Meander

710_1_g

De naam van de nieuwe Basisschool hier in Nijverdal. Prins Claus en prinses Margriet maken plaats voor de Meander. Een erg mooi woord: meander. Niet echt voor de hand liggend als naam voor een school vond ik. Maar ik vergiste mij. In Nederland zijn heel veel basisscholen met die naam.

Meander. Je weet precies wat er wordt bedoeld met de meanderende Regge. Niet meer die kaarsrechte streep die enthousiaste bestuurders ervan hadden gemaakt in de zestiger jaren. De mens die met een meetlatje de werkelijkheid naar zijn hand zet. Architecten gebruiken nog steeds linialen, maar degenen die het Reggeherstelproject hebben ontworpen hebben ons de Regge teruggegeven in haar oorspronkelijke staat: meanderend. De rivier zoekt haar weg door het landschap en kiest de plaatsen waar het water het eenvoudigst haar loop kan vervolgen. Wanneer stromend water een obstakel ontmoet, gaat het er omheen. Een nieuwe weg. Voortgaan.

Kinderen die hun weg zoeken door het leven en bij weerstand van richting veranderen, met een ronde beweging hun weg vervolgen. Meebewegen. Als we als mens ons doel willen bereiken en de obstakels niet kunnen weg nemen zullen we er omheen moeten en meebewegen, meanderen.
Een prachtige naam dus, ook voor een school, juist voor een school. Al is de naam niet echt origineel ik feliciteer de Prins Claus en de Prinses Margriet met de nieuwe naam. Meander.

“Mag ik een ijsje?”

Zaterdag 8 maart opende Atelier Bonvanie haar deuren in het Nijverdalse. Deze ondernemers hebben goede connecties met het KNMI, want het was fantastisch weer. De thermometer bleef stijgen en dat bleef, ook op zondag 9 maart was het weer om een ijsje te eten. De ondernemers van de ijszaak hebben ook een goede neus voor PR blijkbaar, want zelden heb ik zo’n lange rij voor een winkel in Nijverdal zien staan. En dan nog wel op zondag!

Ja, maar niet op zondag. U kent die gezichten wel van die kinderen die verlangend en beteuterd naar opzij kijken: kinderen aan een ijsje: ja maar wij niet, wij mogen geen ijsje, want het is zondag.

In het land van de zachte gee was dat anders, want na de mis stak je over naar de kroeg. En dan was een ijsco voor de kleinen op een zonnige dag gewoon. Hoe anders was het boven de rivieren. Zondag een feestdag, jaja, maar dan mocht er vooral veel niet, laat staan een ijsje.

De nieuwe ijszaak heeft haar deuren 7 dagen in de week open. Welke winkelwet zij hanteren weet ik niet, maar voor een ijsje is er blijkbaar geen enkele belemmering om dat op zondag aan te schaffen. En de goedkeuring van boven is er blijkbaar ook want zeg nou zelf: was het op 9 maart ooit zulk prachtig lenteweer?

ijssalon-160x300

Handhaving Posterplakbeleid

203365

Moe nie gekker worden. Verkiezingsposterverordening vastgesteld na zorgvuldige voorbereiding door verantwoordelijk wethouder in goed overleg met betrokkenen. Klankbordgroep, inspraakavonden, in de commissie. Wijzigingsvoorstellen overgenomen: UNANIEM in de Raad aangenomen en wat gebeurt er? De eerste de beste poster, jaja die jonge jongens van GroenLinks natuurlijk, gelijk mis. En dan moeilijk doen als wij ons wel aan de regels houden. Tjongejonge hoe moeilijk kan het zijn..

Drie posters over elkaar: Thea Ten Have over Groen Links en het CDA.! De verkiezingsstrijd is losgebarsten in Hellendoorn dat kan niet missen. Maar is het niet een beetje flauw om over elkaars posters heen te plakken? Nee, dat is het niet! Regels zijn regels en daar houden we ons aan. Om te beginnen met de regels van het verkiezingsposterplakbeleid in de Gemeente Hellendoorn.

Dus als je posters gaat ophangen op de daarvoor bestemde verkiezingsborden: behalve de poster van jouw partij met daarop de gefotoshopte foto van jouw lijsttrekker, een emmer met lijm en kwast, een bezem en een trap niet vergeten een meet-lat of lint mee te nemen. De breedte van het bord meten. Delen door negen. Tellen op welke plaats jouw lijst staat dan weet je precies waar jouw poster moet komen te hangen: uiterst links de op dit moment grootste partij en vervolgens de andere partijen in volgorde van grootte erachter. Allez das toch niet zo moeilijk?

Pittig en gruwelijk mooi

2_42diepe_hel

“Volhouden he”, hoor ik als ze als laatste de draai in de Duitse bocht maakt. Precies op de helft, nog 5 mijl te gaan. De eerste lopers zijn dan al een poosje binnen. Zij moet nog, eerst een stuk omlaag, en dan dat laatste heuveltje, heel verraderlijk met het gezicht in de warme oktoberzon. En het gaat allang niet meer makkelijk. Oh nee.

Zaterdagmiddag 27 oktober. De Diepe Helloop.
Mild licht tussen de bomen. Een bont tapijt van bladeren op de verlaten, autovrije weg. Een eindeloze rij van sportlieden. Mooie lopers, sjokkende, zwaaiende, steunende en zwetende lopers. Het is stil, het monotone geluid van sportschoenen op het asfalt, af en toe een kreet, een naam, een roep van herkenning, een aanmoediging, allez!

De schrijver Abdel Kader Benali noemt het parcours pittig en gruwelijk mooi in een van de mooiste stukjes Nederland. En zo is het. Maar dat niet alleen. Wat je op deze zomerse zaterdag in oktober vooral ziet is wat sport kan doen. Sport verbindt. Als Hellendoorners ooit één zijn dan zijn zij dat bij sportevenementen zoals de Diepe Hel. Samen bewegen, een uitdaging aangaan, afzien, elkaar bemoedigen, aanmoedigen, dat kunnen we met elkaar. Een feest dat was ‘t. Een feest van saamhorigheid, verbondenheid.

Ella van Dijk uit Klazienaveen gaat als laatste over de finish in een tijd van 2.04. Op dat moment vindt de huldiging plaats. Ze krijgt een warm en hartelijk applaus vanaf het erepodium. Ze lacht…