het anker

Een paar jaar geleden deed ik het. Een tattoo van een anker op mijn arm. Ik liep er al een paar jaar over te twijfelen. Zou ik? Met mijn kinderen had ik er over gesproken. Er was verschillend gereageerd. De zonen vonden het niks: Nee he! Maar schoondochters en kleindochters waren ruimdenkender. Uiteindelijk vond men dat ik gewoon moest doen wat ik zelf vond, ‘dat deed ik toch immers altijd.’ Ik besloot dat ik het gewoon ging doen. Op een zaterdagmorgen op weg naar Albert Heijn zag ik dat er in de Tattooshop geen klanten waren en ik wipte naar binnen voor ‘informatie.’ Anderhalf uur later liep ik met een anker op mijn linker arm de winkel uit. Ook nu waren de reacties verdeeld: mooi!, stoer!, te groot!, nou kan wel.

Zelf ben ik nog steeds heel blij met dit symbool op mijn arm. Het is een eerbetoon aan, en een teken van verbondenheid met mijn vader, die er ook een op zijn arm had. Het herinnert aan de zee. Het is het symbool van hoop en vertrouwen. Van veiligheid, van kracht, avontuur, maar ook van standvastigheid en stabiliteit.

Voor mij betekent het voor alles, dat wat er ook gebeurt ergens deep down van binnen iets is waar door ik niet omval, waardoor ik niet ten onder ga. Dat daar binnen een kracht is waar ik altijd op terug kan vallen, waar ik me aan vast kan houden. Je zou het God kunnen noemen, of mijn geloof, of mijn ziel, maar eigenlijk is het gevaarlijk om het woorden te geven, dan beperk je het.

Het anker zorgt er voor dat je niet te ver afdrijft. Dat je verbonden blijft met de aarde, met de grond, veilig en onwrikbaar.*