Ik zoek een kaart voor een jongen die morgen 8 jaar wordt. Die kan nog mooi voor 5 uur op de bus. Postzegelcode via internet en klaar is kees. In de schoenendoos met ansichtkaarten zitten veel kaarten maar niet echt een geschikte voor een jongen van 8. Veel kunstkaarten en kaarten ter bemoediging en troost, maar dat heeft de jongeman helemaal niet nodig. Uiteindelijk vind ik een hele oude kaart met een stoere scooter. Ik waag het er maar op.

Tussen de oude stapel van vroeger had ik ook nog even een ansichtkaart uit Menaggio in de hand. De kaart moet minstens 50 jaar oud zijn. Als tiener ging ik met de ouders van mijn verkering jaren lang naar Menaggio aan het Comomeer in Italië. Het was van oudsher hun vaste vakantieplaats. Ik herinner me dat het er altijd bloedheet was en dat het er ongenadig kon onweren. Later zijn we er als gezin naar teruggegaan met onze jongens toen ze nog klein waren. Één keer hadden we er afgesproken met oma en opa. Zij op hun vaste adresje bij de Italiaanse dames. Wij op de camping. De derde generatie Menaggiogangers. Ik herinner me nog hoe mijn schoonmoeder genoot van de jongetjes. Hoe blij ze was als ze hen toevallig tegenkwam in het dorp, hoe ze zat te kijken van onder een parasol naar de spetterende en spatterende kleuters.

Wat ik me ook nog goed kan herinneren is hoe bezorgd ze was dat de jongens iets zou overkomen. Kijk uit! Niet te ver hoor! Waar zijn ze nou? Is dat niet te gevaarlijk? In de buurt blijven hoor! Ik vond het indertijd allemaal wel wat veel van het goede. Komt goed hoor Ma. Af en toe wisselden we als ouders blikken van verstandhouding. Laat ze toch.

Het is de leeftijd weet ik nu. In het weekend vierden we de verjaardag uitgebreid met de familie van de 8-jarige aan het water. Er was ook een klein meisje bij. Als oma genoot ik net zo als ooit mijn schoonmoeder in Menaggio. En. Ik was net zo bezorgd. Waar is ze? Wat doet ze?

Ik erger me normaal gesproken aan mensen die overal gevaar zien. En beren op de weg. Leef vrij denk ik dan. Als het je tijd is, is het je tijd. Je kunt je lot toch niet ontlopen. En durf. Durf fouten te maken. Durf vrij te zijn, durf risico te nemen. Je hoeft niet als een dwaas te leven maar niet dat benauwde. Laat je kinderen vrij om alles te proeven wat het leven in zich heeft. Laat ze los.

Maar als het gaat om het het kleine, het pure, het ongerepte, het meest kwetsbare: bescherm het, bewaar het, laat het niet verloren gaan, maak het niet stuk. Is het omdat je oud bent dat je daar extra gevoelig voor bent? Bang om juist dat te verliezen? Beschermen en loslaten. Dat wat past bij de leeftijd, het moment, het kind. De goede kaart sturen.