Zaterdagmiddag krijg ik een appje van een jonge man die ik een paar uur daarvoor aan de telefoon heb gesproken. We hadden een telefonisch interview voor de lokale radiozender over de vorige week overleden docent Willemien Bronkhorst. Op zijn fietstocht die middag rondom Doesburg was hij, hoe kan het, de ‘Bronckhorster’ Brewery tegen gekomen. ‘De dame bij de balie had het rechter biertje wel geschikt gevonden voor de situatie. Proost op Willemien!’

In het interview had hij verteld hoe haar overlijden hem had geraakt. Welke invloed deze docent had gehad. Hoe zij hem had geïnspireerd, hoe hij haar bewonderd en nagevolgd had. Ze was uniek: ‘ze kon iets uit je halen, waarvan je zelf niet wist dat je het in je had’

Ik herkende zijn woorden. Bevlogen, vrolijk, positief, energiek, bijzonder, anders, was ze. Een docent van onschatbare waarde voor de school. Ik bewonderde haar om wat ze deed met leerlingen. Wat ze wist te bereiken met leerlingen.

Het was in de negentiger jaren, ik was nog maar net begonnen in een nieuwe functie op de scholengemeenschap toen ik tijdens de vakantie werd opgebeld met de boodschap dat collega Drama Willemien bij een parachutesprong ongelukkig ten val was gekomen. Het zag er niet best uit. Toen ik terug reed langs de IJssel na het bezoek aan het ziekenhuis, vroeg ik me af of ze het zou overleven. Ze overleefde. In de maanden erna vroeg ik me af of ze ooit weer aan het werk zou kunnen. Dat kon ze. Sterker, ze kwam in volle glorie terug, ondanks haar lichamelijke beperkingen, met al haar uitzonderlijke kwaliteiten, ging zelfs weer aan de studie en werd ook nog docent filosofie.

Een paar jaar geleden werd MS bij haar geconstateerd. Een paar maanden geleden bleek dat er nog meer aan de hand was. Vorige week overleed ze op 55-jarige leeftijd. Het was een schok.

19 Oktober 2022 zag ik haar voor het laatst. Het was in het filmhuis van Zinin. Ze was met een paar oud collega’s. Na de film kwam één van hen naar me toe om te vragen of ik met hen mee ging iets drinken. Ik sloeg het af, ik moest de volgende dag vroeg op. Zij hadden herfstvakantie. We hebben naar elkaar gezwaaid uit de verte. Ze lachte. Het was goed.

Laat me zien dat het goede leven niet bestaat uit de lengte ervan, maar hoe het geleefd is, lees ik in de rouwadvertentie. Dat heb je gedaan Willemien, dat heb je ons laten zien: een ‘goed’ leven van een mooi mens. In veel opzichten: Simply the Best.

* Willemien Bronkhorst werd geboren in Hamersveld 3 september, 1967, ze overleed in Deventer 23 mei 2023. Ze was echtgenote van Roelof Koelewijn, dochter, zus, tante, docent en stoïcijn. De tekst in de rouwadvertentie is van Seneca.

*Foto: Leen van der Meiden. Docent drama in Groningen.