Wil het niet zien

The_yezidi_Scripts1
De foto die ik liever niet had gezien. 4 Jonge mannen houden 4 hoofden omhoog.
De gezichten nog duidelijk herkenbaar als de gezichten van 4 jonge mensen. In het korte moment voor het wegklikken is me vooral het triomfale gebaar bijgebleven. Alsof het om geschoten wild gaat. Jagers die de buit in de lucht houden voor de foto.

Terwijl bij ons de zomerzon maar blijft schijnen brandt de wereld op verschillende plaatsen.
Ik sla de berichten in de krant graag over. ” Wat kan ik er mee, ik kan er toch niks aan doen, voel me er alleen maar machteloos bij”. Tot er een vliegtuig naar beneden wordt geschoten vol Nederlanders. Ineens vraag je je af hoe zit dat nou eigenlijk daar in de Oekraïne. En nu die foto van onthoofde Yezidi in Irak. Wat zijn dat Yezidi? Isis wat is dat voor een club?

In augustus 1914 ontbrandde in Europa de Eerste Wereldoorlog. La Grande Guerre, de Grote Oorlog. Onnoemelijke aantallen slachtoffers en onbeschrijfelijke wreedheden. “En tegelijkertijd scheen de warme zomerzon over het prachtige Vlaamse landschap”. In diezelfde 20e eeuw volgde nog een Wereldoorlog met .. ach dat hoef ik niet te vertellen. Nooit meer oorlog zei men. De Verenigde Naties werden opgericht. Ieder mens moet kunnen opgroeien en leven in een veilige omgeving. Een plek onder de zon voor jou, voor mij, voor de ander.

Maar dat zien we niet. Ook in augustus 2014 staat de wereld in brand.
Een machteloze VN. Regeringsleiders met lege handen. Boze woorden. Sancties. En de strijd duurt voort. Oorlogsmisdaden. Onschuldige slachtoffers. Zonder einde.

De foto die ik liever niet had gezien. Ongeloof dat ik zie wat ik zie. Hoe kan het? Wereldleiders Doe iets! Grijp in! En Nederland, mijn mooie Nederland waar sta jij? Schokkend dat de aanhangers van die moordenaars onder het mom van recht van meningsuiting in Den Haag mogen demonstreren, met stenen gooien,  journalisten aanvallen. Dat we dat moeten aanzien. Onverteerbaar.

Domme renners

Jack+Bauer+is+er+kapot+van.

Drie Vlamingen in de kopgroep van de Ronde van Vlaanderen. Dat kan niet mis gaan toch? Dat wordt: “Vlaanderens Mooiste” met een Vlaamse winnaar.

Maarrrr er was nog een Zwitser. Niet eens topfit, moest nog eten op het laatst. Maar wel slim en vastberaden. De drie Vlamingen hadden het nakijken. Na een helse rit over 256 km kwam Fabian Cancellara als winnaar over de streep. Domdomdom: 3 Vlamingen en 1 Zwitser, dan weet je toch wat je moet doen om heel Vlaanderen een feestdag te bezorgen? Samenwerken, tactiek. Koersinzicht. Er zijn wielrenners die harder trappen dan het hele peloton maar nooit winnen. Domme renners. Het goeie wiel pakken, geen trap teveel doen, eerst het bordje leeg eten van een ander en wachten!

Veel wielertermen zijn gangbare uitdrukkingen geworden: afzien, afhaken, een tandje erbij, kapot zitten.
Vrijdagavond las ik op Facebook dat Thea ten Have van BurgerBelang kapot zat nadat ze was buitengesloten van verdere coalitieonderhandelingen voor het nieuwe college. In wielertaal: niemand doet nog een trap voor haar; ze doet niet meer mee, ze is gezien.

Komaan Thea, wanhoop niet, de koers is nog niet gelopen. Valpartijen, lekke banden, hongerklop. Alles is nog mogelijk. Grootste risico? Dat er een paar van die domme renners tussen zitten, zonder koersinzicht, zonder verstand van tactiek, die in hun enthousiasme de concurrentie in een zetel naar de eindstreep dragen.

Lintje

201011162609

Als er 1 koningsgezind is dan is Wiske het wel: dochter van een marineman, uit een gezin van God, Nederland en Oranje, vernoemd nota bene naar Koningin Wilhelmina. Uit handen van Jan Kristen(!) ontving zij een lintje, het ultieme geschenk dat je van Majesteit kan krijgen. Wat was ze ontroerd, blij, vereerd, trots. De reden? Ach velen doen net zo veel voor het land, of nog meer. Menigeen die het dubbel en dwars verdient krijgt nooit een lintje. En toch..als jij dat lintje dan krijgt, doet je dat goed: waardering, aandacht. Vooral mooi dat het zo gegund werd. Een spontane omhelzing in Albert Heijn: “Je hebt het verdiend!”

Het fijn voor iemand vinden dat hij of zij een lintje krijgt, het iemand gunnen is niet iedereen gegeven. Daarom krijgen mensen die een lintje zouden moeten krijgen het vaak niet. Want het lintje moet worden aangevraagd. Iemand moet dat gaan regelen. En dat is heel veel werk.

Vorige week weigerden raadsleden uit Hardenberg hun lintje. De vanzelfsprekendheid dat je na zoveel jaar in de gemeenteraad een lintje krijgt vonden zij niet goed. Collega columnist Piet Jansen was het er mee eens. Ik ook. Het mag nooit een automatisme zijn.

Toch feliciteer ik Jan Immink en Jeroen Piksen van harte met hun lintje. Ze waren en zijn behalve in de politiek op veel terreinen actief voor de gemeenschap. En in hen krijgen alle mannen en vrouwen die met hart en ziel actief zijn voor het algemeen belang een onderscheiding. Een minuscuul stukje stof om met trots te dragen. “Verdiend!”

Naar de stembus!

 

media_xl_1200756

Hier niet zo ver vandaan is de Canadese begraafplaats. Zo eens in de zoveel tijd loop ik er over heen. Het is een mooie stille plek midden in het bos, prachtig aangelegd en onderhouden. Ik bekijk de stenen en lees de namen en jaartallen. En altijd weer zie ik dan de moeders voor me. In een land aan de andere kant van de oceaan ligt ergens jouw kind. Als je geluk hebt kun je misschien zijn graf bezoeken.

Welgemoed gingen de mannen op weg om Europa te bevrijden. Strijden voor de goede zaak en natuurlijk ook niet geheel vrij van zucht naar avontuur. Zonen van, vaders van, broers van. Gesneuveld in een onbekend land ver van huis.

Omdat soldaten hun leven gaven is ons het leven gegeven. In een vrij land met een democratie. En daarom mogen wij eens in de zoveel tijd naar de stembus. Het kan dus niet bestaan dat je van dat recht geen gebruik maakt. En natuurlijk: de politiek bakt er soms helemaal niks van en ja, hoe vrij zijn we eigenlijk in het materialistische en individualistische Europa? Maar geen gebruik maken van je stemrecht is een klap in het gezicht van alle moeders, vaders en kinderen van soldaten die het leven lieten voor onze vrijheid.

Opdat wij niet vergeten. Naar de stembus woensdag!

Politici en “goede gesprekken gehad”

images-4

Tring! Altijd onder het eten, of als je net met wat anders bezig bent. De bel. Afgelopen zaterdag nog. En raad ‘ns, geen collectant, geen Jehova’s getuige, maar een politicus met een rood jasje aan. Of ik ging stemmen op 19 maart en wat ik er nou allemaal van vond van de politiek. Welaan, ik heb op dezelfde manier gereageerd waarop ik colporteurs en Jehova getuigen de deur wijs: vriendelijk, kort en duidelijk: geen belangstelling.

Het lijkt wel of de politiek ineens heeft ontdekt dat er hier ook mensen wonen. Een winkel, gesprekken op straat, aan de deur, buurtavonden, debatten, ingezonden brieven, bijdragen op Facebook, zelfs in het plat. Zonder uitzondering worden dit soort evenementen in de evaluatie samen gevat met de woorden: goede gesprekken gehad.

“We zitten weer aan tafel”, riepen de vertegenwoordigers van de ouderenbonden deze week in de krant.
Lekker naïef van die ouderenbonden en van alle mensen die de afgelopen weken “goede gesprekken” met politici hebben gehad.

Het is Verkiezingstijd, mensen. Straks zijn al die politici vooral met elkaar aan het bakkeleien. Goede gesprekken laat staan met elkaar, daar zijn ze niet zo goed in, hier in de gemeenteraad. Gaat u maar eens een keertje kijken en luisteren.

In verkiezingstijd is alles anders. Je zou wensen dat het altijd verkiezingstijd was wat dat betreft.
Ja, dat zou mooi zijn. Beloftes die worden ingelost, goede gesprekken van politici, luisterende politici onder het genot van een tas koffie. Maar je aan de deur lastigvallen op je vrije zaterdagmorgen: nee, dat dan weer niet.

Handhaving Posterplakbeleid

203365

Moe nie gekker worden. Verkiezingsposterverordening vastgesteld na zorgvuldige voorbereiding door verantwoordelijk wethouder in goed overleg met betrokkenen. Klankbordgroep, inspraakavonden, in de commissie. Wijzigingsvoorstellen overgenomen: UNANIEM in de Raad aangenomen en wat gebeurt er? De eerste de beste poster, jaja die jonge jongens van GroenLinks natuurlijk, gelijk mis. En dan moeilijk doen als wij ons wel aan de regels houden. Tjongejonge hoe moeilijk kan het zijn..

Drie posters over elkaar: Thea Ten Have over Groen Links en het CDA.! De verkiezingsstrijd is losgebarsten in Hellendoorn dat kan niet missen. Maar is het niet een beetje flauw om over elkaars posters heen te plakken? Nee, dat is het niet! Regels zijn regels en daar houden we ons aan. Om te beginnen met de regels van het verkiezingsposterplakbeleid in de Gemeente Hellendoorn.

Dus als je posters gaat ophangen op de daarvoor bestemde verkiezingsborden: behalve de poster van jouw partij met daarop de gefotoshopte foto van jouw lijsttrekker, een emmer met lijm en kwast, een bezem en een trap niet vergeten een meet-lat of lint mee te nemen. De breedte van het bord meten. Delen door negen. Tellen op welke plaats jouw lijst staat dan weet je precies waar jouw poster moet komen te hangen: uiterst links de op dit moment grootste partij en vervolgens de andere partijen in volgorde van grootte erachter. Allez das toch niet zo moeilijk?

Vlekjes en vlekken

$_82

Er zit een vlekje op de jurk van mijn tante. Dat is niets bijzonders. Er zit altijd ergens een vlekje bij mijn tante: op haar jurk, op haar bloes, op haar jas. En dat was vroeger al zo en niet pas nu de jaren gaan tellen en wegen. De vlekjes zijn hooguit wat veelvuldiger, groter en opzichtiger geworden.
In het begin zei ik er wel ‘ns wat van, maar daar ben ik mee opgehouden. Ik bracht haar in verlegenheid en daarmee ook mijzelf. Even een doekje aanbieden, en heel voorzichtig erop wijzen. Voorstellen samen een nieuwe jurk te gaan kopen en die jurk met vlekjes in de vuilnisbak. Waarom het er in wrijven dat tante gewoon een beetje slordig is. Anders wordt ze echt niet meer. En wie ben ik dat ik dat zou willen? Verder is ze ok, een schat van een mens.

Wat te doen met de vlekken op het pak van oom Poetin?
Voorzichtig erop wijzen? Een doekje aanbieden? Samen naar iets nieuws op zoek gaan?
Nonkel Vladimir is lang niet ok en zeker niet zo lief als mijn tante. Wel minstens zo eigenwijs en vele malen hardvochtiger. Hij kan wel wat steviger worden aangepakt.

Maar geloof mij: hem schofferen, op de tenen gaan staan daar bereik je niks mee. Laat Willem Alexander maar gaan naar Sotsji en laat Maxima meegaan. Laat ‘t aan haar om heel subtiel te wijzen op die vlek, laat haar een doekje aanbieden of een nieuw pak. Dat dat werkt weten we inmiddels. Vraag het de Greenpeace- activisten maar.

Niet meer op de lijst

893f28408636f3998515a99dcfede78fd12272f5

Een foto waar je niet op uit gekeken raakt. De Noord-Koreaanse partijbijeenkomst waar Jang Song Thaek de oom van de ” Grote Kameraad” Kim Jong-un wordt gearresteerd. Nog niet zo lang geleden de machtigste man na heerser Kim Jong-un.

Op de foto rijen mannen in zwarte uniformen. De ogen allemaal in de richting van het tafereel voor in de zaal. Niet te opvallend en zonder uitzondering emotieloos. Niemand slaat een hand voor de mond, geen mond open van verbazing. Slechts een buigt het hoofd, zijn lichaam zou iets van ontsteltenis kunnen uitdrukken. Jang zelf lijkt onbewogen, gelaten kijkt hij naar de grond, hij biedt zijn arm aan, lijkt vrijwillig mee te gaan en zich in zijn lot te schikken. Dat lot is inmiddels bezegeld. Jang is een paar dagen later geëxecuteerd.

Zo gaat dat in misschien wel het meest totalitaire regime ter wereld.

Wij leven gelukkig in een democratie. Daarom gaan we op 19 maart naar de stembus om onze gemeenteraad te kiezen.
De kandidatenlijsten van de verschillende politieke partijen zijn gereed en verschillende leden zien hun naam niet meer op de lijst. Nog niet zo lang geleden bejubeld en nu is het voorbij. Geen plaats meer, niet meer op een verkiesbare plaats. Nieuwe sterren aan het firmament. Waardig accepteren de meesten hun lot. Want zo gaat het nu eenmaal in de politiek. Geen medelijden dus. Al helemaal niet met de kwetsbaar ogende, maar o zo wrede Jang uit Noord Korea, die in zijn eigen zwaard viel.

De foto. Iedere politicus zou die eens goed moeten bekijken. Zo gaat het in de politiek: heden hosanna, morgen…. Ondertussen blij zijn dat je niet in Noord Korea woont maar in Nederland.

Dames, dames!

strong_woman

Donkere pakken, overhemden met stropdas, serieuze gezichten. Nee, geen foto van een ledenvergadering van de SGP, ook niet van een parlement van een ver-weg, fout, land, nee een foto van de politieke leiders van NEDERLAND, die het akkoord met de oppositie, ofwel het herfstakkoord presenteren. Dames, dames! Vrouwen waar zijn jullie?

In Hellendoorn mogen we niet klagen: een vrouwelijke burgemeester, 2 vrouwelijke wethouders en een paar vrouwelijke raadsleden die er wezen mogen. En toch… Als t er echt om gaat krijg je ook hier vaak de indruk dat de politiek “a man’s world” is. Zal er straks een vrouwelijke lijstrekker bijzitten? Willie Roskam als ze nog een keer wil, maar verder?

Let op dat Wilma Paalman van de PVDA haar plaats af gaat staan aan een man. En bij de lokalen zitten goeie vrouwen als Magda Knobben en Hetty Ligtenberg, maar ze komen na de mannen. In het CDA zijn de vrouwen nauwelijks zichtbaar. En de VVD, waar is de Haya van Someren van Hellendoorn? Het gekke is dat ‘t lijkt dat de vrouwen zich meer en meer afkeren van de politiek. Alsof er geen vrouwenemancipatie heeft plaatsgehad.

Wiske stelt voor als vrouwen maar eens de handen ineen te slaan in navolging van het kunstje dat de Vrouwenraad indertijd flikte. Met 2 x het aantal voorkeursstemmen werd de onnavolgbare Hennie Marskamp in de raad gekozen tot ontsteltenis van de mannenbroeders van het CDA. Een Vrouwenpartij, gelijk de meerderheid in de raad en dan met elkaar de handen ineenslaan en de problemen oplossen. De mannen knikken we welwillend toe, we zeggen dat ze het goed doen, en vervolgens maken wij hier in Hellendoorn alles op orde. Zeker en vast. Kom op vrouwen. Gedenk Hennie Marskamp het eerste vrouwelijke raadslid in de gemeente Hellendoorn!

Simply the Best

IMG_0511-1

Tina Turner op haar best. Het zal maar tegen je gezegd worden. Simply the best. Ik zeg het tegen Angela Merkel. De machtigste vrouw op aarde op dit moment. Geen opsmuk, niks bijzonders, zou haar voorbijlopen op straat. Niet ijdel, vooral niet ijdel. Deskundig, standvastig, ingetogen. Rustig, vriendelijk, integer.

Duitsland verloor de oorlog. Veerde voorzichtig overeind. Likte haar wonden. De muur werd gebouwd. 2 Duitslanden, een litteken dwars door het land vele jaren lang. In 1989 viel de muur, Duitsland werd weer verenigd en in sneltreinvaart werd het oosten door het rijke West-Duitsland economisch in de benen geholpen. En zie daar een bescheiden Oost-Duitse natuurkundige ging die nieuwe staat leiden. En hoe. Duitsland is economisch gezien het sterkste land van Europa. Presidenten verschijnen en verdwijnen. Kijk naar de ijdele Sarkozy in Frankrijk en zie hetzelfde gebeuren met zijn opvolger. De Nederlandse natuurkundige Diederik

Samson was nog maar een paar jaar geleden de man, u weet wat daar van overgebleven is. In Engeland niet veel beter. Zelfs de charismatische Obama kan niet tippen aan de populariteit van Merkel in eigen land. Angela, engel, de Duitsers zijn onder de hoede, in de handen, van een engel. En deze week was de wereld in haar handen. In Minsk volbracht zij een huzarenstukje.

Ze zeggen dat je de regering krijgt die je verdient. Geef ons ook een overheid die ons behoedt, beschermt.
Geef ons deskundigheid, standvastigheid, ingetogenheid, bescheidenheid, rust, vriendelijkheid, integriteit. Met een vrouw als Merkel in de politiek geloof je nog een beetje in het goede. Goed? Simply the best!