Mag ik meedoen? Ja, het mag. Een blik in de kring, een knik. Ja,”ga jij maar bij hun.” Voetballen, knikkeren, touwtje springen, tikkertje, in de zandbak, op de speeltoestellen, in een groepje of alleen met je vriendinnetje. Daar is een groepje aan het spelen en daar en daar zit iemand in haar eentje te kijken. Een schoolplein. Overal activiteiten, ontmoetingen.

De meester en de juf met de handen op de rug heen en weer over het plein, kijkend, stimulerend en ingrijpend als het moet. Niet te veel regels maar wel een paar hele duidelijke die te maken hebben met hoe je met elkaar omgaat en veiligheid. Over de inrichting van het plein is nagedacht: hoekjes, groen, uitnodigende toestellen en vooral ..ruimte, om te rennen te springen te huppelen. Natuurlijk gebeuren wel eens zaken die zich aan het oog van de meester onttrekken, die slimneuzen zijn er altijd en ja ondanks de strenge juf die denkt dat ze alles ziet wordt er toch gepest en buitengesloten.

Maar op deze zonnige septembermorgen ziet dat schoolplein er vredig uit. Kinderstemmen klinken, roepen, lachen, de boink van de bal…Een schoolplein een kleine community, een kleine samenleving. Sinds een week gonst er een nieuwe naam voor samenleving door het land: participatiesamenleving: een vreselijk woord, want wat is nou een samenleving als er niet aan deelgenomen, als er niet geparticipeerd wordt? Een lelijke denkfout van onze leiders in Den Haag. Ze bedoelen gewoon de meester en de juf kijken de andere kant op als er ruzie gemaakt wordt en: willen jullie het zelf maar oplossen? Andere denkfout: van bovenaf opleggen wie met wie moet spelen werkt niet. Het schoolplein heeft een eigen dynamiek. Beetje sturen, stimuleren dat kan, maar van bovenaf opleggen dat we dat en dat gaan doen en die met die moet, nou reken maar van niet.

Nederland is een land van schoolmeesters heb ik wel eens gehoord. Een prachtig beroep. Misschien wel het mooiste dat er is. Mark Rutte en kompanen en dichterbij Anneke Raven, politici in Hellendoorn, doe je handen op je rug, loop rond, luister en kijk. Faciliteer, stimuleer, sus, troost, verbind, grijp in als het moet. En denk niet dat je met regeltjes een samenleving maakt, nee dat zit juist in het creëren van ruimte. Om te rennen, te spelen, te huppelen.