Wij hadden een buurvrouw die op de verjaardagsvisite van mijn moeder altijd het hoogste woord had. Ze vond ook overal wat van. Het viel niet mee om het gezellig te houden als ze kwam. Haar man was het tegenovergestelde. Hij sprak nauwelijks, lachte vriendelijk, dronk zijn koffie en peuzelde omstandig zijn gebakje op. Af en toe knikte hij en lachte hij minzaam. Echt gênant werd het als zijn vrouw haar man bekritiseerde en min of min meer belachelijk maakte. De goede man bleef dan stoïcijns vriendelijk voor zich uit kijken en ging verder met zijn koffie en gebak.

De meningen over dit gedrag werden na het vertrek van het echtpaar wel eens besproken door ons als broers en zussen. Mijn moeder nam het altijd voor de man op, dat hij eigenlijk zo’n goeie aardige man was en zij zo’n vreselijke heks. Maar sommigen namen het ook op voor de vrouw: met zo’n man zou je toch helemaal gek worden? Een man die alleen maar ja en amen zegt, waar niks bij zit. Niet gek dat zijn vrouw zo deed. We vroegen ons af hoe het daar thuis toe ging. Zou hij ooit wel eens tegen haar ingaan? Had die man geen zelfrespect? Had die man geen ego? Waarom liet hij dit allemaal over zich heen komen?

Later nodigde mijn moeder de buren apart uit. We hoorden dat de man was overleden en dat de buurvrouw daar heel veel verdriet van had en iedere visite klaagde dat ze haar man zo miste. Dat hij zo zorgzaam voor haar was en dat hij het zo fijn had gevonden dat ze het zo gezellig hadden als buren. Volgens mijn moeder hadden ze echt van haar elkaar gehouden.

Mark Rutte wordt verweten dat hij zo slijmt. Je kunt je afvragen waarom hij doet zoals hij doet. In een interview met Humberto Tan zegt hij het oprecht te menen als hij Trump prijst. Ik dacht dat het tactiek was. Ik weet bijna zeker dat het tactiek is. En ik snap dat hij dat ook niet hardop kan zeggen. Maar ik legde de bewegende voet van zijn adviseur op het moment dat hij dat zei uit met: nu lieg je.

In 2016 schreef ik over Rutte na zijn optreden in Zomergasten. Ik schreef toen dat je Mark nooit echt leert kennen. Je eigenlijk nooit weet wie hij echt is. Een gladde man waarvan je niet weet of je hem nu ‘bij de kop hebt of bij de kont.’ Mensen prijzen hem om wat hij bereikt heeft in zijn onderhandelingen met Trump. Ik ook. Men noemt hem egoloos. Het gaat niet om hem maar om de zaak. Het gaat erom de vrede in de wereld te bewaren. Ik kan niet ontkennen dat hij daar knap in lijkt te slagen zo af en toe. Hij weet dingen te bereiken. Ik denk dat Mark Rutte niet een man is die over zich heen laat lopen. Een man die wel zeker een ego heeft anders had hij het nooit zo ver gebracht. Maar hij weet wanneer hij het opzij moet zetten. En dat kan hij ook. Daar mogen we blij om zijn. Dat er leiders zijn die hun ego opzij kunnen zetten. Omdat het niet om hen gaat maar om de wereld. Dat het niet om mij gaat of om jou, maar om ons.

Foto: Wiske Schrijft Mark over Interview 2016 Zomergasten met Mark Rutte