‘Hoe is het met Nelson?’

Bij de bibliotheek zie ik Ko. Hij was de buurman van mijn kinderen. Sinds kort is hij verhuisd naar een appartement in het centrum. Toen hij vertelde dat hij ging verhuizen hebben de buren gehuild omdat hij wegging. Nee toch? We kunnen niet zonder jou in de straat! Wie doet er nou het tuintje van de overbuurvrouw en zet haar container aan de straat? En wie kan Nelson nog uitlaten in geval van nood?

Ko weet nog precies wat er gebeurt in zijn straatje. Want hij weet dat Nelson ziek is en ik weet er niets van. Twee dagen in de week laat ik Nelson uit en de dag er voor was er nog niets aan de hand met de hond.

Toen ik klein was hadden wij een hond. Beertje. Wij wandelden nooit met Beertje. De hond uitlaten was een uitdrukking die we niet kenden. Soms kwam ik hem tegen in het dorp. Hij scharrelde een beetje om het huis en ging af en toe wat verder van huis blijkbaar. Hij kwam thuis om te eten en te slapen. Iedereen wist dat Beertje van ons was. Iedereen wist ook wie ik was.

Toen ik in de Wilhelminawijk (ook wel het Rooie Dorp genoemd) in Nijverdal kwam wonen ontdekte ik dat het oude dorpsgevoel van mijn Katwijkse jeugd hier nog aanwezig is. Je wordt gekend, gegroet, je hoort je naam. Ze kennen de naam van je hond. Ze weten bij wie je hond hoort. Ze zijn bezorgd om je. Ze zijn bezorgd om je hond.

‘It takes a village to raise a child’, het Afrikaanse spreekwoord zegt het precies: fijn wonen en leven en opgroeien doe je als in een fijne gemeenschap leeft. Het helpt als je in een dorp of wijk woont waar dat gemeenschapsgevoel nog aanwezig is. Niet meer helemaal zoals vroeger natuurlijk maar enigszins. Het helpt ook als je een hond hebt. Zeker een hond als Nelson.

• Foto van Nelson, zeven jaar oude Aussidor, (Kruising Australische herder en Labrador Retriever) 7/11/26
• ‘Wandelingen met Nelson’, reeks verhalen. Eerste aflevering: het dorp, volgende week meer over Nelson.
• Ko is een fictieve naam

• It takes a village to raise a child wil zeggen dat er een hele gemeenschap (de ouders, familieleden, opa’s en oma’s, buren, leraren, clubleiding) nodig is om een kind gezond, veilig en goed te doen opgroeien. In de huidige samenleving is zo’n ‘steun’ netwerk niet meer vanzelfsprekend.