Deventer 3 augustus 2014

62908122

Hou van lezen. Hou van boeken. Kan uren doorbrengen in een boekwinkel. Een boek vasthouden, bekijken, ruiken. Doorbladeren, stukje lezen. Rondstruinen op de boekenmarkt in Bredevoort op het knusse pleintje. Verkopers die net zo gek zijn van boeken als jij en die met één greep uit hun stapels het boek dat jij zoekt weten te vinden.

Zondag de Deventer Boekenmarkt. Naar het centrum met de kilometerslange rij kramen, met muziek, met optredens, met exposities, met eten, met drinken, met ditjes en datjes en met heel veel boeken. Samen met 130.000 andere boekenliefhebbers. De ware snuffelaar te herkennen aan rugzakje en sandalen.
Na een uurtje in de warme zon had ik het wel gezien. Smachtend naar een biertje me afgekeerd van het Deventer boekengebeuren. Te veel, te vol, te warm.
De fiets gepakt, over de brug, langs de rivier richting Wilp. Bij De Kribbe overgestoken naar Gorssel met het veer van Dommerholt. Een skinny dip en terug over het water met de vriendelijke meneer van het pontje.

Deventerkoek, Deventerboek. De grootste boekenmarkt van Europa. Er is geen dag in het jaar dat er zoveel geld wordt verdiend in Deventer. Kapitalen.
Maar het grootste kapitaal van Deventer is de “brede rivier traag door oneindig laagland, rijen ondenkbaar ijle populieren, de boerderijen verspreid door het land, boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen, in een groots verband.”* De IJssel. Stromend goud.

*Marsman: Verzamelde gedichten, bijna gaaf exemplaar voor slechts €10,-. “Omdat u het bent”

Applaus

media_xll_6930634

Ze kunnen er wat van in Nederland. Klagen, mekkeren, zeuren. Over buitenlanders die niet eens in hun straat wonen, over een paar euro om te parkeren, over takken die over de schutting hangen. Over teveel regen over teveel zon. ’t Is nie gauw goed. In de media niet veel anders. Bakken met modder, schelden. Ongebreideld, grenzeloos. Waar over nou eigenlijk.

 
Toen was er echt wat aan de hand. En Nederland viel stil.

 
Een groepje hoogwaardigheidsbekleders in het zwart. Geen small talk. Ernstige gezichten. Het gegroefde gelaat van de koning. Zacht brommende vliegtuigen die als vogels neerstrijken. Hun buiken openen zich. Korte bevelen. Voetstappen. Een trompet. Het getik van touwen in de vlaggenmasten. Weer de trompet.

 
Stil. Het blijft stil. Nederland kijkt ademloos toe. Een paar uur televisie met alleen maar beeld. Een eindeloze rij zwarte auto’s in het Hollandse avondlandschap. Dwarrelende bloemen. Een zacht applaus. Geen overbodige gesprekjes, geen gesnotter, geen gezwaai naar de camera. Nederland zwijgt.

 
Op het respectloze gegraai in de resten van een neergestort vliegtuig reageert de Nederlandse bevolking na de eerste verontwaardiging waardig en waarachtig. Met stomheid geslagen. Geen woorden voor. Geen tekst. Meegenomen door haar leiders die plotseling staatsmannen bleken te zijn. Applaus.

 

 

ZeventienZeven

malaysian-airline-mh17-crash

Sleutel bij de buren. Vissenkom bij vriendinnetje. Alles uit. Het gas, de lampen, de radio.
‘Je hebt alles? De centjes van oma, de snoepjes, je knuffel?’
Instappen. We gaan! Dag huis, dag straat, dag allemaal. We gaan op vakantie. Een vleug, heel even, van pijn, van afscheid. Even maar. Vakantie: vrij, los van alles. De hoek om en dan: naar verre vreemde landen. Weg, op weg naar weg.

Je weet dat ze uitvliegen. Hun eigen weg gaan. De eigen zelfgekozen reis. Je weet dat ze daar zijn waar je hen misschien liever niet zou willen zien. Je weet dat je hen niet kan behoeden voor dingen die je hen zou willen besparen. Je weet dat je los moet laten. Maar zo? Op deze manier? Nee dat mag niet, dat kan niet.

ZeventienZeven. Een zonnige dag in de zomer van 2014.

Konden we maar omkeren. Terug gaan. Naar huis. Alles uitpakken. De vissenkom ophalen. De radio aanzetten. Met hele mooie muziek. Laten we niet weggaan. Niet weggaan. Laten we blijven. Laten we altijd thuis blijven. Alles, altijd, iedereen, thuis. Kon dat maar.

Lees ook : Applaus

Lees ook VLUCHT  MH17 van Elly de Waard in de pagina Mooie Teksten

Messi is sad

67348214_63825860

La Pulga. De vlo. Klein van gestalte, het haar van een schooljongen, geen tattoos.

Lionel Messi staart wezenloos voor zich uit. Hij staat alleen. Op de achtergrond zijn teamgenoten. Zijn ogen staan open maar zien niets. Hij kijkt naar de grond. Naar de bal daar op de grond. Hij ziet niets. Een Duitse speler omarmt hem, probeert hem te troosten. Hij houdt zijn rug recht en trekt zijn hoofd naar achteren. Hij kijkt maar ziet niets. Hij loopt tussen de bobo’s door naar het podium. Hij ziet niets, hoort niets. Zijn schouders hangen naar beneden, zijn hoofd omlaag. Hij neemt de Golden Ball in ontvangst en steekt hem in de lucht. De uitdrukking op zijn gezicht blijft dezelfde: hoofd naar beneden gebogen, uitdrukkingsloze ogen, lippen gesloten.

Messi is sad op zijn messiaans: ingetogen, naar binnen gekeerd.
Geen excuses, geen woede, geen verwijten.

De beste speler van de wereld kon het niet laten zien de afgelopen weken. De voetballiefhebbers hadden er zich op verheugd: The Magic Dwarf in actie voor zijn land. Het was er niet. Het ging niet. Het wilde niet.
Daar staat hij nu. Met die trofee, de Golden Ball omdat hij de beste speler was op het WK. Nou ja..
En dan weet je waarom iedereen van Messi houdt. Hij raakt je.
Plaatjes van winnende en juichende mensen: mooi.
Maar het beeld van Lionel Messi die verloren heeft met in zijn handen een prijs die hij niet wil: dat is prachtig.

En het was zomer

image-4436853

Glooiende landschappen. Veelkleurige linten, compacte pakken wielrenners over brede en smalle wegen. Een kerktorentje, een kasteel. Weidevelden, een groepje koeien onder een boom. Wuivend koren, molenwieken. Eronder de stemmen van Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot. Met altijd dezelfde woorden.

Ja, de zomer is begonnen. De Tour de France is van start. Het decor is een palet van groen. We zijn in het Britse County Yorkshire. Het gifgroen doet je pijn aan de ogen. Langs de kant toeschouwers. De Engelse bevolking houdt net zo veel van de Tour als de mensen aan de overkant van de zee. Drommen, hordes, massa’s. Ieder viaduct lijkt wel een Alpe D’Huez aldus Thijs Zonneveld.

Kittel wint. De man met de mysterieuze glimlach alsof hij wil zeggen; ik weet iets wat jullie niet weten. En met dat haar. Kittelkapsel heet het, een Duitse jongeling uit de jaren van voor de oorlog. Wie donderdag de schitterende documentaire De nieuwe Helden had gezien wist dat Kittel weer zou gaan winnen. Ducrot en Dijkstra blijkbaar niet. Die spraken slechts over Mark Cavendish. Cavendish die het hele seizoen al naar deze etappe toeleeft. Harrogate, de geboorteplaats van zijn moeder. Cavendish die in Engeland in het geel wil rijden. Niet. Cavendish viel. Cavendish crashte. Kwakken, een kopstoot. Vraag Tom Veelers maar eens naar Cavendish. De tour van van 2013 werd een martelgang voor de Shimanorenner met dank aan horrible Mark.

Cavendish is naar huis. Back home, go home, stay home. De Tour gaat verder: op naar Frankrijk, op naar Parijs. Gelukkig is Parijs nog ver.

Meander

710_1_g

De naam van de nieuwe Basisschool hier in Nijverdal. Prins Claus en prinses Margriet maken plaats voor de Meander. Een erg mooi woord: meander. Niet echt voor de hand liggend als naam voor een school vond ik. Maar ik vergiste mij. In Nederland zijn heel veel basisscholen met die naam.

Meander. Je weet precies wat er wordt bedoeld met de meanderende Regge. Niet meer die kaarsrechte streep die enthousiaste bestuurders ervan hadden gemaakt in de zestiger jaren. De mens die met een meetlatje de werkelijkheid naar zijn hand zet. Architecten gebruiken nog steeds linialen, maar degenen die het Reggeherstelproject hebben ontworpen hebben ons de Regge teruggegeven in haar oorspronkelijke staat: meanderend. De rivier zoekt haar weg door het landschap en kiest de plaatsen waar het water het eenvoudigst haar loop kan vervolgen. Wanneer stromend water een obstakel ontmoet, gaat het er omheen. Een nieuwe weg. Voortgaan.

Kinderen die hun weg zoeken door het leven en bij weerstand van richting veranderen, met een ronde beweging hun weg vervolgen. Meebewegen. Als we als mens ons doel willen bereiken en de obstakels niet kunnen weg nemen zullen we er omheen moeten en meebewegen, meanderen.
Een prachtige naam dus, ook voor een school, juist voor een school. Al is de naam niet echt origineel ik feliciteer de Prins Claus en de Prinses Margriet met de nieuwe naam. Meander.

Weggaan, afscheid

unnamed-3

“Quand il n’y en a plus, il y en a encore.” De man spreekt de woorden langzaam uit. “Hoorde u dat mesdames, messieurs?” Zijn vinger steekt priemend in de lucht. Hij herhaalt woord voor woord wat zojuist de ober heeft gezegd voor het groepje op het terras. De man in het donkerblauwe pak met overhemd en stropdas valt een beetje uit de toon bij de andere mannen en vrouwen rondom hem die gewoon in vakantiekledij genieten van de wijn, het brood, de kaas, de salades, de quiches op een terras aan de rivier in een dorpje in de Provence.

Het is Wim Bots, prof van een groepje leraren Frans, die in de zomer hun kennis van de Franse taal bijspijkeren op een aangename wijze onder leiding van de bevlogen docent, monsieur Bots. “Als het er niet meer is dan is er nog meer”. Een opmerkelijke zin. Als het op is is er nog meer. In het tweede gedeelte van de zin wordt het eerste deel ontkend. Ook een mooie zin om leerlingen het verschil tussen “y” en “en” uit te leggen, oppert een vrouw. Maar dat bedoelt Monsieur Bots niet. “Een zin om boven je bed te spijkeren, madame!”

Weggaan, afscheid, verliezen: en dan die zin. Niet achterom kijken. “Quand il n’y en a plus il y en a encore.” In het Frans klinkt het zoveel mooier dan in het Nederlands. Het is waar. Als het op is, is er altijd meer. Achter iedere deur die gesloten wordt is altijd een andere deur die open gaat. En zo is het.

NB
Wiske bedankt haar lezers voor alle likes en reacties. HOi Centraal stopt er mee. Helaas. Maar…Quand il n’y en a plus il y en a encore! Wiske zal op haar blog iedere maandag om 12.00 uur een column plaatsen en nog meer…

 

Afscheid?

Ja de site van HoiCentraal houdt op te bestaan. De ambitieuze plannen van de angry (niet meer zo heel, heel) young men van HOi zijn gestrand. Crossmediaal was het toverwoord. Hoi -Radio, -Tv, -Social media, -krantje, -site: uniek in Nederland. Maar het is niet gelukt.

Het tij zat niet mee en nadat het krantje, dat maar niet bezorgd wilde worden, verdween is het nu per 1 juli ook afgelopen met de site van HOi Centraal. Jammer! Amai Wiske wat nu? Boos worden? “Wat heb ik je gezegd?” roepen of “Ha ha!”?
Wiske?

 

Image
-uit de Mollige Meivis-

Volgende week 30 juni de laatste Wiske op de site van HOi centraal. En dan…

https://wiskeschrijft.wordpress.com

Station overslaan

scale_488_0;donotenlarge

Nog nooit van gehoord als voetbalterm. Maar sinds vrijdagavond weten we wat dat is. Met dank aan Frank Snoeks en die heeft ‘t weer van Louis van Gaal.

De F’jes doen het graag. In 1 spurt naar de goal. Dat wordt ze gauw afgeleerd. “De bal afgeven! Samenspelen! Niet alles alleen doen. Overspelen!”

Johan Cruijff introduceerde de Hollandse School. Hij maakte korte metten met ”lange ballen naar voren” Dat was laf spel. Vrijdagavond de 13e noemde Youri Mulder het in het gesprek in de pauze van de Nederland Spanje armzalig voetbal. De bal rondspelen, “als jij de bal hep kan de ander geen goal maken”,” opbouwen van achteruit”, “kansen creëren”, dat is modern voetbal. Het moet swingen. Kijk eens hoe knap we kunnen voetballen!

Het rondspelen, door FC Barcelona tot kunst verheven noemen we inmiddels tikkietakkievoetbal. Als kijker fascineert het je soms, maar steeds vaker is het niet om aan te zien. “Naar voren”, denk je dan als de bal voor de zoveelste keer teruggespeeld wordt. “Schiet eens een keer”, als de bal weer overgespeeld wordt.

Van Gaal heeft een nieuwe naam bedacht voor lange ballen naar voren en dribbelend naar de goal gaan: ” Een station overslaan.” Een voorzet van Daley Blind over een half voetbalveld, pats op het hoofd van Van Persie: GOAL! Robben al dribbelend met een snelheid van 37 km per uur naar de goal. GOAL! Heerlijk om naar te kijken en uitermate succesvol. “Een station overslaan”: goed idee Lowie, en misschien ook op andere terreinen aardig om te introduceren?

 

(cartoon, Leo Kemper)

Sasbrinkven zondagmorgen

foto 5

Een bruin bordje met de tekst:
Kwetsbaar gebied
Geen toegang
Art. 461 W. v. S.

Toch loopt daar een meisje het paadje in naast het bordje. Ze bukt onder de laaghangende takken door en volgt het spoor van platgetrapt gras. Vogels fluiten, lange halen en kwinkelerend. Een koor van kikkers , hoge en lage tonen, rollend en krakend. Als het meisje het water bereikt vliegen eenden klapwiekend omhoog. Slierten nevel. Een bruin vlindertje fladdert in een bundel zonlicht. In de verte loeit een koe. Alsof zij iemand roept.

Zondagmorgen 06.30 uur. De natuur is ontwaakt. De dag begint. Een magisch moment. Het meisje ziet zichzelf weerspiegeld in het water. De zon verwarmt haar rug. Een mens in de natuur, de mooie kwetsbare natuur. In het kwetsbare is het leven het mooist. Dat geldt voor de mens. Dat geldt voor de natuur. Een ieder weet dan wat haar of hem te doen staat. Ook dat meisje.

Jammer dat bruine bordje van Staatsbosbeheer. Er zou op moeten staan:
Kwetsbaar gebied
Zul je voorzichtig zijn?
Art. 1 W.v. Leven.