In het bushokje zitten twee oudere dames te wachten op de bus die naar het station gaat. Ze kijken omhoog naar de voorbijvliegende wolken aan de overkant boven het hoge gebouw. Ze zeggen het een paar keer. Dat de wolken zo mooi zijn. Zo mooi wit. Een van de dames begint te neuriën. De andere dame herkent het blijkbaar. Ze begint mee te zingen. Een kinderliedje? Iets met witte wolken. Ze stopt onmiddellijk als er twee andere mensen aan komen lopen. Die gaan ook met de bus mee. Het echtpaar heeft geen oog voor de wolken. Ze discussiëren luid over de vertrektijd van de bus. Als de bus er aan komt halen ze opgelucht adem. ‘Oh gelukkig.’ ‘Toch.’ Het echtpaar stapt in. De oudere dames nemen afscheid van elkaar en zwaaien tot de bus de hoek om gaat.

In een documentaire over bijna-doodervaringen op NPO2 op zondag 25 mei spraken een paar mensen over hun bijna-doodervaringen. Een wetenschapper vertelde dat er in het verleden wat lacherig over dit verschijnsel werd gedaan en het als wensdenken werd weggezet. Maar wetenschappelijk staat wel degelijk vast dat er zo iets bestaat. Inmiddels is er veel onderzoek gedaan en zijn er talloze boeken* over ‘bijna-doodervaringen’ verschenen. Uit onderzoeken komt naar voren dat mensen echt even dood zijn geweest, dat ze vaak spreken over een meer dan gelukzalig gevoel, dat in sommige gevallen het leven in een flits aan hen voorbijtrekt, dat ze zichzelf zien liggen en dat ze om zich heen heel mooi licht zien met zachte kleuren. Een tunnel van wit licht. Maar ‘zij’ moesten terug. Alle drie geïnterviewden hadden heimwee naar dat gelukzalige moment. Ze hadden niet teruggewild. Ja natuurlijk waren ze blij dat ze nog leefden en terug waren bij hun geliefden maar wat hadden ze een prachtig moment beleefd. Het had hen veranderd. Een vrouw vertelde dat ze nooit meer zo veel liefde had gevoeld als toen op dat moment. Zo zacht, zo vrij, zo licht.

Als de bus uit zicht is gaat de oude dame nog even zitten op het bankje in het bushokje. Na een diepe zucht staat ze op en loopt ze behoedzaam naar de oversteekplaats. Ze drukt op het zwarte knopje aan de paal met het mannetje erop. Het licht staat op rood. Ze moet nog even wachten.

• NPO 2 Kruispunt, Documentaire Licht aan het eind van de tunnel, februari 2025, herhaald op 25 mei 2025.
• Ditta op den Dries uit Nijverdal (tot voor kort chef eindredactie bij De Twentse Courant Tubantia) schreef De Tweede Helft: ‘hoe een Bijna-Doodervaring levens veranderde.’