Applaus

media_xll_6930634

Ze kunnen er wat van in Nederland. Klagen, mekkeren, zeuren. Over buitenlanders die niet eens in hun straat wonen, over een paar euro om te parkeren, over takken die over de schutting hangen. Over teveel regen over teveel zon. ’t Is nie gauw goed. In de media niet veel anders. Bakken met modder, schelden. Ongebreideld, grenzeloos. Waar over nou eigenlijk.

 
Toen was er echt wat aan de hand. En Nederland viel stil.

 
Een groepje hoogwaardigheidsbekleders in het zwart. Geen small talk. Ernstige gezichten. Het gegroefde gelaat van de koning. Zacht brommende vliegtuigen die als vogels neerstrijken. Hun buiken openen zich. Korte bevelen. Voetstappen. Een trompet. Het getik van touwen in de vlaggenmasten. Weer de trompet.

 
Stil. Het blijft stil. Nederland kijkt ademloos toe. Een paar uur televisie met alleen maar beeld. Een eindeloze rij zwarte auto’s in het Hollandse avondlandschap. Dwarrelende bloemen. Een zacht applaus. Geen overbodige gesprekjes, geen gesnotter, geen gezwaai naar de camera. Nederland zwijgt.

 
Op het respectloze gegraai in de resten van een neergestort vliegtuig reageert de Nederlandse bevolking na de eerste verontwaardiging waardig en waarachtig. Met stomheid geslagen. Geen woorden voor. Geen tekst. Meegenomen door haar leiders die plotseling staatsmannen bleken te zijn. Applaus.

 

 

Verzet

images-3

Je krijgt soms de indruk dat half Nederland in het Verzet zat tijdens de 2e Wereldoorlog. Niets is minder waar. Nederland bestond vooral uit mensen die zich gedeisd hielden, de andere kant opkeken en in het ongunstigste geval gewoon meewerkten met de bezetter en ja zelfs dat: uit het leed van anderen een slaatje wisten te slaan. Ik ben voorzichtig daar over te oordelen, want ik durf niet te zeggen tot welke groep ik zou hebben behoord. Goed en fout. Wie waren er goed? Wie fout? Waar zou ik hebben gestaan? Is altijd duidelijk welke kant de goeie kant is?

Deze week gedenken wij allen die vielen voor onze vrijheid. Een goede zaak. “Opdat wij lessen leren uit het verleden.” Echter, we doen het niet. Overal, iedere dag sterven mensen in oorlogssituaties. Mannen, vrouwen en onschuldige kinderen. En met alle wijsheid en kennis die we hebben lukt het ons nog steeds niet te bewerkstelligen dat daar een eind aan komt.

Moet je een held zijn of een heilige? Echte helden getuigen zelden, zegt men. En heiligen, bestaan die? Laten we maar beginnen op dat kleine plekje waar ons leven zich afspeelt, op ons eigen schoolpleintje opkomen voor onrecht, voor de zwakke. Je afkeren van fanatisme en je niet laten meeslepen. Nee durven zeggen. Alleen durven staan. Verzet begint aldus de dichter Campert niet met grote woorden, maar met kleine daden, met

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen *

* uit het gedicht Verzet van Remco Campert

Dames, dames!

strong_woman

Donkere pakken, overhemden met stropdas, serieuze gezichten. Nee, geen foto van een ledenvergadering van de SGP, ook niet van een parlement van een ver-weg, fout, land, nee een foto van de politieke leiders van NEDERLAND, die het akkoord met de oppositie, ofwel het herfstakkoord presenteren. Dames, dames! Vrouwen waar zijn jullie?

In Hellendoorn mogen we niet klagen: een vrouwelijke burgemeester, 2 vrouwelijke wethouders en een paar vrouwelijke raadsleden die er wezen mogen. En toch… Als t er echt om gaat krijg je ook hier vaak de indruk dat de politiek “a man’s world” is. Zal er straks een vrouwelijke lijstrekker bijzitten? Willie Roskam als ze nog een keer wil, maar verder?

Let op dat Wilma Paalman van de PVDA haar plaats af gaat staan aan een man. En bij de lokalen zitten goeie vrouwen als Magda Knobben en Hetty Ligtenberg, maar ze komen na de mannen. In het CDA zijn de vrouwen nauwelijks zichtbaar. En de VVD, waar is de Haya van Someren van Hellendoorn? Het gekke is dat ‘t lijkt dat de vrouwen zich meer en meer afkeren van de politiek. Alsof er geen vrouwenemancipatie heeft plaatsgehad.

Wiske stelt voor als vrouwen maar eens de handen ineen te slaan in navolging van het kunstje dat de Vrouwenraad indertijd flikte. Met 2 x het aantal voorkeursstemmen werd de onnavolgbare Hennie Marskamp in de raad gekozen tot ontsteltenis van de mannenbroeders van het CDA. Een Vrouwenpartij, gelijk de meerderheid in de raad en dan met elkaar de handen ineenslaan en de problemen oplossen. De mannen knikken we welwillend toe, we zeggen dat ze het goed doen, en vervolgens maken wij hier in Hellendoorn alles op orde. Zeker en vast. Kom op vrouwen. Gedenk Hennie Marskamp het eerste vrouwelijke raadslid in de gemeente Hellendoorn!

Schoolplein

picture

Mag ik meedoen? Ja, het mag. Een blik in de kring, een knik. Ja,”ga jij maar bij hun.” Voetballen, knikkeren, touwtje springen, tikkertje, in de zandbak, op de speeltoestellen, in een groepje of alleen met je vriendinnetje. Daar is een groepje aan het spelen en daar en daar zit iemand in haar eentje te kijken. Een schoolplein. Overal activiteiten, ontmoetingen.

De meester en de juf met de handen op de rug heen en weer over het plein, kijkend, stimulerend en ingrijpend als het moet. Niet te veel regels maar wel een paar hele duidelijke die te maken hebben met hoe je met elkaar omgaat en veiligheid. Over de inrichting van het plein is nagedacht: hoekjes, groen, uitnodigende toestellen en vooral ..ruimte, om te rennen te springen te huppelen. Natuurlijk gebeuren wel eens zaken die zich aan het oog van de meester onttrekken, die slimneuzen zijn er altijd en ja ondanks de strenge juf die denkt dat ze alles ziet wordt er toch gepest en buitengesloten.

Maar op deze zonnige septembermorgen ziet dat schoolplein er vredig uit. Kinderstemmen klinken, roepen, lachen, de boink van de bal…Een schoolplein een kleine community, een kleine samenleving. Sinds een week gonst er een nieuwe naam voor samenleving door het land: participatiesamenleving: een vreselijk woord, want wat is nou een samenleving als er niet aan deelgenomen, als er niet geparticipeerd wordt? Een lelijke denkfout van onze leiders in Den Haag. Ze bedoelen gewoon de meester en de juf kijken de andere kant op als er ruzie gemaakt wordt en: willen jullie het zelf maar oplossen? Andere denkfout: van bovenaf opleggen wie met wie moet spelen werkt niet. Het schoolplein heeft een eigen dynamiek. Beetje sturen, stimuleren dat kan, maar van bovenaf opleggen dat we dat en dat gaan doen en die met die moet, nou reken maar van niet.

Nederland is een land van schoolmeesters heb ik wel eens gehoord. Een prachtig beroep. Misschien wel het mooiste dat er is. Mark Rutte en kompanen en dichterbij Anneke Raven, politici in Hellendoorn, doe je handen op je rug, loop rond, luister en kijk. Faciliteer, stimuleer, sus, troost, verbind, grijp in als het moet. En denk niet dat je met regeltjes een samenleving maakt, nee dat zit juist in het creëren van ruimte. Om te rennen, te spelen, te huppelen.