‘Waarom ik schrijf.’ Dat is de titel boven een verhaaltje dat mijn goede vriend M mij mailt. Hij is sinds kort lid van een schrijversclubje in Hengelo. Een stukje over de bovengenoemde vraag is de eerste schrijfopdracht. M schrijft humoristisch en beeldend een verhaaltje over een bezoek aan een jazzcafé waar hij een zangeres ziet die precies lijkt op zijn vrouw zoals ze er uit zag toen hij haar voor de eerste keer ontmoette. Hij vertelt dat zo’n ontmoeting vraagt om een verhaaltje: ‘Het is een verhaal dat zich aandient. Ik schrijf omdat het niet aardig is verhaaltjes die zich aandienen te weigeren. Elk verhaaltje verdient op zijn minst een kans.’
Ik lees zijn mail in de trein en stel mij zelf ook de vraag, waarom schrijf ik eigenlijk. Ik denk omdat ik het heerlijk vind om te doen en het iets is wat ik kan. Ik herken me wel in zijn woorden dat verhalen zich aandienen. Terwijl ik in de trein zit zie ik tegenover mij een oudere vrouw met twee tasjes, een handtasje en een opvouwbaar tasje, waar denk ik iets inzit wat kwetsbaar is. Ze houdt het zorgvuldig vast. Op het moment dat ik haar wat wil gaan vragen staat ze op om uit te stappen, het gevouwen nylon tasje in haar rechterhand en het handtasje aan haar arm. In mijn gedachten zou ik er een verhaal bij kunnen fantaseren. Waar gaat ze naartoe? Zit er een taart in dat tasje? Een zelfgebakken taart misschien? Gaat ze naar haar kinderen of naar een vriendin? Of een oud-collega? Een verhaal dat zich aandient zou M zeggen. Cadeautjes zou ik ze willen noemen. Om je heen kijken en overal dienen zich verhaaltjes aan. Echte gebeurtenissen of cadeautjes die je fantasie prikkelen. Een meisje, Japans? met zwarte lakschoenen en witte sokjes lachend kijkend op haar mobiel. Waar komt ze vandaan? Is ze net geweest? Wat leest ze op haar telefoon? Wie appt haar?
In Enschede aangekomen word ik opgewacht door mijn kleindochter en haar moeder. Dat is al een cadeau op zich op deze stralende zondagmiddag. We hebben elkaar een tijd niet gezien en vinden het fijn elkaar weer te zien. We zoeken een terras en hebben plezier. We geven elkaar cadeautjes en vertellen over van alles. Over de vakanties, over school over het werk, over hoe het met ons gaat. Hele verhalen die stuk voor stuk opgeschreven zouden kunnen worden. Maar niet nu, niet hier. Te privé. Misschien in mijn dagboek.
Ik schrijf, denk ik, omdat ik een rijke fantasie heb en nieuwsgierig ben en omdat schrijven en taal voor mij is wat voor een ander schilderen of koken of tuinieren is. Het is mijn passie. Het is het cadeau wat ik meegekregen heb.
(En waarom een blog? Waarom Wiske? Omdat ik mijn verhaal wil vertellen. Ik wil communiceren in een vorm die past bij deze tijd.)
- Foto: de cadeautjes uit Enschede
