Wiske

Wiske is de naam waaronder Wil de Bruine iedere maandag haar column schrijft. Om 12 uur online.

 

IMG_3370

Wie is Wil (Willy) de Bruine?

Woont in Nijverdal, geboren in Katwijk in 1949. Werkzaam geweest op verschillende plekken in het onderwijs (lerares Frans o.a), actief geweest in de gemeenschap zoals de sportwereld, de kerk en vormingswerk. Nu actief bij de lokale omroep en allerlei kleine clubjes. Houdt van sport en van politiek. Toevallige ontmoetingen. Van muziek. Van het water. De rivier en de zee. De hei en het bos. Wolken in de lucht. Wandelen in de morgen. Zwaaien naar de maan. En van taal, van woorden. Het Woord. Heeft kinderen en kleinkinderen, vrienden en vriendinnen. Houdt van vrouwen en van mannen. 

Waarom Wiske?

 Omdat ik me herken in het stoere jongensachtige meisje uit Suske en Wiske. Het meisje dat verlegen en kwetsbaar kan zijn maar ook  boos en dapper en onverzettelijk. Het meisje  dat onafscheidelijk is van wat haar het liefste is, haar popje. En.. het is een knipoog naar het koosnaampje van mijn vader.

Wiske, wie is dat?

” ik heb je bij je naam geroepen”

Wiske leeft in een ongewoon familieverband. Twee ooms, een lawaaierige branieschopper en een goedmoedige krachtpatser. En een lieve oude tante met grote voeten. Maar wie zijn haar ouders?  Welnu, de vader was een zeeman. De moeder een zeemansvrouw. Zoals veel zeemansvrouwen, verlangend naar de vader als hij weg was, en als hij er was, verlangend dat hij weer weg zou gaan. Een hardwerkende huisvrouw. De vader daarentegen was geen gemakkelijke man, en dat is vriendelijk uitgedrukt, een driftige, onberekenbare man. Ja, ik zeg het maar zoals het was.

Maar geen zielig verhaal. Die pa had ook heel veel mooie en leuke kanten. En vooral die zijn me bij gebleven. Zo had hij de gewoonte om iedereen bij ons thuis een door hem bedachte naam te geven. Mijn drie zussen, mijn grote broer en mijn kleine broertje. Hij verbasterde je naam of legde eigen accenten. Hij hield van spelen met woorden. Mijn broertje heeft een hele rij namen gehad. Het was zijn manier om te zeggen: jij krijgt van mij een eigen naam, voor mij ben jij speciaal, ik hou van je. 

Ik had twee prachtige namen, vernoemd naar 2 krachtige vrouwen. Ik draag ze met trots. Wilhelmina, een dappere koningin en Clazina, mijn sterke trouwe moeder: een rots. Van mijn pa kreeg ik een koosnaam. Die naam hoorde je alleen in het gezin, op goede momenten.

”Kom Wisje, we gaan.” Zondag naar de kerk, de mooie vader, pak, kraakhelder wit overhemd, glanzend gepoetste schoenen, zwierige tred. Een klein meisje meehuppelend. Handje in een bruin gevlekte hand. Mijn vader en ik.

Hij leeft allang niet meer mijn vader de zeeman en die naam is daarmee ook verdwenen. Heel af en toe gebruikt mijn broertje m nog wel es. Dat voelt als een liefkozing. Ja mijn vader. Ik hield van hem, maar je moest op je hoede zijn. Liefde en angst. Ze liggen vlak naast elkaar.

*Maar ik heb mijn popje. Zij is van mij. Hoort bij mij, is altijd bij mij. Ik zal haar niet loslaten. Nooit. Klein, kwetsbaar, mooi is zij. Kom niet aan mijn popje. Maak haar niet stuk.


Tenslotte:  Schrijven is voor mij een manier van leven. Ademen.


Mail: wildebruine49@gmail.com Twitter: @wildebruine Facebook: Wil de Bruine

* Wiske en haar popje: je draagt altijd je innerlijke kind bij je.

4 gedachtes over “Wiske

  1. Hallo Wis, ’n leuk verhaal, het oprechte verhaal over je zus vond ik bijzonder om te lezen.
    Lees sinds kort je verhalen, waar haal je het toch steeds weer vandaan, groetjes Frank van Don

  2. Beste Wil,

    ik heb binnenkort een reunie van mijn middelbare school het St. Maartenscollege in Haren (Groningen).
    Dan komt mijn schoolvriend Arjen Bots weer voorbij op klassefoto’s. Hij is vlak na het eindexamen uit het leven gestapt. Ook met zijn lieve innemende ouders had ik natuurlijk contact. En met hen ben ik (ook?) naar hun tweede huis in Zuid Frankrijk geweest samen met Arjan . Weet jij hoe het is met Wim en Ino? Leven ze nog?

    hartelijke groet,
    Wim Bijman.
    wim.bijman@planet.nl

    • Beste Wim, wat leuk weer ns de naam
      van Wim Bots te lezen. Vorig jaar kreeg ik een berichtje ( ook via Wiske) van een schoondochter van hem. Wim
      was in 2017 overleden. Ik begreep dat zijn vrouw nog wel leeft. Ik herinner me hem
      als een meer dan bijzondere leraar. Ik heb veel
      van hem geleerd en hij is nog vaak in mijn gedachten als het gaat om Frankrijk, Frans en de filosoof Montaigne. Hoe ben je bij mij terecht gekomen? HGrt WildeBruine

Laat een reactie achter op Wim Bijman Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s