Hier onder* het tweede gesprek dat ik had met Harry Mengers voor Hier in Hellendoorn. Vorige week over de Vrouwenbeweging in de 70/80 er jaren van de vorige eeuw waar ik hier ter plaatse bij betrokken was. Vandaag over waar ik nu mee bezig ben, me voor inzet, maar vooral veel voldoening uit haal, plezier en saamhorigheid: De Kleine Kapel Noetsele. (De toevoeging Noetsele omdat we daar begonnen zijn, in de wijk Noetsele van Nijverdal dicht bij de Noetselerberg).
De kerken lopen leeg. Het kerkbezoek neemt af. Steeds minder mensen noemen zich gelovig. In Nijverdal is dat ook het geval, al moet gezegd worden dat in de kerkelijke gemeente waartoe ik behoor we niet mogen klagen, sterker zij bloeit met allerlei verschillende activiteiten. Gisteravond gingen ruim honderd mensen op de fiets happen en trappen door de natuur onder het motto ‘op avontuur’. Maar vooral ouderen zijn lid van de kerk en bezoeken de diensten ook in Nijverdal. Mensen willen zich steeds minder binden.
En toch.
De belangstelling voor spiritualiteit en bezinning is groot in een tijd van ‘druk druk’ ‘moeten moeten’ van presteren, van haast, van veel, van vol. Nieuwe vormen van kerkzijn proberen een antwoord te vinden en te zijn op het verlangen naar onthaasten en verdieping. En tevens een antwoord op het verlangen ‘ergens bij te horen’ door het vormen van groepen en groepjes. De Kleine Kapel is daar een voorbeeld van. Ik noem het mijn kleine kloostertje.
* Klik hieronder voor het interview:
Wiske Schrijft 