eind begrijp je het: ze zou gewenst hebben dat zij zo samen afscheid hadden kunnen nemen. Wetende dat die ander het leven niet langer aan kan en maar 1 wens heeft: niet verder meer. Waardig, respectvol, liefdevol: ga maar, het is goed.

Maar niet voor de trein, helemaal alleen op een regenachtige maandagmorgen.

Nee.