Het is december. Vannacht heeft het gevroren. Er lag een dun wit laagje over de velden in de vroege morgen. Een paar uur later is het verdwenen. Maar het blijft guur. De wind is koud. In de wei achter een boerderij zijn vier zwarte paarden. Ze grazen en lopen wat heen en weer. Soms staan ze dicht bij elkaar, dan lopen ze weer bij elkaar vandaan. Een wandelaar met dikke jas, kraag omhoog, muts diep over de ogen en wollen handschoenen aan staat te kijken bij het hek. Na een poosje loopt hij verder.

Op het kalenderblad van december zie ik een schilderij van Degas met twee paarden. Het ene paard legt zijn hoofd op de rug van het gebogen witte paard . Ik ken het beeld van twee paarden die bij elkaar bescherming zoeken, of is het warmte?, zoals op het kalenderblad. En het ontroert me altijd. Ik zie er liefde in, troost, bescherming. Op de kalender staat er een gedicht bij van een Deense dichter aan zijn geliefde. De dichter zou er alles voor over hebben om het beeld van haar vast te houden ‘als je je hoofd buigt om niet op te hoeven kijken.’

Ik moet denken aan een spreuk van Rumi ‘Niet degenen die dezelfde taal spreken, maar degenen die dezelfde gevoelens delen begrijpen elkaar.’

• Foto, kalenderblad december van kalende van Amnesty International kunst en poëzie. Paarden in de weide van Edgar Degas (1834-1917). Olieverf op doek. National Gallery of Art Washington.
• Gedicht zonder titel van Henrik Nordbrandt (1945-2023).
• Rumi, 13e-eeuwse dichter en mysticus van Perzische afkomst. Hij wordt beschouwd als een van de grootste dichters aller tijden.