De Bulgaarse kunstenaar Christo Vladimirov Javacheff is bekend om zijn inpakkunst. Hij wilde ‘omhullen om te laten zien.’ Door grote gebouwen in te pakken, aan te kleden, wordt de aandacht gericht op de vorm van de berg, de brug of het gebouw. De details zijn uit zicht, leiden niet af van de vorm. De toeschouwer kijkt met nieuwe ogen. Zo trok hij miljoenen kunstliefhebbers naar de Pont Neuf in Parijs, naar de Reichstag in Berlijn en een rotsenkust in Australië. Zijn grootste wens was de Arc de Triomphe in te pakken. Samen met zijn vrouw Jeanne-Claude was hij immers ooit op een klein kamertje met zicht op de Arc de Triomphe begonnen met inpakken: vaasjes, flessen, stoelen. Het werd hun levenswerk. Zijn vrouw zorgde voor de public relations, hij voor het concept en de uitvoering. Ze werden wereldberoemd. Ze bekostigden hun werk met de verkoop van tekeningen en aan hun kunst gerelateerde artikelen. Er kwam geen sponsor of subsidie aan te pas. De kunstenaar overleed in 2020 voor zijn wens in vervulling ging. Maar zijn zoon ging met het concept van zijn vader aan het werk. September 2021 werd de Arc de Triomphe verpakt in 25000 vierkante meter zilverblauwe stof gedurende 16 dagen. Zes miljoen mensen kwamen kijken. Naar de vormen van de Arc en hoe de wind en de zon speelden met de prachtige recyclebare stof.

Daar moet ik aan denken als ik naar de bakker ga hier vlak achter mijn huis. Het pand is in verband met een opknapbeurt ingepakt in een groot wit zeil. Het gekke is dat ik me niet eens meer precies kan voorstellen hoe het er uit zag voor het werd ‘ingepakt.’ Er is geen kunstenaar aan te pas gekomen en het materiaal is niet zijdezacht. Maar het beweegt wel mee met de wind en schittert in de zon. Het geluid mag er ook wezen.

Inpakken zou je denken is om iets mooi te maken of te beschermen, iets juist mooier te maken dan het is of iets juist niet te laten zien, iets te verbergen. De visie van Christo is anders, hij omhult, hij kleedt aan. Niet om iets te verstoppen, maar om de essentie, de vorm te tonen. In een mooie jurk. In de zon, in de wind, in de regen. Het omhulsel beweegt, verandert, maar de kern blijft hetzelfde.

Maar als je de winkel in wilt moet je wel een gat maken in het omhulsel. En als ik de luxe Deense broodjes uit de gebaksdoos wil halen moet ik wel het plakband lossnijden met een mes.