Winter | Wiske Schrijft

Wie heeft dat toch verzonnen? Wintertijd en zomertijd. Vooral vanaf het moment dat de zomertijd ingaat protesteert alles in mij. Niet uit bed kunnen, zin in eten op de verkeerde tijd. De gordijnen die niet meer dicht hoeven ’s avonds. En dan heb ik het niet eens over alle klokken die omgezet moeten worden en altijd weer de puzzel: uh moet die nou voor of achteruit de klok?

Bekend is dat een groot deel van de bevolking nadelen ondervindt van de zomertijd: slaapproblemen, minder uitgerust, middagdip. Ouders van kleine kinderen weten er van mee te praten. En de dieren. De koeien in de wei gaan niet ineens een uur eerder melk geven. De gevolgen van de omschakelingen hebben meer invloed op de mens dan gedacht. Nederland heeft sinds 1977 weer zomer- en wintertijd. Na de energiecrisis was het vanuit de gedachte energie te besparen. Je maakt optimaal gebruik van de natuurlijke lichtbron: de zon. Het is de vraag of dat inderdaad het geval is. Airco’s die langer aan moeten doen het energievoordeel voor een groot deel teniet. De meeste landen in de wereld doen er niet aan. In Nederland gaan ook steeds meer stemmen op om het af te schaffen. Het zou een achterhaald concept zijn. Het ingebouwde ritme van de mens moet je niet verstoren door kunstmatig de tijd te veranderen. Gewoon het hele jaar wintertijd aanhouden dus. Je aanpassen aan de ligging van het land ten opzichte van de zon.

Rusland is ons al voorgegaan. Daar wordt de zomertijd afgeschaft. Altijd wintertijd. De Doema nam de maatregel. Volgens zeggen op aandringen van Mr Poetin himself, die ’s ochtends zo slecht op gang kon komen. Dat bedoel ik nou.

“Welnee, je Engels is prima”. Heel even slaat de interviewer zijn arm om haar heen. Maar hij trekt hem direct terug. De verlegen Martina Sablikova uit Tsjechië, tweevoudig Olympisch kampioene houdt duidelijk afstand.

Ergens tussen immense woonblokken in een grote stad vindt het gesprek plaats. Twee mensen op weg naar een parkeerplaats. Ze passeren een kinderspeelplaatsje met toestellen. Zij, de fragiele sportvrouw in haar trainingspak lijkt zich niet goed raad te weten met het enthousiasme, de bewondering van die Nederlandse interviewer die ooit haar collega schaatser was. Op minstens een meter afstand van elkaar bereiken ze een soort parkje. Daar demonstreert Wennemars met een aantal groene kartonnen koffiebekertjes de techniek van haar bochten. Naar de buitenkant van de bocht schaatsen in plaats van vlak langs de blokjes aan de binnenkant van de bocht zoals alle andere “ …waardoor je langer druk op je linker been houdt voor de afzet naar het rechte stuk ”. “Waarom doen die anderen dat niet? Is het jouw fysiek?”. Als ze over haar sport praat, ontdooit ze wat, de Tsjechische concurrente van Ireen Wust. “Ik vind je fantastisch ” zegt Wennemars en je ziet dat hij het meent.

Tussen alle sport blabla (op bouw van de race, vlakke ritten, houdt ze dat vol), rondom de schaatswedstrijden, is daar op zondagmorgen om 12 uur ineens Erben Wennemars, de liefhebber, puur, ontwapenend. Erben ontmoet Sablikova. Ook nog eens heel losjes opgenomen. Televisie op haar mooist.