Simply the Best

IMG_0511-1

Tina Turner op haar best. Het zal maar tegen je gezegd worden. Simply the best. Ik zeg het tegen Angela Merkel. De machtigste vrouw op aarde op dit moment. Geen opsmuk, niks bijzonders, zou haar voorbijlopen op straat. Niet ijdel, vooral niet ijdel. Deskundig, standvastig, ingetogen. Rustig, vriendelijk, integer.

Duitsland verloor de oorlog. Veerde voorzichtig overeind. Likte haar wonden. De Muur werd gebouwd. Twee Duitslanden: een litteken dwars door het land vele jaren lang. In 1989 viel de Muur, Duitsland werd weer verenigd en in sneltreinvaart werd het oosten door het rijke West-Duitsland economisch in de benen geholpen. En zie daar een bescheiden Oost-Duitse natuurkundige ging die nieuwe staat leiden. En hoe. Duitsland is economisch gezien het sterkste land van Europa. Presidenten verschijnen en verdwijnen. Kijk naar de ijdele Sarkozy in Frankrijk en zie hetzelfde gebeuren met zijn opvolger. De Nederlandse natuurkundige Diederik Samson was nog maar een paar jaar geleden de man, u weet wat daar van overgebleven is. In Engeland niet veel beter. Zelfs de charismatische Obama kan niet tippen aan de populariteit van Merkel in eigen land. Angela, engel, de Duitsers zijn onder de hoede, in de handen, van een engel. En deze week was de wereld in haar handen. In Minsk volbracht zij een huzarenstukje door Oost en West met elkaar aan het praten te krijgen.

Ze zeggen dat je de regering krijgt die je verdient. Geef ons ook een overheid die ons behoedt, beschermt.
Geef ons deskundigheid, standvastigheid, ingetogenheid, bescheidenheid, rust, vriendelijkheid, integriteit. Met een vrouw als Merkel in de politiek geloof je nog een beetje in het goede. Goed? Simply the best!

 

 

* Op 2 december 2021 neemt zij afscheid van de politiek.

Schoolplein

picture

Mag ik meedoen? Ja, het mag. Een blik in de kring, een knik. Ja,”ga jij maar bij hun.” Voetballen, knikkeren, touwtje springen, tikkertje, in de zandbak, op de speeltoestellen, in een groepje of alleen met je vriendinnetje. Daar is een groepje aan het spelen en daar en daar zit iemand in haar eentje te kijken. Een schoolplein. Overal activiteiten, ontmoetingen.

De meester en de juf met de handen op de rug heen en weer over het plein, kijkend, stimulerend en ingrijpend als het moet. Niet te veel regels maar wel een paar hele duidelijke die te maken hebben met hoe je met elkaar omgaat en veiligheid. Over de inrichting van het plein is nagedacht: hoekjes, groen, uitnodigende toestellen en vooral ..ruimte, om te rennen te springen te huppelen. Natuurlijk gebeuren wel eens zaken die zich aan het oog van de meester onttrekken, die slimneuzen zijn er altijd en ja ondanks de strenge juf die denkt dat ze alles ziet wordt er toch gepest en buitengesloten.

Maar op deze zonnige septembermorgen ziet dat schoolplein er vredig uit. Kinderstemmen klinken, roepen, lachen, de boink van de bal…Een schoolplein een kleine community, een kleine samenleving. Sinds een week gonst er een nieuwe naam voor samenleving door het land: participatiesamenleving: een vreselijk woord, want wat is nou een samenleving als er niet aan deelgenomen, als er niet geparticipeerd wordt? Een lelijke denkfout van onze leiders in Den Haag. Ze bedoelen gewoon de meester en de juf kijken de andere kant op als er ruzie gemaakt wordt en: willen jullie het zelf maar oplossen? Andere denkfout: van bovenaf opleggen wie met wie moet spelen werkt niet. Het schoolplein heeft een eigen dynamiek. Beetje sturen, stimuleren dat kan, maar van bovenaf opleggen dat we dat en dat gaan doen en die met die moet, nou reken maar van niet.

Nederland is een land van schoolmeesters heb ik wel eens gehoord. Een prachtig beroep. Misschien wel het mooiste dat er is. Mark Rutte en kompanen en dichterbij Anneke Raven, politici in Hellendoorn, doe je handen op je rug, loop rond, luister en kijk. Faciliteer, stimuleer, sus, troost, verbind, grijp in als het moet. En denk niet dat je met regeltjes een samenleving maakt, nee dat zit juist in het creëren van ruimte. Om te rennen, te spelen, te huppelen.

NoemMij

04

Het is tijd om iets te vertellen over mijn naam, mijn achtergrond.. U kent mijn ooms: de lawaaierige
branieschopper en de goedmoedige krachtpatser. U kent ook mijn lieve oude tante met wie het al enige tijd niet zo goed gaat. Mijn ouders kent u echter niet. Welnu, mijn vader was een zeeman. Mijn moeder een zeemansvrouw. Zoals veel zeemansvrouwen, verlangend naar mijn vader als hij weg was, en als hij er was, verlangend dat hij weer weg zou gaan. Een hardwerkende huisvrouw was ze. Geen kwaad woord over haar. Mijn vader daarentegen was geen gemakkelijke man, en dat is vriendelijk uitgedrukt, een driftige, onberekenbare man. Ja, ik zeg het maar zoals het was.

Maar van mij geen zielig verhaal. Die pa van mij had ook heel veel mooie en leuke kanten. En vooral die zijn me bij gebleven. Zo had hij de gewoonte om iedereen bij ons thuis een door hem bedachte naam te geven. Hij verbasterde je naam of legde eigen accenten. Mijn broertje heeft een hele rij namen gehad, een ervan kent u: Suske

Ik had twee prachtige namen, vernoemd naar 2 krachtige vrouwen. Van mijn pa kreeg ik de naam die u kent. Die naam hoorde je alleen in het gezin, op goede momenten, gebezigd door mijn vader.

” Kom W.. we gaan.” Zondag naar de kerk, de mooie vader, pak, kraakhelder wit overhemd, glanzend gepoetste schoenen, zwierige tred. Een klein meisje meehuppelend. Handje in een bruin gevlekte hand. Mijn vader en ik.

Hij leeft allang niet meer mijn vader de zeeman en die naam is daarmee ook verdwenen. Heel af en toe gebruikt mijn broertje m nog wel es. Dat voelt mooi en goe. Ja, hij was niet gemakkelijk maar wat mocht ik m graag die pa van mij. Hij was en is me lief, zeer lief.

Maar… de allerliefste is mijn popje. .Zij hoort bij mij, is altijd bij mij. Voor haar ga ik door het vuur. Kom niet aan mijn Schanulleke.

Ben

Nederland vergrijst, Hellendoorn vergrijst. Nou en?
Een derde van de bevolking is senior. Nou en? De meeste ouderen zijn gezond en actief een kleine minderheid uitgezonderd. Die kleine minderheid behoeft extra zorg en ondersteuning, zoals mijn tante die iedere week een paar maal naar een dagopvang voor ouderen gaat. Maar wat zou Hellendoorn zijn zonder de inbreng van al die vitale ouderen die vrijwilligen, besturen en vooral oppassen?

Neem nou Ben. Een keurige heer van 90 jaar, energiek, betrokken en actief in de kerk en ouderenbond en WMO. Hij helpt je in je jas. Als hij in een vergadering het woord vraagt richt hij zich tot de voorzitter. Hij spreekt verzorgd en hij is ter zake. Over zijn lichamelijke ongemakken is hij kort. In de winter zwemt hij en in de zomer zie je hem op de fiets. Toen hij 90 werd schreef zijn kleinzoon Benjamin een boekje over zijn leven. Daar was te lezen hoe de joodse jongeman Ben de oorlog was doorgekomen. Wonderbaarlijk dat mensen voor wie het leven zo hard is geweest zo positief en blij in het leven kunnen blijven staan. Zet ze ‘s tegenover mensen die alles lijken mee te hebben maar piepen en klagen bij het minste tegenwindje.

Ben denkt mee, praat mee, doet mee iedere dag. En is daarbij ook nog eens ontzettend aardig. Ben is gewoon een mooie mens. Laatst kwam ik hem tegen op de fiets. Ik herkende hem eerst niet vanwege zijn enorme zonnebril. Hij stapte af en maakte een praatje: hoe het ging, en hoe het met die en die was, en dat t zo’n mooie zomer was. Toen hij wegreed riep hij me nog na: ik hou van je. En ik van jou Ben. Leve mooie oude mensen.

Naschrift: Ben overleed 26 januari 2022 op 99jarige leeftijd.

Fietssnelweg

Markenrit_2012_fiestssnelweg_F35

“Fiets! Snel! Weg! Niet achteromkijken! Jelle weet ‘t. Hij heeft een gat. Het is nu een zaak van volhouden, doorzetten en alles geven in de eindsprint. En vooral niet achterom kijken. “

Het groen-witgekleurde rennersveld is samengesteld uit klasbakken, knechten, waterdragers, wieltjesplakkers en pannenkoeken, Binnenkort wordt duidelijk wie er mee gaan naar 19 maart 2014. Er hangen er al een paar aan het elastiek. Die gaan we niet terug zien. Onzichtbaar, niet goed meer, niet goed genoeg, te oud of… De slimsten houden zich rustig in de buik van het peloton en pedaleren mee met de rest, het oog gericht op de kopman.

Pas aan de meet worden de prijzen uitgedeeld. Wie pakt de felbegeerde leiderstrui, wie staan er op het podium? Spannende tijden voor raadsleden en aspirant raadsleden.

Wie komen terug op de lijst? Nog nieuwe gezichten? En wie wordt kopman?( Want een vrouw? Wie dan?) Wordt het toch Coes, geen mooie stijl, maar goede resultaten? Of blijft t de hoekige maar o zo slimme Jan Scholten? Of mag meesterknecht Jeroen Piksen een keer? Of misschien wel mooie Bertus? En, wie weet, komt daar van achter Piet Jansen met zijn teamspirit zomaar naar voren gesprongen. Niet eenvoudig de taak van de kiescommissie van het CDA. Ik houd ‘t op Jelle met zijn souplesse. Verdapperen nog even Jelle. “Fiets! Snel! Weg!”

-Stop-zomer-stop-zomer-

testbeeld

’t Schijnt dat de zomer voorbij is. Dat merk ik van de week. Ineens ligt het Twents Volksblad weer op de mat en het Rijssens Nieuwsblad en ook het Hellendoorn Journaal heb ik weer aangetroffen. De hele zomer deze huis-aan-huis-bladenniet gezien. Het schijnt dat als de bezorgers op vakantie zijn de lezers van de weekkrantjes ook verondersteld worden op vakantie te zijn. Zomerstop heet dat. Hoi-tv blijft zwart, de kabelkrant levert een minimaal aanbod en toen ik een bosje bloemen wilde halen voor mijn tante bleken alle bloemenwinkels in het centrum gesloten: wij zijn op vakantie!

Een raar verschijnsel, want echt: en nu citeer ik omroep Max, dat met het programma “Heel Holland bakt” een zomerhit scoorde: er zijn dan wel 1 miljoen mensen op vakantie, de rest en dat zijn er een stuk of 15 miljoen die zijn gewoon thuis!

Voor Hoi-Centraal dat ook met een weekkrantje wil komen vanaf september een belangrijke aanbeveling: Zorg voor goede bezorgers, ook in vakantietijd.

Want …er zit een gevaar in die zomerstop: voor je er erg in hebt ga je wennen aan dat informatieloze bestaan en ga je ontdekken dat een samengesteld bosje bloemen uit de tuin minstens zo gewaardeerd wordt. Je neemt waar dat alles op rolletjes loopt zonder allemaal ellenlange vergaderingen en besprekingen. Sterker nog je vraagt je af: loopt het eigenlijk niet beter en is het niet wel zo rustig? Het hele jaar zomerstop, hm waarom eigenlijk niet?

Schoonheid van de Regge

Regge

Toen deze zomer zomaar een echte zomer bleek te zijn geworden met warm weer, korte broeken, ijsjes en eten in de tuin, ja toen moest er natuurlijk ook gezwommen worden. En wat is dan mooier dan een frisse duik, een skinny dip, in die mooie Regge? Op t fietsje naar de Regge, handdoekje onder de snelbinders, door het natte gras, hup uit de kleren en zachtjes afdalen in het water. Een reiger als enige toeschouwer en heerlijk zwemmen in het kalme vriendelijke Reggewater. Een fantastisch begin van een zomerse dag. Enthousiast over verteld hoe heerlijk dat wel niet was. De reacties? Van ” Je bent gek” ,“ Nee he”, “ He bah” , “stonk je niet ?” tot nog veel grover geweld.

Eens een dief altijd een dief, dat geldt ook voor De Regge als het aan veel inwoners van de streek ligt. De Regge was vies en stonk. Soms heel erg. Dat kunnen we ons allemaal nog heel goed herinneren. Als de wind verkeerd stond: he bah, wat een stank! Echter dat was en is inmiddels lang geleden.

Er is heel wat geld ingestoken om de Regge een nieuw aanzien te geven of beter nog: terug te brengen in de staat zoals die ooit was. Al die werkzaamheden heten dan ook het Reggeherstelproject Het resultaat mag er wezen. Een lieflijk meanderende Regge met mooie vergezichten, die je vanaf rustieke bankjes kunt bewonderen. Fietspaden en wandelpaden. Grassen in allerlei soorten, plasjes, moerasachtige stukken en als je vanaf de brug aan de Beethovenlaan in Nijverdal naar rechts kijkt waan je je in Frankrijk: Koeien wadend in het water. Een van de mooiste plekjes van de gemeente aldus dagblad Tubantia vorig jaar.

Wandelaars raken niet uitgepraat over dat prachtige Reggepad, de ijsvogel zoekt weer beschutting in de oever van de Regge. De Regge is “he bah”, de Regge stinkt? Kom op! De Regge is schoon, wonderschoon!

Haiku

Deel hardhouten vloer

Volledige tribune

Dertig rollators

Woorden die al een paar dagen in mijn hoofd rondzingen.
In de nacht van zaterdag 3 augustus op zondag 4 halen inbrekers een gedeelte van de inventaris van de al geruime tijd leegstaande Sporthal Noetsele weg. Je zou denken dat is een klusje dat niet in een half uur geklaard moet zijn en toch ook niet geheel geruisloos kan zijn verlopen.

Deel hardhouten vloer, volledige tribune, dertig rollators. Zou me voor kunnen stellen dat aan de Bremweg en Ericaweg die nacht met de ramenwijd open vanwege de warmte mensen toch iets opgemerkt moeten hebben. Lees in het berichtje in de krant : “Omwonenden zagen in deze nacht een verdachte vrachtwagen staan en waarschuwden hierop de politie” Blijkbaar was de politie niet in de buurt of waarschuwden de omwonenden pas toen de ” verdachte” vrachtwagen de straat uitreed? En wat moeten we met de opmerking: ” De gemeente heeft inmiddels aangifte gedaan”?

Irish Pub Murphy’s had de avond erop een afsluitende barbeque: het definitieve afscheid van een sporthal met een gedenkwaardige geschiedenis en een geweldige horecagelegenheid. Sporthal Ravijn kwam er voor in de plaats. Heb wel ‘ns gehoord van voetballers die stiekem een stuk wegsneden uit het veld van ” hun” club als relikwie. Ja die hardhouten vloer van Sporthal Noetsele daar waren ze wat gek mee, die sporters. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. En dan die fantastische momenten op de tribunes: bloedstollende momenten, kampioenschappen, mooie herinneringen..
Tja. Kan er wel iets bij bedenken.
Blijf ik zitten met die 30 rollators..