afdruk


Ik ken iemand die er van overtuigd is dat zij en ik elkaar kennen vanuit een vorig leven. Ze loopt naast me en ik voel verwantschap, maar de taal van vorige levens herken ik niet. Ik ben er zeker van dat je niet een onbeschreven blad bent, als je geboren wordt. Ik denk dat je veel meedraagt van je voorgeslacht, maar vorige levens: ik weet het niet. 

Altijd als ik in Frankrijk kom heb ik het gevoel: dit is mijn land, hier kom ik vandaan. Een thuiskomen. Ik had het ook toen ik voor het eerst Franse les kreeg op de lagere school. Mijn hart sprong op, ik werd blij, ontroerd, alsof ik iets terugvond dat ik was kwijtgeraakt. Ik heb wel eens nagezocht wat mijn verborgen verleden zou kunnen zijn. Mijn achternaam verwijst inderdaad naar het noorden van Frankrijk, hugenoten. Mijn vader zag er uit als een Fransman en was het ook een beetje: een niet al te grote man met driftige pasjes als de gendarme  van Saint Tropez. 

Vorige week overleed de Vlaamse zanger Kris de Bruyne. Zie je wel, dacht ik toen ik zijn levensverhaal las. Daar liggen mijn roots. Zeker. Vast. Noord Frankrijk, en vandaar uit omhoog via Vlaanderen, naar Zeeland. 

Frankrijk, Vlaanderen, ik werd op mijn wenken bediend dit weekend. Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps spraken in het TV-programma Matthijs gaat door. Het ging over Brel, over Piaf, over Parijs, over Franse chansons. Het was gelukkigmakende tv. Dat allemaal bij elkaar op die mooie winterse zondag het was te mooi om waar te zijn. Dat kon geen toeval zijn. Want dat geloof ik wel. Dat niets zomaar gebeurt. Dat alles met alles met alles verbonden is.