Wil het niet zien

The_yezidi_Scripts1
De foto die ik liever niet had gezien. 4 Jonge mannen houden 4 hoofden omhoog.
De gezichten nog duidelijk herkenbaar als de gezichten van 4 jonge mensen. In het korte moment voor het wegklikken is me vooral het triomfale gebaar bijgebleven. Alsof het om geschoten wild gaat. Jagers die de buit in de lucht houden voor de foto.

Terwijl bij ons de zomerzon maar blijft schijnen brandt de wereld op verschillende plaatsen.
Ik sla de berichten in de krant graag over. ” Wat kan ik er mee, ik kan er toch niks aan doen, voel me er alleen maar machteloos bij”. Tot er een vliegtuig naar beneden wordt geschoten vol Nederlanders. Ineens vraag je je af hoe zit dat nou eigenlijk daar in de Oekraïne. En nu die foto van onthoofde Yezidi in Irak. Wat zijn dat Yezidi? Isis wat is dat voor een club?

In augustus 1914 ontbrandde in Europa de Eerste Wereldoorlog. La Grande Guerre, de Grote Oorlog. Onnoemelijke aantallen slachtoffers en onbeschrijfelijke wreedheden. “En tegelijkertijd scheen de warme zomerzon over het prachtige Vlaamse landschap”. In diezelfde 20e eeuw volgde nog een Wereldoorlog met .. ach dat hoef ik niet te vertellen. Nooit meer oorlog zei men. De Verenigde Naties werden opgericht. Ieder mens moet kunnen opgroeien en leven in een veilige omgeving. Een plek onder de zon voor jou, voor mij, voor de ander.

Maar dat zien we niet. Ook in augustus 2014 staat de wereld in brand.
Een machteloze VN. Regeringsleiders met lege handen. Boze woorden. Sancties. En de strijd duurt voort. Oorlogsmisdaden. Onschuldige slachtoffers. Zonder einde.

De foto die ik liever niet had gezien. Ongeloof dat ik zie wat ik zie. Hoe kan het? Wereldleiders Doe iets! Grijp in! En Nederland, mijn mooie Nederland waar sta jij? Schokkend dat de aanhangers van die moordenaars onder het mom van recht van meningsuiting in Den Haag mogen demonstreren, met stenen gooien,  journalisten aanvallen. Dat we dat moeten aanzien. Onverteerbaar.

Verzet

images-3

Je krijgt soms de indruk dat half Nederland in het Verzet zat tijdens de 2e Wereldoorlog. Niets is minder waar. Nederland bestond vooral uit mensen die zich gedeisd hielden, de andere kant opkeken en in het ongunstigste geval gewoon meewerkten met de bezetter en ja zelfs dat: uit het leed van anderen een slaatje wisten te slaan. Ik ben voorzichtig daar over te oordelen, want ik durf niet te zeggen tot welke groep ik zou hebben behoord. Goed en fout. Wie waren er goed? Wie fout? Waar zou ik hebben gestaan? Is altijd duidelijk welke kant de goeie kant is?

Deze week gedenken wij allen die vielen voor onze vrijheid. Een goede zaak. “Opdat wij lessen leren uit het verleden.” Echter, we doen het niet. Overal, iedere dag sterven mensen in oorlogssituaties. Mannen, vrouwen en onschuldige kinderen. En met alle wijsheid en kennis die we hebben lukt het ons nog steeds niet te bewerkstelligen dat daar een eind aan komt.

Moet je een held zijn of een heilige? Echte helden getuigen zelden, zegt men. En heiligen, bestaan die? Laten we maar beginnen op dat kleine plekje waar ons leven zich afspeelt, op ons eigen schoolpleintje opkomen voor onrecht, voor de zwakke. Je afkeren van fanatisme en je niet laten meeslepen. Nee durven zeggen. Alleen durven staan. Verzet begint aldus de dichter Campert niet met grote woorden, maar met kleine daden, met

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen *

* uit het gedicht Verzet van Remco Campert

God bestaat

Matthäus-300x232

God bestaat. Dat hebben mijn ouders mij meegegeven. Met name mijn vader. Hij sprak er niet over. Je zag het, je voelde het: de innerlijke kracht, bewogenheid, de troost van mijne Pa dat was zijn God. ” Er is geen zeeman die niet in God gelooft” zei hij. De overmacht en kracht, de schoonheid van de natuur weerspiegelen iets dat groter is dan de mens. God noemen veel mensen dat.

God bestaat niet, aldus anderen en dat zijn er steeds meer. “Als God bestond dan zou er toch geen kind sterven en dan zou er toch geen honger, armoe of ongerechtigheid zijn?” Moeilijke discussie. Denk maar niet dat dat je een mens gelovig maakt door overtuiging, argumenteren, of discussiëren. Integendeel.

Mijn pa liep altijd bozig de kamer uit als er weer eens gediscussieerd werd over het geloof.
Toen hij na de oorlog terugkwam vernam hij dat er in zijn kerk een kerkscheuring had plaatsgevonden. “Wij lagen op onze knieën God te bidden dat hij ons veilig thuis zou brengen en jullie waren aan het ruziën over kerkelijke regels!” Hij heeft nooit meer een stap in die kerk gezet.

Deze week vieren Christenen het Paasfeest voorafgegaan door De Stille Week. Een stille week met prachtige muziek: de Passion in Groningen en de Mattheuspassion van J. S. Bach overal in Nederland. Het verhaal van ontgoocheling, van verraad, van spijt, van lijden, van eenzaamheid, van overgave, van sterven. Het verhaal van een mensenleven. Vormgegeven in muziek. Wonderschoon. Muziek kan je daar brengen waar geen woorden voor zijn, wat niet te benoemen is, wat het menselijke te boven gaat. De muziek van Bach is het bewijs dat er een God is, dat God bestaat.

Naar de stembus!

 

media_xl_1200756

Hier niet zo ver vandaan is de Canadese begraafplaats. Zo eens in de zoveel tijd loop ik er over heen. Het is een mooie stille plek midden in het bos, prachtig aangelegd en onderhouden. Ik bekijk de stenen en lees de namen en jaartallen. En altijd weer zie ik dan de moeders voor me. In een land aan de andere kant van de oceaan ligt ergens jouw kind. Als je geluk hebt kun je misschien zijn graf bezoeken.

Welgemoed gingen de mannen op weg om Europa te bevrijden. Strijden voor de goede zaak en natuurlijk ook niet geheel vrij van zucht naar avontuur. Zonen van, vaders van, broers van. Gesneuveld in een onbekend land ver van huis.

Omdat soldaten hun leven gaven is ons het leven gegeven. In een vrij land met een democratie. En daarom mogen wij eens in de zoveel tijd naar de stembus. Het kan dus niet bestaan dat je van dat recht geen gebruik maakt. En natuurlijk: de politiek bakt er soms helemaal niks van en ja, hoe vrij zijn we eigenlijk in het materialistische en individualistische Europa? Maar geen gebruik maken van je stemrecht is een klap in het gezicht van alle moeders, vaders en kinderen van soldaten die het leven lieten voor onze vrijheid.

Opdat wij niet vergeten. Naar de stembus woensdag!

Ben

Nederland vergrijst, Hellendoorn vergrijst. Nou en?
Een derde van de bevolking is senior. Nou en? De meeste ouderen zijn gezond en actief een kleine minderheid uitgezonderd. Die kleine minderheid behoeft extra zorg en ondersteuning, zoals mijn tante die iedere week een paar maal naar een dagopvang voor ouderen gaat. Maar wat zou Hellendoorn zijn zonder de inbreng van al die vitale ouderen die vrijwilligen, besturen en vooral oppassen?

Neem nou Ben. Een keurige heer van 90 jaar, energiek, betrokken en actief in de kerk en ouderenbond en WMO. Hij helpt je in je jas. Als hij in een vergadering het woord vraagt richt hij zich tot de voorzitter. Hij spreekt verzorgd en hij is ter zake. Over zijn lichamelijke ongemakken is hij kort. In de winter zwemt hij en in de zomer zie je hem op de fiets. Toen hij 90 werd schreef zijn kleinzoon Benjamin een boekje over zijn leven. Daar was te lezen hoe de joodse jongeman Ben de oorlog was doorgekomen. Wonderbaarlijk dat mensen voor wie het leven zo hard is geweest zo positief en blij in het leven kunnen blijven staan. Zet ze ‘s tegenover mensen die alles lijken mee te hebben maar piepen en klagen bij het minste tegenwindje.

Ben denkt mee, praat mee, doet mee iedere dag. En is daarbij ook nog eens ontzettend aardig. Ben is gewoon een mooie mens. Laatst kwam ik hem tegen op de fiets. Ik herkende hem eerst niet vanwege zijn enorme zonnebril. Hij stapte af en maakte een praatje: hoe het ging, en hoe het met die en die was, en dat t zo’n mooie zomer was. Toen hij wegreed riep hij me nog na: ik hou van je. En ik van jou Ben. Leve mooie oude mensen.