ZeventienZeven

malaysian-airline-mh17-crash

Sleutel bij de buren. Vissenkom bij vriendinnetje. Alles uit. Het gas, de lampen, de radio.
Je hebt alles? De centjes van oma, de snoepjes, je knuffel?
Instappen. We gaan! Dag huis, dag straat, dag allemaal. We gaan op vakantie. Een vleug, heel even, van pijn, van afscheid. Even maar. Vakantie, vrij, los van alles. De hoek om en dan. Verre vreemde landen. Weg, op weg naar weg.

Je weet dat ze uitvliegen. Hun eigen weg gaan. De eigen zelfgekozen reis. Je weet dat ze daar zijn waar je hen misschien liever niet zou willen zien. Je weet dat je hen niet kan behoeden voor dingen die je hen zou willen besparen. Je weet dat je los moet laten. Maar zo? Nee dat mag niet, dat kan niet.

ZeventienZeven. Een zonnige dag in de zomer van 2014.

Laten we omkeren. Terug. Naar huis. Alles uitpakken. De vissenkom ophalen. De radio aanzetten. Met hele mooie muziek. Laten we niet weggaan. Niet weggaan. Laten we blijven. Laten we altijd thuis blijven. Alles, altijd, iedereen, thuis. Kon dat maar.

Lees ook: Applaus

En: VLUCHT  MH17 van Elly de Waard bij Mooie Teksten

God bestaat

Matthäus-300x232

God bestaat. Dat hebben mijn ouders mij meegegeven. Met name mijn vader. Hij sprak er niet over. Je zag het, je voelde het: de innerlijke kracht, bewogenheid, de troost van mijne Pa dat was zijn God. ” Er is geen zeeman die niet in God gelooft” zei hij. De overmacht en kracht, de schoonheid van de natuur weerspiegelen iets dat groter is dan de mens. God noemen veel mensen dat.

God bestaat niet, aldus anderen en dat zijn er steeds meer. “Als God bestond dan zou er toch geen kind sterven en dan zou er toch geen honger, armoe of ongerechtigheid zijn?” Moeilijke discussie. Denk maar niet dat dat je een mens gelovig maakt door overtuiging, argumenteren, of discussiëren. Integendeel.

Mijn pa liep altijd bozig de kamer uit als er weer eens gediscussieerd werd over het geloof.
Toen hij na de oorlog terugkwam vernam hij dat er in zijn kerk een kerkscheuring had plaatsgevonden. “Wij lagen op onze knieën God te bidden dat hij ons veilig thuis zou brengen en jullie waren aan het ruziën over kerkelijke regels!” Hij heeft nooit meer een stap in die kerk gezet.

Deze week vieren Christenen het Paasfeest voorafgegaan door De Stille Week. Een stille week met prachtige muziek: de Passion in Groningen en de Mattheuspassion van J. S. Bach overal in Nederland. Het verhaal van ontgoocheling, van verraad, van spijt, van lijden, van eenzaamheid, van overgave, van sterven. Het verhaal van een mensenleven. Vormgegeven in muziek. Wonderschoon. Muziek kan je daar brengen waar geen woorden voor zijn, wat niet te benoemen is, wat het menselijke te boven gaat. De muziek van Bach is het bewijs dat er een God is, dat God bestaat.

Top 2000

top2000-header

De komende weken wordt het oppassen geblazen. Boodschappen doen. Kerstinkopen. Zit je in de auto komt net Ruthless Queen van Kayak voorbij staat je hart even stil. Oeps.. net op tijd uitgeweken. Je zet de auto op het parkeerterrein van Albert Heijn en daar schalt Adamo uit de luidspreker Inch Allah, mmm, effe blijven zitten, blijft mooi die Italiaanse Belg. Loop je een winkel in hoor je Nights in White Satin. “Kan ik u helpen mevrouw? “ “Nee, ik kijk even rond” Ik kijk helemaal niet rond. Ik luister en zwijmel weg naar een ver verleden. Ga niet meer het overzicht van de Top 2000 bekijken in de krant, waar welk nummer staat en hoe laat het gedraaid wordt, want dan kun je niet eens meer naar bed. Ze zullen toch Fields of Gold van Eva Cassidy om 3 uur s’nachts draaien.

Heerlijk al die oude nummers weer te horen. Nostalgie, jeugdherinneringen, ouwe liefdes, kleine verdrietjes, grote verdrieten, momenten in je leven die voor altijd verbonden zijn met dat ene nummer. Brothers in Arms toen hij wegging naar Afghanistan, Tina Turner toen we zo verdrietig waren over onze verloren liefde, Imagine van John Lennon toen we hoopvol waren over een betere wereld. Springsteen met de River toen zomaar op die zonnige morgen voor boekhandel Visser uit de radio van een auto.

Donovan met Colours en ik zie hem weer zitten op zijn kamertje dat lief van mij met dat pick-upje. Het blikkerige geluid, de ijle stem: “Blue is the colour of the sky In the morning when we rise, in the morning when we rise. That’s the time, that’s the time I love the best.”

Kerstdagen, Oud en Nieuw, Eten en Drinken, Vieren en Visieten: Top 2000 time @ Radio 2 That’s the time, that’s the time i love the best.

Halala Afrika

amanda strydom  foto jaap reedijk-1057-S

Sarie Marijs was de eerste ervaring met de Zuid-Afrikaanse taal. Het duurde even voordat de kennismaking werd hernieuwd: een gedicht van Elisabeth Eybers, de schrijver Adriaan van Dis en later de zanger Stef Bos die ” Suikerbossie wil jou he” nieuw leven in blies. Stef Bos introduceerde Amanda Strydom de zangeres, die mij voorgoed deed vallen voor het Zuid-Afrikaans. Al haar concerten heb ik bezocht. Ze droeg alle keren dezelfde rode velours jurk waarin ze met haar grote lijf prachtig bewoog en ze zong alle keren dezelfde songs. Sommige liederen werden massaal meegezongen. Het ingetogen ” Pelgrimslied” veroorzaakte tranen van ontroering.

Een mooie lieve taal, ja, maar wel de taal van de blanken, de onderdrukker, de taal met apartheid als bekendste woord. Een woord dat in alle talen “apartheid” heet.
Je zou denken die taal van de vijand wil je nooit meer horen als je 27 jaar hebt vastgezeten. Niet Nelson Mandela. Bij zijn inauguratie in 1995 mocht de blanke Amanda Strydom het Halala (welkom) Afrika van Johannes Kerkorrel zingen. Halala, halala, ewig is ons Afrika. Ben benieuwd of ze zondag bij de begrafenis er ook bij is.

Misschien zingt ze dan:
Jy kan my breek
Jy kan my slaan
Ek sal staan
Bring die wind
Bring donderweer,
Bring die heelal om my neer
Ek sal staan
Ek sal staan, jy kan maar lag
Ek sal staan, stuur maar die nag,
Maar ek sal staan

Zusje kwijt

Ik sta stil. Ik hoor het goed: Alles in de wind. Kleindochter zingt Alles in de wind. Een kinderliedje over zusjes. Als kind was ik er dol op. Mijn grote zus zong het altijd voor me en we dansten dan samen door de kamer: alles in de wind, onze rokken zwaaiend en zwierend. Alleen bij het tweede couplet werd ik altijd een beetje verdrietig. Dat zusje dat kwijt was dat vond in niet fijn. “Niet zusje kwijt!” riep ik dan als mijn zus het tweede couplet wilde inzetten. Dus gingen we weer zwaaien en zwieren alles in de wind en naar het volgende couplet, waar het zusje teruggevonden wordt onder de brug.

Sinds een jaar of twee is mijn grote zus kwijt. Ze is overgestoken naar een ander land. In dat onbekende land is het wazig en kun je gemakkelijk verdwalen. Die grote zus van mij die mijn haar goed deed en mijn jurk rechttrok kijkt mij vragend aan en vraagt of haar haar zo goed zit. Als ik zeg dat ze een mooie trui aan heeft kijkt ze blij, heel even. De artistieke zus met haar levenslust en creativiteit is angstig en onzeker. Ze leerde haar kleine zusje wat mooi is en echt. Ze bracht de wijde wereld in huis. Rembrandt in een lijstje aan de muur, de Mattheuspassion van Bach op een zorgvuldig bij elkaar gespaarde platenspeler. Boeken, gedichten.

image

Mijn grote zus. Geen zwieren en zwaaien meer. Heel voorzichtig voortbewegen. Alles in de wind, schipperskind. Onder de brug, zusje terug. Kom hier Rosa, je bent mijn zusje.