Tranen in Sochi

Jorien-ter-Mors-met-vader-300x172

Bert Maalderink en collegae wisten ze direct te duiden: de tranen van Jorien ter Mors, die gister het goud greep op de 1500 meter in Sochi: ze moest huilen om het verlies van haar vader, haar grootste fan, nog maar kort geleden overleden. Jammer dat journalisten dat doen. Vragen waarom huil je nou. Huilen, tranen, ze komen op, spontaan en probeer maar eens uit te leggen waar de tranen vandaan komen, en al helemaal waarom. Ja een kind huilt, omdat het honger heeft, of pijn, of bang is. Maar als volwassene werkt het zo niet meer, tranen komen vaak niet te voorschijn als het moment er naar is. En als ze komen kun je bij jezelf denken: maar waarom huil ik nou eigenlijk. Een mooie film, muziek, een moment.. En daar zijn ze ineens. Stille tranen van ontroering, snikken van een diep verdriet, hartstochtelijk huilen om verlies, tranen van spijt. Tranen van de mens die verlangt naar harmonie, het volmaakte, heimwee naar wat verloren is.

Ja wat is dat eigenlijk verdriet? En hoe zit dat bij blijdschap? Waarom huilen we eigenlijk?

In Sochi hebben we er heel veel gezien: vreugdetranen, tranen van teleurstelling, woede, frustratie, en ja ook van ontroering. En het is aanstekelijk. Ik wil wedden dat Wiske niet de enige was die een traantje liet vallen bij de ingehouden tranen van Jan Smeekens toen hij net naast het goud greep.Ja en gelukkig stond Bert Maalderink niet met de microfoon onder haar neus.”Waarom huil je nou? “

Erben ontmoet Sablikova

163335-martina-sablikova-653x367

“Welnee, je Engels is prima”. Heel even slaat de interviewer zijn arm om haar heen. Maar hij trekt hem direct terug. De verlegen Martina Sablikova uit Tsjechië, tweevoudig Olympisch kampioene houdt duidelijk afstand.

Ergens tussen immense woonblokken in een grote stad vindt het gesprek plaats. Twee mensen op weg naar een parkeerplaats. Ze passeren een kinderspeelplaatsje met toestellen. Zij, de fragiele sportvrouw in haar trainingspak lijkt zich niet goed raad te weten met het enthousiasme, de bewondering van die Nederlandse interviewer die ooit haar collega schaatser was. Op minstens een meter afstand van elkaar bereiken ze een soort parkje. Daar demonstreert Wennemars met een aantal groene kartonnen koffiebekertjes de techniek van haar bochten. Naar de buitenkant van de bocht schaatsen in plaats van vlak langs de blokjes aan de binnenkant van de bocht zoals alle andere “ …waardoor je langer druk op je linker been houdt voor de afzet naar het rechte stuk ”. “Waarom doen die anderen dat niet? Is het jouw fysiek?”. Als ze over haar sport praat, ontdooit ze wat, de Tsjechische concurrente van Ireen Wust. “Ik vind je fantastisch ” zegt Wennemars en je ziet dat hij het meent.

Tussen alle sport blabla (op bouw van de race, vlakke ritten, houdt ze dat vol), rondom de schaatswedstrijden, is daar op zondagmorgen om 12 uur ineens Erben Wennemars, de liefhebber, puur, ontwapenend. Erben ontmoet Sablikova. Ook nog eens heel losjes opgenomen. Televisie op haar mooist.