Afgelopen zaterdag vierde ik mijn verjaardag, mijn 75e, in Limburg. In Schimmert verbleef ik met mijn kinderen en kleinkinderen in een oude boerenhoeve. Dat ik 75 ben voel ik goed, want ik ben moe van het feest, doodmoe. Van de festiviteiten en de mooie cadeaus. De emoties die dat alles met zich meebracht. Ik kreeg een fotoboek van mijn kinderen en kleinkinderen ‘met herinneringen van de mooie momenten met jou’ en met ‘woorden van een ieder van ons.’ En, daar had ik helemaal niet op gerekend: De Wiskes van de maand september van de afgelopen 10 jaar in boekvorm. Mijn Wiskes op papier! Heel vaak is me gezegd dat te doen. Maar het was me teveel gedoe. Dat mijn kinderen dat bedachten had ik nooit kunnen bedenken. Heel bijzonder.

75 Jaar dat je dat mag worden, kunt worden en dat je dat in alle vrijheid kunt vieren is een geschenk waar ik heel erg dankbaar voor ben. Op mijn verjaardag mocht ik in Maastricht de handen schudden van drie veteranen die er aan mee gewerkt hebben dat ik er ben. Als Nederland niet bevrijd zou zijn was er nooit de generatie van ‘na de oorlog’ in het gezin de Bruine gekomen. Vader de Bruine die wonderwel terug kwam uit de oorlog na zes jaar. Na de oorlog werden er nog 3 kinderen geboren, waarvan ik de middelste ben. Ik heb de mannen bedankt, breekbare, broze mannen, die zorgvuldig uit de jeeps werden getild, gewikkeld in dekens, maar allen nog helder en vriendelijk met hun rond de honderd jaar. De jongste was 98. 18 Jaar was hij toen hij de opdracht kreeg de heuvel op te gaan om te kijken of er nog Duitsers waren. ‘They are gone’, had hij geroepen en hij stak zijn handen in de lucht om te laten zien hoe hij dat toen gedaan had. Alle drie bedankten hartelijk voor het ‘welcome’. Ook van hen kreeg ik lieve woorden en felicitaties, kind en moeder van een militair. Dat vonden ze prachtig. ‘Let there be peace mem!’

* 80 Jaar Bevrijdingsceremonie in Maastricht 14 september 2014