Franciscus. What’s in a name

2013-09-15-15-31-29.paus franciscus 15

De kerktoren domineert niet langer het silhouet van dorp of stad. Dat was eens. Ooit. Het illustreert de plaats van de religie in de samenleving. Verdreven, verdwenen. Nauwelijks nog van belang. ” Geloven in een God?” .Dat is voor domme naïeve mensen die bang zijn voor de dood, die niet willen aanvaarden dat het leven na de dood is afgelopen. Of degenen die zeggen: Dat er ” iets ” is, een God, ja dat wel, maar het instituut kerk? Heb er helemaal niks mee!”

Het instituut kerk heeft er wel naar gemaakt: machtswellust, zelfverrijking, interne strijd, sexuele moraal, kindermisbruik. Ach, er kan nog meer bij: Verboden liedjes, van Huub Oosterhuis en ja nu moet ook Stille Nacht er aan geloven. Hoe diep kun je gaan Instituut Kerk?

Regeltjes zijn de reddingsboeien voor organisaties waar de ziel uit is verdwenen. De organisatie als hoofdschotel op de kerkelijke agenda. Tekenend.

En dan is daar ineens een paus die zich Franciscus noemt. Franciscus de man die voor de vissen predikte, (Marianne Thieme verbleekt erbij) Franciscus de lotgenoot van de armen. Franciscus. What’s in a name? Een paus met wereldnieuws in positieve zin, dat is wereldnieuws! ? En nu maar hopen dat hij niet pootje gelicht wordt door de conservatieve geestelijken rondom hem en elders in de wereld. Franciscus: frank, vrij, moedig. Welaan!

NoemMij

04

Het is tijd om iets te vertellen over mijn naam, mijn achtergrond.. U kent mijn ooms: de lawaaierige
branieschopper en de goedmoedige krachtpatser. U kent ook mijn lieve oude tante met wie het al enige tijd niet zo goed gaat. Mijn ouders kent u echter niet. Welnu, mijn vader was een zeeman. Mijn moeder een zeemansvrouw. Zoals veel zeemansvrouwen, verlangend naar mijn vader als hij weg was, en als hij er was, verlangend dat hij weer weg zou gaan. Een hardwerkende huisvrouw was ze. Geen kwaad woord over haar. Mijn vader daarentegen was geen gemakkelijke man, en dat is vriendelijk uitgedrukt, een driftige, onberekenbare man. Ja, ik zeg het maar zoals het was.

Maar van mij geen zielig verhaal. Die pa van mij had ook heel veel mooie en leuke kanten. En vooral die zijn me bij gebleven. Zo had hij de gewoonte om iedereen bij ons thuis een door hem bedachte naam te geven. Hij verbasterde je naam of legde eigen accenten. Mijn broertje heeft een hele rij namen gehad, een ervan kent u: Suske

Ik had twee prachtige namen, vernoemd naar 2 krachtige vrouwen. Van mijn pa kreeg ik de naam die u kent. Die naam hoorde je alleen in het gezin, op goede momenten, gebezigd door mijn vader.

” Kom W.. we gaan.” Zondag naar de kerk, de mooie vader, pak, kraakhelder wit overhemd, glanzend gepoetste schoenen, zwierige tred. Een klein meisje meehuppelend. Handje in een bruin gevlekte hand. Mijn vader en ik.

Hij leeft allang niet meer mijn vader de zeeman en die naam is daarmee ook verdwenen. Heel af en toe gebruikt mijn broertje m nog wel es. Dat voelt mooi en goe. Ja, hij was niet gemakkelijk maar wat mocht ik m graag die pa van mij. Hij was en is me lief, zeer lief.

Maar… de allerliefste is mijn popje. .Zij hoort bij mij, is altijd bij mij. Voor haar ga ik door het vuur. Kom niet aan mijn Schanulleke.