Als ik aan Joost Prinsen denk moet ik aan dit liedje denken: Frekie. Waarom? Omdat het zo lief gezongen werd door hem. Met zijn warme donkere stem. Het is een liedje uit 1974. Toen ik het vorige week afdraaide schrok ik echter van de tekst. Misschien is schrikken niet het juiste woord. Nee ik realiseerde me dat anno 2025, 50 jaar later wij een jongen als Frekie niet meer imbeciel zouden noemen of mongool. Dat wij nu totaal anders aankijken tegen jongens als Frekie. Dat er in 50 jaar heel veel veranderd is. En dat de taal dat laat zien. Wilmink de dichter zou nu andere woorden gebruiken. Ik begrijp ook dat het liedje in de programma’s en teksten waarin Prinsen wordt herdacht niet voorkomt.

Zou de tekst aangepast moeten worden? Of kunnen we er naar luisteren en de tijd erbij halen, de context om het op zijn ‘2025-st’’ te zeggen? Het liedje straalt liefde uit van kinderen voor een jongen die anders is, je zou het voor ieder kind dat ‘er buiten valt’ kunnen zingen. De laatste zin zegt ook nog iets over iemand ‘zielig’ vinden. Een zin voor en van alle tijden.

Wellicht heeft dit lied bijgedragen aan de emancipatie van kinderen met een downsyndroom, was het een klein steentje in de rivier op aarde, de wereld van toen. Ja ik geloof het. Dankjewel dichter Willem Wilmink voor de liefdevolle woorden en dankjewel Joost Prinsen voor de wonderschone vertolking. Jullie hebben elkaar vast al opgezocht daarboven.

1974 uit het filmpje Frekie

• Joost Prinsen, acteur, presentator, zanger en schrijver overleed 3 november 2025 in Amsterdam op de leeftijd van 83 jaar. Hij was bekend om zijn rollen in kinderprogramma’s zoals De Stratenmaker op Zeeshow, Klokhuis, J.J. de Bom. Hij werd beroemd om zijn voordracht op tv van het gedicht van Willem Wilmink Ben Ali Libi over de joodse goochelaar Michel Velleman die in Sobibor werd vergast.