Aretha Franklin 

Het was de zomer van 1967. Zeeland. West Kapelle. We hadden vakantiewerk gedaan in een zilveruitjesfabriek in Breda. Daar hadden we enorm gelachen. En ook nog geld verdiend. De lucht van de uitjes hadden we uit onze kleren gewassen en uit onze haren. En toen waren we op vakantie gegaan naar Zeeland. De vaders brachten hun jonge dochters naar de camping. Het strand hebben we maar af en toe gezien. Maar wel de kroegen. De Rode Leeuw in Domburg dat was de leukste. Daar leerde ik Frank kennen. Hij had rood haar en hij was 6 jaar ouder dan ik. Hij was leuk en lief. Hij vertelde over zijn ouders die verongelukt waren en over zijn zussen. Hij kwam uit Eindhoven en hij sprak met een zachte gee. We lachten, we dansten en heel voorzichtig kuste hij mij bij het afscheid in de vroege morgen. De laatste zaterdagmiddag van zijn vakantie vroeg hij of ik mee wilde naar Knokke. Op de Puch. Zijn vriend zou ook mee gaan. Ik twijfelde, vond het spannend maar stapte toch bij hem achterop laat in de avond toen het in de Rode Leeuw rustig geworden was. We staken de Westerschelde over. Ik veilig tegen de rug van Frank, door Zeeuws Vlaanderen, de grens over langs de Belgische kust. De vriend op de rode puch er achter. Ver na middernacht kwamen we in Knokke. Tegen de morgen besloten we onze kroegentocht in een nachtclub. Die was al bijna leeg. Ik zal het nooit vergeten.  Daar galmde uit de luidsprekers. Ta-da-taa, ta-da-taaa. Het ritme, de stem, het loopje van de blazers. De tekst? Ik kan hem me niet herinneren. Maar het intro van het lied werd voor altijd in mij opgeslagen. We dansten of ons leven er van afhing. Ik werd opgetild, verdween even van de aardbodem. Geluk.

Het is niet wat geworden met Frank. Ik moest nog wel eens aan hem denken als dat lied voorbij kwam. Een aantal jaren geleden kreeg ik via facebook een priveberichtje van hem. Hij leest mijn Wiskes. Af en toe levert hij mij via de mail commentaar. Ik vroeg hem of hij zich dat nummer in die nachtclub in Knokke kon herinneren. Hij wist het nog precies. Respect van Aretha Franklin.

Ik hoor zojuist op de radio dat zij is overleden. Aretha Franklin, the Queen of Soul.  Dankjewel Miss Franklin. Een stem om nooit te vergeten. De hemel op aarde.