Twee weken Olympische Spelen. Het is voorbij. ‘Het was echt genieten‘, schreef mijn sport-kijken-maatje in de app. ‘Of er even geen oorlog was in de wereld…alleen maar sport…’

Behalve de sport prestaties ook alles er om heen. De persoonlijke verhalen, de woorden die gesproken werden bij het behalen van de medaille, of het verlies. De mislukkingen, de blikken in de ogen. Wat je zag bij het spelen van het volkslied. De verslagenheid als het net niet was gelukt, de vreugde als het net wel…

Ja het was genieten. Het was ontroerend. En mooi, heel mooi.

Ik ga niet vergeten hoe blij Kjeld Nuis keek toen hij brons won. Ik ga niet vergeten hoe Mattie Bergsma superieur goud won en brons en hoe blij hij was met die bronzen medaille.

Op een plein in Milaan staan twee jongens. Jens en Melle van ‘t Wout. Ze zijn behangen met medailles. Goud, zilver en brons. ‘Wat hun mooiste medaille is ?’ De met goud behangen Jens van ‘t Wout pakt de bronzen medaille in de hand en zegt dat het deze medaille is. Omdat hij in die wedstrijd was verslagen door zijn broertje Melle, die het zilver won. ‘Ik was zo blij voor hem.’ Broertje Melle die zo uit zijn dak ging toen zijn broer het goud won in een eerdere race. Intens blij voor en met je broer. Blij zijn voor en om de ander. Melle voor Jens. Jens voor Melle. Broederliefde. Onvoorwaardelijke liefde.

Ja het was genieten. Het was ontroerend en mooi, heel mooi.

Foto: Schaatser Jens van ‘t Wout heeft zijn eerste gouden medaille op de Olympische Spelen in Milaan gewonnen op de 1000 meter. Na de race met zijn jongere broer Melle.