Zondagmiddag met Murakami

  

“Een heel mooi boek.” De jonge vrouw, een studente denk ik, nog bijna een meisje, streelt liefdevol  het boek dat ik in mijn handen heb. De kleurloze Tsukuru Tazaki en Zijn Pelgrimsjaren van Haruki Murakami. “Ja prachtig is het. Ik heb het al gelezen. Ik heb het uitgeleend en weet niet meer aan wie. Ik wil het terug, ik wil het hebben”.

In boekhandel Scheltema aan het Koningsplein in Amsterdam is een tafel ingericht met alle boeken van de beroemde Japanse schrijver. De Pelgrimsjaren in een bijzondere uitvoering. Om de zoveel bladzijden een niet gesneden pagina, zodat het boek eruit ziet alsof het niet is afgewerkt. Een Amerikaans “dingetje” volgens de verkoper. Ik open het boek en lees de laatste bladzijde. Onmiddellijk word ik weer meegenomen op het ritme van de verstilde taal van Murakami.

 “Kent u de schrijver? Ik wil een ander boek van hem lezen. Wat is ook goed?” 

 ” Dan moet je Norwegian Wood lezen! En hou je ipadje bij de hand dan kun je op youtube de muziek beluisteren die hij noemt.” 

-Alhoewel, weet ze wel dat Norwegian Wood  een nummer van de Beatles is? Weet ze eigenlijk wel wie de Beatles zijn? –

Ze pakt de boeken een voor een van de tafel, leest de kaften en legt ze weer terug. Ze neemt de Pelgrimsjaren van de stapel, bladert erin en wijst: “Deze zin heb ik op mijn prikbord hangen”. ” Mooi!” Het gaat over eenzaamheid en het verlangen naar vriendschap. Ik glimlach. Als ik een mooie zin zie in een boek zet ik er streep bij en als er geen potlood in de buurt is, gebruik ik mijn nagels. Na het lezen van de Pelgrimsjaren was ik zo enthousiast dat ik iedereen aanraadde het boek te lezen en in mijn zendingsdrang heb ik het zelfs aan iemand uitgeleend. Dat was niet zonder schroom dat weet ik nog. Mijn Pelgrimsjaren vol strepen en krassen en uitroeptekens. Weg. Ik weet ook zeker dat ik ergens genoteerd heb aan wie ik het heb uitgeleend. Maar waar ik dat heb genoteerd? Niet te vinden!

Ik reken mijn gloedjenieuwe Pelgrimsjaren af bij de kassa. €19,95 en het Boekenweekgeschenk van Dimitri Verhulst krijg ik er gratis bij. In de rij naast mij staat de jonge vrouw te wachten op haar beurt. Ik kan niet zien welk boek ze uiteindelijk gekozen heeft. Ze lacht me vriendelijk toe als ik langs haar loop de winkel uit. Meng me tussen winkelend Amsterdam in de zon. Moet denken aan de lijfspreuk van mijn maatje van de boekenclub. Als je leest ben je nooit alleen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s