Nu doe ik het toch. Schrijven over Zwarte Piet. Had me zo voorgenomen er niet op in te gaan. Het te negeren. Over te laten waaien. Maar het was de vader van Pippi Langkous die ineens geen negerkoning meer mocht zijn. Toen voelde ik in mij een duiveltje omhoog komen. Hallo!

Gaan we boeken verbranden? Zinnetjes afplakken? Vrije vrolijke Pippi aan banden leggen? Nee he!

Fanatisme is de bron van veel kwaad. Voltaire waarschuwde er al voor.
De grens tussen bevlogenheid en fanatisme is dun. Het is het duiveltje in je, waar het verstand het verliest van de onderbuik.

Het Sinterklaasfeest is in de loop der jaren veranderd, meegegaan met de tijd. Kinderen worden niet meer bang gemaakt met de roe of “anders ga je mee in de zak naar Spanje”.
Een Nederlands kinderfeest dat uniek is in de wereld. Het is goed dat Piet meerdere kleurtjes krijgt in deze multiculturele samenleving. De kinderen geven het goede voorbeeld: zij schminken zich lang niet altijd, het zijn de kleren en de attributen die laten zien wie ze zijn. De mensen met een gekleurde huid hebben zich gestoord aan het imago van de domme Piet, waar mee zij vaak werden vergeleken. Nageroepen, gepest, gekwetst: “He Swarrte Piet!”
Niet fraai. Iets om rekening mee te houden. Aanpassen dus. In een ware cultuur gaan traditie en vernieuwing immers samen.

“De kwaliteit van de democratie wordt afgemeten aan de manier waarop zij met haar minderheden omgaat”, leerde ik bij Maatschappijleer.
Maar dat wil niet zeggen dat een minderheid haar wil kan opleggen aan de meerderheid. Daar lijkt het in de staat van onze democratie vaak op. Je hoeft maar te roepen dat je gekwetst bent, slachtoffer bent, flink op de trom slaan, de media erbij halen en hup je krijgt je zin.
Heb de indruk dat de Zwarte Piet-discussie is omgeslagen nadat een stelletje scherpslijpers met dank aan de VN er zich mee zijn gaan bemoeien. Juist dat fanatisme roept fanatisme op. Weinig begrip meer voor aanpassingen. Voelt als afgepakt. Redelijk er over praten kan niet meer.
Toen vorige week Albert Heijn Zwarte Piet in de ban deed stond het hele land weer op haar achterste benen.
Ik ook: het was de druppel, om me toch te mengen in de discussie.

Piet moet blijven, zwart, wit, paars en groen. Alle kleuren van de regenboog. En de vader van Pippi Langkous blijft gewoon koning. Koning in Afrika.

Zaterdag werd Femke Cools, basisschoolleraar aan een Montessorischool in Nijmegen, gekozen tot leraar van het jaar. Op diezelfde dag uitten collega’s in dagblad Trouw hun ongenoegen over de werkdruk in het onderwijs. En op diezelfde zaterdag vertelde een geboren schooljuffrouw op een reünie van een schoolklas dat zij enige jaren geleden het onderwijs had verlaten. Niet omdat de passie er niet meer was, maar gewoon omdat ze het helemaal gehad had met al die dingen die niets met onderwijs te maken hebben.

Femke Cools zei dat leraren niet zo moeten klagen. Daar heeft ze gelijk in. In de lerarenkamer wordt heel wat afgeklaagd en gezeurd. Met die leraren hoef je geen medelijden te hebben. Laat ze een ander vak kiezen of ophouden te klagen denk je dan. Zorgen moet je je maken om de stille krachten die stug door gaan en dan op een dag ineens zeggen: ik kan niet meer, het is op.
Burnout.

Op de reünie vertelden ook verschillende van de inmiddels ruim veertigjarige klasgenoten dat zij een burnout hadden gehad. En wat dat met hen gedaan had. Hoe het leven hen niet gespaard had. En hoe ze na die periode in hun leven waren veranderd.

Jezelf in de spiegel kijken, onder ogen zien wie je eigenlijk bent, wie je was, het kind in je. En dan kom je vanzelf bij je schooltijd, toen je langzaam maar zeker leerde hoe het leven in elkaar stak. Niet gek dat je dan het gevoel hebt dat je thuiskomt, op de reünie van je oude schoolklas. Een hereniging, letterlijk en figuurlijk. Weer even helemaal kind, leerling, misschien toen al met de hebbelijkheden en onhebbelijkheden waar je in je latere leven tegen aan liep of profijt van had. Jouw specifieke rol in de klas, al of niet bij je passend.

En ook die juf bij wie je zo jezelf kon en mocht zijn, bij wie het zo fijn was in de klas. Die juf die het moedige besluit nam uit het onderwijs te stappen. Die juf die nooit leraar van het jaar is geworden. Niet in de krant niet op tv. Wat die voor hen betekend had.

Vorige week werden militairen opgeroepen niet meer in uniform te reizen. In het weekend werd dezelfde oproep gedaan aan douanepersoneel. Ben benieuwd wanneer de politie volgt en de brandweer, de verpleegsters, de KLM, de postbestellers. Een vinnige video van een Jihaadstrijder van Nederlandse afkomst heeft Nederland aan een touwtje. Als ik eerlijk ben, ben ik ook doodsbang van die jongens en meisjes die nergens bang voor zijn en niet terugdeinzen voor middeleeuwse wreedheden. Maar deze reactie van de Nederlandse overheid getuigt van paniek en angsthazerij. We gedogen dat IS-aanhangers van alles roepen, we kruipen in onze schulp, we buigen voor hen.

Peter van Uhm, voormalig commandant van de strijdkrachten, de man die zijn zoon verloor in Afghanistan zei er over: Verdiep je in je tegenstander, probeer je in hem of haar te verplaatsen, maar wees niet naïef. Durf op te treden. Laat zien dat je niet met je laat sollen.

Een uniform is de anonieme buitenkant van een werker bij defensie, de douane of welke bedrijf dan ook. In uniform ben je niet Jan, maar soldaat Jan, of verpleegster Truus, of dominee Wolter.
Iets om trots op te zijn, om met opgeheven hoofd te dragen.
Aanhouden dus die uniformen. Uit solidariteit gaan we vanaf morgen allemaal in onze legerjeans lopen. Legerkistjes aan uit respect en dankbaarheid voor alle jongens en meisjes die meehelpen aan het creëren van vrede en veiligheid in de wereld. Die daar voor zelfs hun leven wagen. Zoals Dennis van Uhm.

Voor de goede orde: ik ben een fan van het koningshuis. Ja God, Nederland en Oranje. Het koningshuis is het visitekaartje van ons land. Willem Alexander en Maxima zijn een stralend uithangbord van Nederland. Ze doen het goed.

Maar..

Op prinsjesdag werd bekend dat bijna alle Nederlandse inkomens er iets op vooruit gaan. Met uitzondering van ouderen en alleenverdieners in een gezin groeit in 2015 de koopkracht. Ook onze koning gaat meer verdienen. Hij krijgt er 6000 euro bij. Het viel mij op. Maxima en Beatrix krijgen er eveneens een paar duizend euro bij. Ook de onkostenvergoedingen zijn omhoog gegaan. Het koningshuis staat voor ruim 40 miljoen(!) euro in de boeken, waarvan het grootste gedeelte zogenaamde functionele uitgaven zijn.

Een koningshuis moet betaald worden dat snap ik. Maar belasting betalen van je salaris dat doen we allemaal, waarom de koning niet? De koning moet beveiligd worden, maar een hek van 461.000 euro om zijn villa in Griekenland?
Maxima ziet er altijd beeldschoon uit, maar een iets goedkoper jurkje of een jurk nog een keertje extra dragen waarom niet? Soberheid prediken en de broekriem aanhalen ja dat willen we allemaal wel wij Nederlanders. Samen uit de crisis. Maar dan ook allemaal meedoen. Het zou mooi zijn als het koninklijk paar het goede voorbeeld zou geven. Die 6000 euro gewoon weigeren of weggeven. Als signaal. Voor iemand met een minimuminkomen een gigabedrag, 500 euro in de maand. Maar wat stelt 6000 euro nou voor op een bedrag van 823.000 euro?