Ja, ja, het zou wel goed zijn als er excuses zouden worden uitgesproken door premier Jetten, maar het was wel te laat. Emma Roemeon leek er niet van wakker te liggen, van de excuses. Ze was gekomen om voor te gaan in de herdenkingsdienst in de Regenboog in verband met 65 Jaar Molukkers in Nijverdal. Ze had mooi gesproken, het was een inspirerende dienst geweest. De kersverse wethouder, Mirjam Diderich in de functie van locoburgemeester had haar de hand geschud en gecomplimenteerd.

Nu zat ze in de zon op het terras van het Dunantplein om te genieten van de zang en de dans. Ja haar thema was geweest, ‘gebogen en niet gebroken.’ Ze had zelf ook veel en vaak moeten buigen, naar welke school ze moest onder andere. Altijd moest ze gehoorzaam zijn, daarom was ze voorganger geworden en geen predikant. Maar ze was niet gebroken, ze had altijd haar rug recht gehouden. Zo. Ze deed het voor, rechtop zitten. De dame naast haar, tante, Molukkers noemen iemand die ze kennen al gauw oom of tante, tante Maria Litaay knikte instemmend en deed het na, ja zo. Later zag ik haar sierlijk dansen op het plein. Haar hoedje kon je niet over het hoofd zien.

Het werd één groot feest op het Dunantplein tot in de late uren. Een feest van ontmoeting. Uit het hele land waren ze gekomen om elkaar te zien, te omhelzen, bij te praten, te lachen. Een feest van zang, van dans, van met elkaar eten, lekkere hapjes, drankjes. Feestelijk en uitbundig gekleed, glanzende sieraden en waaiers in alle kleuren. En muziek, heel veel muziek. Toen het avond werd stond iedereen op de dansvloer.

Emma Roemeon had in de kerkdienst gesproken over wat je meeneemt, in je draagt van je voorouders. Ze had het vergeleken met het volk Israel in de bijbel dat door de woestijn trok naar een ver land. In de ark die ze met zich meedroegen bewaarden ze van wat van waarde was van hun cultuur om mee te nemen naar het vreemde land. Ze had gesproken dat Molukkers van de nieuwe generaties, in hun ark, of arkje de waarden en normen, die ze meegekregen hebben van hun ouders en voorouders mee moeten nemen en over dragen aan hun kinderen. Bewust of onbewust draag je immers altijd je culturele achtergrond met je mee. Ze benadrukte er zorgvuldig mee om te gaan, er trots op te zijn.

Een ark vol vrolijkheid, zingen, dansen, muziek, saamhorigheid, familiegevoel zie ik voor me op deze zonnige zaterdag. Samen eten en plezier maken. Hartelijkheid. Schoonheid. Ons land, ons dorp is er mooier van geworden.