Eens in de maand hangen ze in een linnen tasje aan de deur. Een stapeltje Groene Amsterdammers, volgens de voorpagina ‘Onafhankelijk weekblad sinds 1877’.

Henk leest geen krant, kijkt geen tv. Hij luistert op de radio alleen naar muziek. Hij leest per week een paar boeken. Bij voorkeur historische romans. En verder leest hij de Groene Amsterdammer. Die krijgt hij eens in de maand van een oud collega. In een linnentasje aan de deur.

Daar heeft hij genoeg aan, zegt hij, om op de hoogte te blijven van wat er speelt in de wereld.

Hij houdt van woorden, zegt hij. Als hij een mooie zin ziet, knipt hij die uit en stopt hij het in een grote houten kist. Hij schrijft de datum, het onderwerp en de persoon van wie de tekst afkomstig is, achterop. Soms legt hij het knipsel op de tafel of stopt hij het in zijn zak om er af en toe even naar te kijken en over na te denken, voor het in de kist verdwijnt.

Vandaag denkt hij na over het gedicht, de regel van Warsan Shire waar de kunstenaar Marlene Dumas naar verwijst: I have my mother’s mouth and my father’s eyes; on my face they are still together

Dat gaat hij uitknippen.

* De Groene Amsterdammer van 11 januari 2024 met Gasthoofdredacteur Marlene Dumas, Beeld zoekt zin