10 Jaar geleden vond ik hem in de kringloopwinkel in Tubbergen. De tafel voor in de keuken. De eettafel. 85 Euro. Ik was met ons wandelclubje, de Golden Girls. We hadden een prachtige wandeling door het Twentse land gemaakt en kwamen langs de winkel toen het begon te regenen. Even schuilen in de winkel en gelijk maar even rondsnuffelen. En toen stond hij daar. Ik moest nog een eettafel voor in mijn nieuwe leven weer alleen. Ik moest ook op de centjes letten, en deze tafel stond me aan. Sober, klooster, kroeg, hout, niet te groot, niet te klein en niet te duur. Wat vonden de dames er van? De dames adviseerden unaniem: doen. Er kwam een sticker op de tafel ‘verkocht’ en enkele dagen later werd hij opgehaald.

Het is de plek waar het meeste gebeurt in het huis. Waar ik het meest ben. Daar wordt ontbijtje genuttigd, de krant gelezen, geschreven, gegeten, koffiegedronken, wijn of bier, gesprekken gevoerd, een spelletje gespeeld. Daar zitten we ook meestal als ik bezoek krijg. De stoelen passen er goed bij. Af en toe leg ik er een kleed over, voor de kerst of een andere feestelijke gelegenheid. Maar uiteindelijk haal ik het kleed er toch altijd weer af omdat ik dat toch het mooist vind. Maar altijd een bloemetje erop. Een kleurig bloemetje. Een mooie bos of een vers geplukt bosje langs de kant van de weg. Of eentje uit een grote bos, eentje die nog mooi is gebleven.

Aflevering 3 uit de serie Reis door mijn kamer. (Voyage autour de ma chambre)