De vrouwenbeweging in de jaren 70

Vandaag een Wiske met het interview op Hier in Hellendoorn (*zie de link hieronder).

Zenleraar Harry Mengers, die ik zelf ooit interviewde in het programma Watbezieltje op HOitv vroeg me of ik in twee gesprekken iets wilde vertellen over wat ik in de jaren dat ik in Nijverdal woon heb gedaan. Ik koos twee onderwerpen. Iets uit de eerste jaren in Nijverdal en datgene waar ik nu anno 2025 aan bijdraag.

Ik koos voor de Vrouwenbeweging in de jaren 70, 80 waar ik indertijd deel van uitmaakte, aan heb bijgedragen en waar ik nog altijd met heel veel plezier op terugkijk. En trots! Want wat is er veel veranderd in 50 jaar. En die jaren waren het begin van een verandering die nog steeds gaande is.

In die tijd werd je nog ontslagen als je ging trouwen of kinderen kreeg in mijn geval. Nu ben je geen ontaarde moeder meer als je werkt. Kinderopvang, zwangerschapsverlof, gelijke betaling, noem maar op. Vrouwen die er staan, zich laten zien. Maar ik maak er ook kanttekeningen bij. De saamhorigheid schiet er wel eens bij in, bij al dat ‘voor jezelf opkomen, je grenzen stellen, jezelf zijn.’ Gelukkig zijn er vrouwen die ons daar aan herinneren, met name de vrouwen uit andere culturen leven ons dat voor.

Opvallend, toen de tekst al op papier stond, kwamen de woorden, vrouwenbeweging en Dolle Mina in de media weer voorbij. Veel zeggend. Er moet nog veel gebeuren.

Dank Harry! Door het gesprek kwamen er nog heel veel meer herinneringen boven uit die tijd. Het was een mooie tijd. Ik had het niet willen missen!