De laatste dag van juli. De laatste dag dat ik mag genieten van de afbeelding van juli op de kalender. De kalender van Amnesty die ik al jarenlang voor het nieuwe jaar bestel. Als je aan tafel zit heb je er het zicht op. Naast het keukenblok met de kookplaat en de koelkast. Deze week keek ik er samen naar met mijn nicht. Ze was op de fiets gekomen uit Twello, en ze had wat meegenomen voor bij de koffie omdat ze iets te vieren had. Haar oog viel gelijk op de kalender en ze sprak over haar liefde voor de zee. Hoe diep ontroerd ze kan raken door de zee.

En we spraken over vroeger. Hoe ik, haar tante, de hele zomervakantie bij haar moeder en vader logeerde in Katwijk. Mijn ouders waren verhuisd naar Brabant, maar zus Didi was na haar huwelijk weer in Katwijk gaan wonen. De plaats waar we vandaan komen. Geworteld waren. In de vakantie ging ik terug. Zes weken lang. Dan ging ik ‘s morgens werken als hulp in de huishouding bij Duitsers die een appartement huurden in de maanden juli en augustus aan de boulevard. ‘s Middags gingen we dan naar het strand, mijn zus en een vriendin en de kinderen. Ik vertelde hoe dat was. Hoe we dan op de fiets met tassen vol handdoeken, emmertjes en schepjes, hoedjes, petjes en luiers, eten en drinken naar het strand gingen. Hoe we op blote voeten met onze schoenen in de hand door het mulle zand zuchtend het pad omhoog worstelden. De kinderen aan de hand of op de arm. Hoe blij je dan was dat je boven was en naar beneden kon rennen. Met je voeten diep in het zand. Het zachte warme zand. En hoe zeer het dan deed als je per ongeluk op een schelp stapte.

Ik zie het voor me: een klein meisje met een wit hoedje met een schepje en een emmertje aan de rand van het water, de voetjes in het warme water van het zwinnetje. Helemaal in haar eigen wereldje. Onverstaanbare woordjes brabbelend. De geribbelde bodem van het zand in het zwin. De glinsterende zon over het water. De bruisende branding van de zee in de verte. Grote en kleine kinderen spetterend en spattend aan de rand van de zee.

Nicht is vier keer oma geworden het afgelopen jaar. Ze is sinds kort gestopt met werken. De komende jaren gaat ze net zo genieten van die kindertjes zoals haar moeder dat deed van haar kinderen en kleinkinderen. En op een dag neemt ze ze mee naar het strand, ik weet het zeker. In Katwijk.

*De laatste aflevering (6) van Reis door de Kamer (Voyage autour de ma chambre). juni en juli 2025: ‘huisarrest’

*Amnestykalender Kunst en Poëzie van Blekking&Blitz http://www.amnesty.nl

* Zomerdag, Brighton Beach Edward Henry Potthast Olieverf op paneel

* Een zwin is een geul van water tussen de zandbanken parallel aan de kust. Bij laagwater uitermate geschikt voor kleine kinderen om in te spelen: ondiep en warm water.