Applaus

media_xll_6930634

Ze kunnen er wat van in Nederland. Klagen, mekkeren, zeuren. Over buitenlanders die niet eens in hun straat wonen, over een paar euro om te parkeren, over takken die over de schutting hangen. Over teveel regen over teveel zon. ’t Is nie gauw goed. In de media niet veel anders. Bakken met modder, schelden. Ongebreideld, grenzeloos. Waar over nou eigenlijk.

 
Toen was er echt wat aan de hand. En Nederland viel stil.

 
Een groepje hoogwaardigheidsbekleders in het zwart. Geen small talk. Ernstige gezichten. Het gegroefde gelaat van de koning. Zacht brommende vliegtuigen die als vogels neerstrijken. Hun buiken openen zich. Korte bevelen. Voetstappen. Een trompet. Het getik van touwen in de vlaggenmasten. Weer de trompet.

 
Stil. Het blijft stil. Nederland kijkt ademloos toe. Een paar uur televisie met alleen maar beeld. Een eindeloze rij zwarte auto’s in het Hollandse avondlandschap. Dwarrelende bloemen. Een zacht applaus. Geen overbodige gesprekjes, geen gesnotter, geen gezwaai naar de camera. Nederland zwijgt.

 
Op het respectloze gegraai in de resten van een neergestort vliegtuig reageert de Nederlandse bevolking na de eerste verontwaardiging waardig en waarachtig. Met stomheid geslagen. Geen woorden voor. Geen tekst. Meegenomen door haar leiders die plotseling staatsmannen bleken te zijn. Applaus.

 

 

ZeventienZeven

malaysian-airline-mh17-crash

Sleutel bij de buren. Vissenkom bij vriendinnetje. Alles uit. Het gas, de lampen, de radio.
Je hebt alles? De centjes van oma, de snoepjes, je knuffel?
Instappen. We gaan! Dag huis, dag straat, dag allemaal. We gaan op vakantie. Een vleug, heel even, van pijn, van afscheid. Even maar. Vakantie, vrij, los van alles. De hoek om en dan. Verre vreemde landen. Weg, op weg naar weg.

Je weet dat ze uitvliegen. Hun eigen weg gaan. De eigen zelfgekozen reis. Je weet dat ze daar zijn waar je hen misschien liever niet zou willen zien. Je weet dat je hen niet kan behoeden voor dingen die je hen zou willen besparen. Je weet dat je los moet laten. Maar zo? Nee dat mag niet, dat kan niet.

ZeventienZeven. Een zonnige dag in de zomer van 2014.

Laten we omkeren. Terug. Naar huis. Alles uitpakken. De vissenkom ophalen. De radio aanzetten. Met hele mooie muziek. Laten we niet weggaan. Niet weggaan. Laten we blijven. Laten we altijd thuis blijven. Alles, altijd, iedereen, thuis. Kon dat maar.

Lees ook: Applaus

En: VLUCHT  MH17 van Elly de Waard bij Mooie Teksten